Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Star Wars. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Star Wars. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 7 grudnia 2017

KSIĄŻKA: James Luceno - "Star Wars: Katalizator"

© Del Rey / GW Foksal 2016
Jestem fanem Star Wars od ponad trzydziestu lat, jeszcze od wczesnego dzieciństwa. Wkręcony jestem w to uniwersum do tego stopnia, że filmy mi nie wystarczają i od lat siedzę też w temacie starwarsowych książek, komiksów i gier. Kiedyś tworzyły one razem jeden w miarę spójny kanon, który nieźle poznałem i bardzo lubiłem, ale od przejęcia marki SW przez Disneya wiele się zmieniło i dotychczasowe rozszerzone uniwersum zostało przez obecnych włodarzy uznane za nieaktualne i niebyłe. W jego miejsce zaczęto tworzyć nowe, a wcześniejsze pozycje wrzucono do wspólnego worka z napisem Star Wars - Legendy. Ten nowy kanon na razie jest dość skromny, ale rozwija się jako tako, a ja, mimo przywiązania do starej wersji, postanowiłem jednak go poznawać. Katalizator jest pierwszą książkową pozycją z aktualnego kanonu, za jaką się zabrałem.

Powieść jest bezpośrednim wprowadzeniem do zeszłorocznego kinowego Łotra 1. James Luceno jeszcze w starym kanonie pisywał takie książki (Maska kłamstw wprowadzała do Mrocznego Widma, a Labirynt zła - do Zemsty Sithów) i były one zawsze - nie bez kozery - wysoko oceniane. Mamy tu możliwość dowiedzieć się, jak doszło do wplątania się naukowca Galena Erso (ojciec Jyn, czyli głównej bohaterki Łotra 1) w pracę nad projektem superlasera Gwiazdy Śmierci. Obserwujemy koleje losu rodziny Erso (Galen plus jego żona, Lyra, oraz właśnie mała jeszcze Jyn), która najpierw usiłuje przetrwać Wojny Klonów, a potem odnaleźć się jakoś w nowo powstałym Imperium Galaktycznym. Wszystko to zaś przetykane jest intrygami również znanego z Łotra Krennika, przepychankami o władzę i pozycję między nim, a Moffem Tarkinem (postać znana jeszcze z Nowej nadziei) i opisem kolejnych etapów budowy najbardziej zabójczej stacji kosmicznej w dziejach Galaktyki.

Słowo kluczowe przy omawianiu tej książki to: "KULISY".

Tak jest. Kulisy. Jeśli ciekawi was, na jakich zasadach zakulisowo działają różne rzeczy w uniwersum Star Wars, to ta kniga jest dla was. Luceno przemyca tu multum informacji na temat funkcjonowania najrozmaitszych organizacji w późnej Republice i wczesnym Imperium, mamy komitety, zespoły naukowe, organizacje uczelniane i cholera wie, co jeszcze. Jeśli was to interesuje, łykajcie. Jest to całkiem ciekawe, ale zapewne nie dla wszystkich.

Ogólnie powieść jest bardzo dobra, ale do dynamicznych nie należy. W końcu główni bohaterowie to naukowiec-pacyfista i jego żona, prawda? Akcji trochę mamy, ale nie za wiele. Głównie zapewniają ją Has Obitt (przemytnik taki), Saw Gerrera (rebeliant, był w filmie i kreskówce Wojny Klonów), trochę Tarkin. Mało tego. Ale ja się nie nudziłem zazwyczaj mimo to, bo sam proces powstawania Gwiazdy Śmierci kawałek po kawałku i wszystkie manipulacje Krennika z tym związane były bardzo dobre.

Postacie były niezłe, przy czym Krennic jest niewątpliwie o niebo ciekawszy od Galena, ale ten ostatni daje się lubić. Lyra jest ok, nie mam zastrzeżeń. Mała Jyn Erso rulez. Has jest fajny. A Tarkin... jest dokładnie taki, jak trzeba, wierny filmowym wersjom.

Cieszyły mnie, jak zwykle, smaczki z Prequeli (bo nowy kanon SW wydawał się kiedyś skupiać na okolicach Epizodów IV-VI i zaniedbywał I-III), czyli Mas Amedda, końcówka Wojen Klonów, Geonosis i Poggle, wzmianki o Dooku itp. Do animowanych Wojen Klonów też tu nawiązań nie brakuje, bo było o bitwie na Ryloth, był oczywiście Saw, było o obu bitwach na Geonosis oraz o królowej Geonosjan. To są rzeczy do wyłapania dla fanów uniwersum, ale to głównie do nich są skierowane takie książki, więc wszystko gra.

Katalizator udowadnia, że Luceno nadal pisze najlepsze wprowadzenia do filmów Star Wars, bo to spokojnie poziom Maski kłamstw i Labiryntu zła, tyle że zarazem to o wiele spokojniejsza książka. Jeśli chcecie dużych ilości akcji, to ta pozycja was może odrzucić, ale jeśli lubicie poznawać wspomniane kulisy uniwersum SW, to polecam mocno. Nienajgorszy pierwszy kontakt z książkowym nowym kanonem.

piątek, 18 maja 2012

GRA: "Star Wars: Republic Commando" (PC, 2005)

© LucasArts 2005
Jakoś tak wyszło, że wyjątkowo późno zabrałem się za ten tytuł. Ale lepiej późno, niż wcale, a w związku z niedawnym nawrotem sympatii do Star Wars przypomniałem sobie, że mam tę grę od paru lat na półce, niezaczętą nawet. Jak wiadomo, jest to pozycja kultowa wśród niektórych fanów SW, z racji po pierwsze wysokiego poziomu i klimatu, a po drugie dzięki obdarowaniu wielbicieli Mandalorian zajebistym soundtrackiem, z chórami i zaśpiewami w Mando'a. No i wstępnie powiem, że sława Republic Commando jest zasłużona, rozgrywkę wspominam bardzo miło, choć notabene krótka jest.

Mamy tu okazję dowodzić małym oddziałkiem republikańskich klonów-komandosów, wysyłanym na misje głównie na tyłach wroga. Ekipa liczy cztery osoby, z czego my kierujemy "Bossem", czyli dowódcą, a nasi podwładni to "Scorch" (spec od eksplozji), "Fixer" (slicer, czyli haker w nomenklaturze SW) oraz "Sev" (strzelec wyborowy). NPCe owi mają własne osobowości, upodobania, przekomarzają się między sobą, walą suchary... Ogólnie mocno wybijają się z tłumu standardowych klonów. I są po prostu fajni. Poza tym mają niezłe AI, kryją się, leczą nawzajem, generalnie zachowują się raczej jak profesjonaliści. Okazjonalnie czasem wlezą graczowi na linię strzału albo błysną czymś innym w tym guście, ale całościowo jest dobrze.

Akcja toczy się oczywiście podczas sławetnych (i kurewsko ostatnio nadużywanych, ale RC pochodzi jeszcze z lepszych czasów) Wojen Klonów. Mamy trzy główne lokacje: zaczynamy na Geonosis tuż po wydarzeniach z Ataku Klonów i łazimy po okolicach areny, po geonozjańskich podziemnych korytarzach i fabrykach broni Separatystów; potem trafiamy na dryfujący i pozornie opuszczony republikański okręt wojenny, gdzie ścieramy się ze współpracującymi z wrogiem Trandoshanami; na koniec lądujemy na Kashyyyku, gdzie walkę toczymy u boku Wookieech, znów przeciw Separkom, a nawet przydupasom Grievousa (czyli Magnaguardom). Gameplay to czysty shooter FPP, z dodatkowym smaczkiem w postaci wydawania swoim podwładnym prostych rozkazów - smaczek ten jednak pozwala na dużą różnorodność rozgrywki, można próbować różnych taktyk, kombinować (a czasem naprawdę trzeba) etc. Oczywiście po paru trudniejszych momentach gracz będzie miał już gotowe schematy działania (i rozkazów) na różne okazje, więc monotonia w końcu i tak się wkradnie. Ale tę rekompensuje gameplay i klimat.

Klimat. Dla fana Star Wars to słowo oznacza w grze pooglądanie znajomych lokacji, posłuchanie znajomej muzyki i dźwięków, postrzelanie ze znajomej broni... I to wszystko oczywiście tu jest, w dodatku zrobione i podane z wyczuciem i smakiem. Ale poza tym jest jednak pewne odejście od klasycznych schematów, bo Republic Commando jest grą jakby odrobinę cięższą i może doroślejszą. Ciężko to określić, ale nie ma się tu wrażenia udziału w kolorowej i lajtowej wojence rodem z Nowej Trylogii, tylko raczej w prawdziwej, brutalnej wojnie. Czego swoistym symbolem jest detal w postaci krwi Geonozjan i Trando (a także smar w przypadku droidów) tryskającej na nasz wizjer, gdy zdejmiemy kogoś z niewielkiej odległości, a potem nonszalanckie wytarcie tejże krwi przez automat w hełmie. No i Wojny Klonów pokazane w RC są też po prostu bardziej prawdziwe i sensowne, jest jakaś taktyka, ostrożność i dywersja, czego za Chiny nie ma w ostatnich dziełach Lucasa, bo tam wszyscy po prostu na początku bitwy napierdalają na pałę.

Całościowo tytuł naprawdę zacny, dobry jako FPS i jako po prostu gra spod znaku Star Wars. Zdarzają się frustrujące momenty, głównie gdy fale wrogów spawnują się w nieskończoność, dopóki nie wykonasz określonego ruchu, ale generalnie jest cholernie dobrze. Wszelkie niedoróbki rekompensuje wspomniany klimat, osobowości klonów i ogólna radocha z rozpierduchy w ukochanych realiach. Polecam, zwłaszcza fanom uniwersum.

8/10

niedziela, 25 grudnia 2011

Jestem miszczem Dżedaj!

Gdy byliśmy ostatnio z Jayą w kinie, zauważyliśmy wielki stand zapowiadający powtórne nadejście I Epizodu Gwiezdnych wojen do kin, tym razem będzie oczywiście w 3D. I nic by w tym nie było dziwnego, ale ów stand miał wycięcie na głowę w miejscu buźki Qui-Gona Jinna - czyli można było sobie tam stanąć, wsadzić paszczę i strzelić fotkę. Skorzystałem natychmiast, efekt poniżej.

Foto: Jaya (archiwum prywatne)
Nie jaram się specjalnie Starłorsami w "czyde", ale do kina się pewnie wybiorę, zwłaszcza w towarzystwie ludzi z fandomu. No i wciąż jestem fanem SW na tyle, by widząc taki stand bez wahania się ofotkać w roli Jedi :)