Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marvel. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marvel. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 5 grudnia 2017

FILM: "Thor: Ragnarok" (2017)

© Marvel Entertainment, LLC 2017
Popatrzcie na ten plakat. On naprawdę dobrze oddaje to, jaki jest Thor: Ragnarok. Nieźle, co?

Z tych, powiedzmy, lżejszych filmów z MCU (Strażnicy Galaktyki 1 i 2, Ant-Man), nowy Thor jest absolutnie najlepszy. Lubię wszystkie te filmy, ale nowe dziecko Taiki Waititiego wg mnie je przebija.

Ragnarok mnie niesamowicie pozytywnie wkręcił, jest to cudowne kino rozrywkowe i komiksowe, choć na pewno w żaden sposób nie świeże. W końcu to tylko kolejny film Marvela, koła nie wynalazł, ani nic. Ale zabawa jest świetna, bo chyba są tu perfekcyjne proporcje między epickością i humorem. Ze szczyptą refleksji.

Humoru jest ilość wręcz kosmiczna, ale o ile w Strażnikach 2 uważałem to za przegięcie, to tutaj mi nie przeszkadza. Ciekawe. Czyżby Waititi robił to lepiej, niż Gunn? W każdym razie jest ten humor jakby inny, niż w Strażnikach. Jakoś lepiej mi siadł, niż w drugiej części tamtego filmu.

Główny zarzut z mojej strony to olewka w temacie przyjaciół Thora. Poświęcono im jakieś 30 sekund, zginęli i nara. Zero żalu po nich u kogokolwiek. Słabe to trochę, bo to ważne postacie w Asgardzie. Drugą sprawą jest to, że jeśli jesteście na przykład fanami mitologii nordyckiej i chcielibyście poważnego/epickiego ukazania Ragnaroku, to... nie w tym filmie. Nawet biorąc pod uwagę, że to nie jest oryginalna mitologia nordycka, tylko jej marvelowa wersja, to i tak nie dostajemy w temacie Ragnaroku prawie nic. Trochę jednak szkoda.

Ale poza tym rewelka. I łączenie wątków z poprzednimi filmami wychodzi im już znakomicie, smaczki były świetne. Cameo - same rewelacje. Muzyka generalnie super. A Cate chyba naprawdę dobrze się bawiła. Goldblum raczej też ;)

Bardzo, ale to bardzo godny polecenia dla fanów. Myślę, że trafi u mnie do czołówki produkcji Marvel Studios. Ale poważnej wersji ukazanych tu wydarzeń, takiej bardziej w stylu Thora 1 i 2, też bym chciał. Jednak.

poniedziałek, 4 grudnia 2017

SERIAL: "Marvel's The Punisher" - Sezon 1 (2017)

© Marvel Entertainment, LLC 2017
Co tu gadać, świetny serial, czołówka tego, co Netflix zrobił z Marvelem. Może nawet najlepszy z tych seriali. Bardzo dorosły, żadnego trykociarskiego pierdololo, mroczny w chuj. Świetnie pokazane przypadki PTSD (po naszemu zespół stresu pourazowego). Aktorsko bez zarzutu, Bernthal rządzi, Barnes mnie miło zaskoczył, Micro super, ogólnie wszyscy na poziomie. Dużo dobrych wątków, które mnie zasadniczo nie nudziły. Kolejny raz mamy też bardzo nieufne spojrzenie na amerykańskie tajne służby (Amerykanie tę nieufność chyba już z mlekiem matki wysysają). Ogólnie znakomita rzecz. Można było może nieco skrócić, tak do 10 odcinków, ale nie było źle.

ALE!


To nie jest Punisher. Jako że Frank jest u mnie od lat ulubioną postacią w Marvelu, rzeknę: ten serial jest za ambitny na Punishera. Twórcy za dużo dodali, za dużo zmienili i ogólnie zrobili coś naprawdę na wysokim poziomie, jednak po drodze ich dziecko w dużym stopniu przestało mieć cechy wspólne z pierwowzorem.


Podobna sytuacja miała miejsce z drugą ekranizacją kinową z Thomasem Jane`em (2004 rok). To był fajny film, ale mało miał wspólnego z Punisherem. Frank bawił się tam zbyt subtelnie (poróżnienie Sainta z żoną i prawą ręką) i zbytnio trzymał się w cieniu.


Tymczasem "prawdziwy" Punisher to siła natury, nie żaden tajny agent w białych rękawiczkach. On wchodzi i robi rozpierdol. Jest też dość prostą postacią, choć da się z niego nieco wyciągnąć od strony psychologicznej, ale nie jest to specjalnie konieczne.


No i tu, w serialu, mamy też takiego nie-Franka. To, że nadal przeżywa traumę po stracie rodziny, jest ok. Ale już te wszystkie poboczne rzeczy, które on robi w tym serialu, nie pasują mi do niego w ogóle. Opiekuje się rodziną Liebermanów, robi za złotą rączkę i przyszywanego tatusia, chroni Karen Page, a na koniec jeszcze przychodzi na terapię grupową. WTF? Nic na razie nie wskazuje, że będzie kontynuował swą krucjatę i gonił złoczyńców innych, niż ci winni śmierci jego rodziny, a to jest podstawa tej postaci! Dobrze, że jest przynajmniej bezkompromisowy i chce zabijać.


Twórcy mieli ewidentnie inną wizję Franka Castle, niż oryginał komiksowy. W sumie nie dziwię się, bo zrobienie 13 odcinków o odludku, który żyje dla zabijania przestępców, tonie w paranoi i ma grube problemy psychiczne mogłoby być mało zjadliwe dla widza. Ale dla mnie to nie jest Punisher.


Paradoksalnie, za najlepsze (bo oddające ducha komiksu) ekranizacje Punishera uważam więc te najmniej ambitne, czyli pierwszą z Lundgrenem z 1989 roku (klimat jak w semicowych Punisherach z początku 90`s) oraz War Zone z Rayem Stevensonem. I te pozostają moimi ulubionymi.


Co nie znaczy, że nie obejrzę kolejnego sezonu wersji netfliksowej, zwłaszcza, że najwyraźniej już będziemy mieli tu Jigsawa ;)

sobota, 3 sierpnia 2013

FILM: "The Wolverine"

The Wolverine - absolutna czołówka tego, co z bohaterami Marvela zrobił Fox. Znakomity film, jakością dobijający do - moim zdaniem najlepszych dotąd - X-Men 2 Singera. Śmiało może konkurować z niektórymi produkcjami Marvel Studios, a niektóre przebija (na pewno wolę go od Thora i Incredible Hulka). A przy tym film inny, niż dotychczasowe, bardziej refleksyjny, dający nieco pola do przemyśleń, ze znakomitym Jackmanem, który zagrał Logana chyba najlepiej do tej pory. Oczywiście akcji też nie brakuje, jest na co popatrzeć, ale klimat jakiś taki inny (niewątpliwie przez orientalny setting również), a całość jakby ambitniejsza. Dobrze napisany, dobre dialogi. Plus cudowna pani Viper, czyli taka prawie Madame Hydra. Ofkors są i babole oraz głupotki, ale mało wpłynęły na mój odbiór całości. Miłe zaskoczenia to obecność Jean (choć to wcale nie ona) oraz wsadzenie sceny z atomówką w Nagasaki. A, no i Fox wreszcie zaczął się uczyć od Marvela jak się buduje filmowe uniwersum, mówię oczywiście o scenie po napisach, czyli wprowadzeniu do Days of Future Past. Polecam straszliwie.

Plakat:  © Twentieth Century Fox 2013

piątek, 21 września 2012

FILM: "The Amazing Spider-Man"

"The Amazing Spider-Man" (The Amazing Spider-Man) (2012)
Reżyseria: Marc Webb
Scenariusz: James Vanderbilt, Alvin Sargent, Steve Kloves
Obsada: Andrew Garfield, Emma Stone, Rhys Ifans, Denis Leary, Martin Sheen, Sally Field

© Marvel Entertainment / Columbia Pictures 2012
Co tu dużo gadać, byłem sceptycznie nastawiony do tego rebootu. Lubiłem wizję Raimiego i żal mi było zmiany obsady i reżysera. Jako fan Pajączka musiałem jednak do kina się wybrać i dać szansę nowej wersji. No i, cholera, muszę powiedzieć, że obecnie trylogia Raimiego wydaje mi się miałka, a nowa odsłona kupiła mnie całkowicie, choć idealna nie jest. Panie i panowie, oto The Amazing Spider-Man.

Tak naprawdę to reboot wygrywa z dziełem Raimiego w większości aspektów; dopiero kiedy mam porównanie widzę, że filmy z Maguirem, Dunst i całą resztą są, no, nienajlepsze. To znaczy akcje ze Spider-Manem i jego adwersarzami są świetne, ale część, że tak powiem, obyczajowa, jest łzawa i nudna... Jedynym wyjątkiem była historia Octaviusa w drugiej części oraz Sandmana w trzeciej. A są to przecież czarne charaktery. Relacje Parkerów, Mary Jane (totalnie zjebana postać u Raimiego) oraz Harry'ego Osborna są pozbawione ikry niestety, a sam Peter to płaczliwa ciota oraz fajtłapa (a powinien być raczej nerdem i outsiderem).

Tymczasem reżyser Marc Webb zrobił wszystko jak należy, Parker nie jest pizdą, Gwen Stacy daje radę i nie trzeba jej ratować co pięć minut, wujek Ben rozmawia jak człowiek, a nie tylko prawi morały. Strona obyczajowa jest ciekawsza, są tarcia między Peterem a wujostwem, Parker bywa czasem dupkiem, musi dojrzeć itd. Jest to też mroczniejsze, bardziej nowoczesne i przekonujące. Od strony technicznej jest również miodzio, już w poprzedniej trylogii było pod tym względem naprawdę dobrze, ale wydaje mi się, że nowi twórcy lepiej wykorzystują gibkość i szybkość Spideya (Garfield jest zresztą chudy, co bardzo pasuje). Sceny akcji są naprawdę wypasione, a w dodatku okraszone czasem (choć też rzadko, ale częściej, niż u Raimiego) jakimiś sucharami Parkera (wreszcie!). Dr Connors daje się lubić i ma zrozumiałą motywację, choć jego "filozofia" po przemianie w Lizarda jest nieco polewkowa, no ale czego ja oczekuję od dwuipółmetrowego jaszczura. Dla fanów rzucono też parę smaczków w postaci sieciosplotów tradycyjnie będących sztucznym tworem i dziełem geniuszu Petera, wzmianki o Oscorp i Normanie O. (zapewne villain w sequelu). Brak J.J. Jamesona, co trochę boli, ale w sumie Parker jeszcze na tym etapie kariery fotografa nie zaczął... Ogólnie dobrze jest.

Ale jest jeden szkopuł. Niestety widać, że film wpadł w łapy wytwórni, która go niemiłosiernie pocięła. W rezultacie mamy tu niedokończone wątki, jak choćby motyw poszukiwania przez Petera zabójcy wuja Bena, kompletnie urwany w pewnym momencie. Albo pewne rzeczy dzieją się ot tak, znienacka, bez żadnego wprowadzenia, jak choćby związek Parkera i Gwen, który ma jakiś tam początek, ale rozkręca się podejrzanie szybko, oraz - co rzuca się w oczy nawet mocniej - wątek Flasha Thompsona, który przez cały film jest wrogiem naszego bohatera, by znienacka w końcówce być jego kumplem... Jest tam, owszem, jedna scena, gdy składa Peterowi kondolencje po śmierci wuja, ale to nieco za mało jak dla mnie. Ogólnie wygląda na to, że sporo tu powycianano niestety, co szkodzi filmowi. Liczę na wersję reżyserską.

Tym niemniej nowy Spider-Man jest naprawdę zacny, nowy kierunek bardzo dobrze zrobił moim zdaniem tej marce. Niech kontynuują, niech robią sequele - jeśli będą one na podobnym poziomie, co niniejszy reboot (lub lepsze!), to ja będę hepi. Jakby tek jeszcze prawa do ekranowego Pajączka wróciły do Marvela, ech, marzenia...

czwartek, 17 maja 2012

FILM: "Avengers"

"Avengers" (The Avengers) (2012)
Reżyseria: Joss Whedon
Scenariusz: Joss Whedon, Zak Penn
Obsada: Robert Downey, Jr., Chris Evans, Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Tom Hiddleston, Samuel L. Jackson
© Marvel Studios / Walt Disney Pictures 2012
Mam do zrecenzowania cztery inne filmy, na których byłem wcześniej, ale wiecie - to jest Avengers! Jeden z najbardziej oczekiwanych przez nerdy filmów ostatnich lat. To nie może czekać. Zwłaszcza, że całość wyszła zajebiście.

Powiem krótko, fakt, że Marvel założył sobie własne studio filmowe to jedna z najlepszych rzeczy, jakie zdarzyły się dla światka ekranizacji komiksowych. Ich filmy są zajebiste i nie profanują materiału źródłowego, co dla statystycznego fana jest niezmiernie istotne. A wszystkie dotychczasowe produkcje tej wytwórni w zasadzie prowadziły do tego jednego tytułu. Avengers. Na wielkim ekranie. No ja pierdolę. I jeszcze dali reżyserię Whedonowi.

Jako nowonawrócony fan Jossa Whedona (Firefly + Serenity też czekają na recenzję) byłem podwójnie podjarany tym projektem. I nie zawiodłem się. Filmowi Avengers to istna rewelacja, być może najlepsze kino superbohaterskie jak na razie. No bo mieliśmy takie zajebiozy jak Spider-Man 2, X-Men 2, X-Men: First Class, pierwszy Iron Man... (Batmany Nolana też, ale to trochę inne kino jednak). I niby Mściciele mają te same zalety, co powyższe produkcje (zwłaszcza z X-Menami można porównywać, w końcu tu grupa i tu grupa), ale jakoś robią (prawie) wszystko lepiej, pełniej i bardziej dają do pieca.

Co się udało? Prawie wszystko, ale wyróżniłbym przede wszystkim trzy elementy. Raz, że mamy tu motyw, w którym Joss się ekstraordynaryjnie sprawdza, czyli perypetie grupy obcych sobie ludzi, bardzo różnych, którzy zmuszeni są do wytrzymania ze sobą i współpracy. Wyszło pięknie: mamy starcie osobowości, prawdziwych indywidualistów, którzy niekoniecznie lubią, gdy im się mówi, co mają robić. Bohaterowie kłócą się, przekomarzają, dosrywają sobie, w końcu nawet leją się po mordach. Zupełnie jak w komiksach :) Oczywiście potem uczą się wspólnego działania, ale trochę to zajmuje. I jest to dobrze pokazane, postacie mają dla siebie sporo czasu antenowego, każdą udało się konkretnie przedstawić.

Druga sprawa to oczywiście sfera wizualna; efekty miażdżą, ale to nawet nie o to chodzi. Bardziej jara mnie cudowny fan service, czyli widoczki takie jak Helicarrier S.H.I.E.L.D. (boski!), superbohaterowie łojący się między sobą i z wrogiem, finalna bitwa na ulicach Nowego Jorku... Walki są wspaniałe, również dlatego, że są po prostu pomysłowe i różnorodne, a Mściciele korzystają na rozmaite sposoby ze swoich umiejętności. Jest takie ujęcie podczas finalnej napieprzanki, kiedy to kamera bez żadnych cięć podąża za Iron Manem, który nurkuje, rozwalając Chitauri, potem ląduje i walczy chwilę u boku Kapa, po czym kamera wędruje w górę i obserwujemy, jak Hawkeye z wysoka ładuje do wrogów z łuku (istny Legolas, tak ma być), a po chwili z kolei przed obiektywem przelatuje lewiatan, na którym ramię w ramię walczą Thor z Hulkiem. Coś wspaniałego, klękłem w tamtym momencie - najlepsze zbiorowe zadymy z filmowych X-Men moim zdaniem wymiękają.

Po trzecie film aż skrzy się nawiązaniami do wszystkiego, tj. do komiksów (Helicarrier, Maria Hill, Thanos) oraz do poprzednich filmów (tu lista jest za długa, by wymienić, ale bardzo mocno czuje się, że wszystkie dotychczasowe ekranizacje dzielą świat i realia z Avengers). I naprawdę, ale to naprawdę czuje się, że to jest właśnie komiks superbohaterski na ekranie, bardzo przypomina zarówno starsze, jak i współczesne Marvele.

A co nie wyszło? Well, parę spraw się znajdzie. Łatwość, z jaką Banner (btw, Ruffalo w tej roli jest genialny, najlepszy Banner ever!) zaczyna kontrolować przemianę w Hulka i jego zachowanie w ostatniej bitwie, gdy przy pierwszej przemianie nie kontrolował niczego, jest z deka naciągana. Loki okazał się słabym villainem w finale filmu, tzn. w pierwszym i drugim akcie był naprawdę klawy (cały jego pobyt na Helicarrierze jest świetny!), ale w końcówce nic nie pokazał, a przydałby się jakiś srogi badass jako czarny charakter, nie? W dodatku przez większość filmu i tak miało się niejasne odczucie, że Bóg Kłamstw jest czyjąś marionetką... Oprócz tego wkurwiał mnie jeszcze kostium Kapitana Ameryki - wyglądał tanio i jakby był watą wypchany, autentycznie lepszy nosił w swoim solowym filmie. Wolałbym tę jego wersję z komiksów z niebieskimi łuskami na klacie - wtedy przynajmniej wyglądałoby to choć trochę jak zbroja, a to by moim zdaniem wyszło lepiej. Tym niemniej te minusy nie psują mi w zasadzie w ogóle odbioru filmu, bo plusy przyćmiewają je kompletnie.

Tak, pod względem fabuły to to nie jest wybitne dzieło, historyjka jest prościutka i raczej sztampowa, akurat tu chociażby seria X-Men (poza Wolverinem) bije dzieło Marvel Studios. Ale Avengers ma w sobie ducha prawdziwego komiksu, pewną lekkość, nie do końca określoną. Ogólnie polecam jak cholera, to jeden z filmów roku dla kogoś takiego jak ja, po pierwszym obejrzeniu od razu chce się iść drugi raz. Film pełen akcji, zabawny, dobrze zagrany, zajebiście napisany, bardzo wierny klimatom pierwowzoru... No czego chcieć więcej? Naprawdę warto było czekać. Marvel (i Whedon) straszliwie podbił poprzeczkę dla takiego kina, w tej chwili tylko najlepsi mogą się równać (The Dark Knight Rises?). Nerdy, geeki, wielbiciele komiksów, a zwłaszcza Marvela, oraz Kina Nowej Przygody - zapierdalać do kina :D

9,5/10

sobota, 28 kwietnia 2012

FILM: "Ghost Rider 2"

„Ghost Rider 2” (Ghost Rider: Spirit of Vengeance) (2012)
Reżyseria: Neveldine/Taylor
Scenariusz: Scott Gimple, Seth Hoffman, David S. Goyer
Obsada: Nicolas Cage, Fergus Riordan, Ciarán Hinds, Violante Placido, Idris Elba, Christopher Lambert, Johnny Whitworth

© Columbia Pictures 2012
O mateczko, jaki ten film jest słaby. I mówię to jako względny fan poprzedniej części, która sama w sobie zebrała straszne cięgi u wszystkich, ale mnie się podoba (wprawdzie dopiero po drugim seansie, ale jednak). Naprawdę, Spirit of Vengeance to film tak denny i nijaki, że aż żal. Wychodzi na to, że panowie Neveldine i Taylor są kurewsko wręcz nierówni, potrafią robić filmy genialne (Gamer), filmy niezłe (Adrenalina 1,2), oraz totalny szajs (właśnie drugi Ghost Rider, podobno też Jonah Hex). Tylko szkoda, że marvelowski demoniczny motocyklista znów nienajlepiej trafił.

Wiecie, ja nie mam dużych wymagań, w końcu podoba mi się część pierwsza GR :D Ale dwójka jest beznadziejna, choć potencjał ma. Twórcy chcieli pokazać tym razem mroczniejszą stronę bycia opętanym przez wysłannika piekieł, wewnętrzny konflikt, próby zdobycia kontroli nad ciałem Blaze’a to przez demona, to przez prawowitego właściciela. Problem w tym, że jest to straszliwie płytkie, momentami głupie, a miny, jakie robi przy takich scenach Nic Cage, są przesadzone nawet jak na niego (a jestem wielkim fanem Cage’a z całą jego cheesy’owatością!). Motyw chłopca, który może zostać naczyniem dla duszy diabła też jest ok, jak i pomysł na to, by zrodziła się między nim a Riderem jakaś więź na kształt ojca/syna. I tu jest troszkę lepiej, choć nieco zżynają z Terminatora 2.

Jednym z największych grzechów filmu jest brak porządnego czarnego charakteru. Zwłaszcza mam tu na myśli to, że Roark, który niby jest tym głównym złym i diabłem do tego, jest cienki jak dupa węża. Jest jakiś słabawy, nijaki i w ogóle niczego praktycznie nie pokazuje, ani jako postać, ani pod względem mocy. I nie wzbudza w żadnym stopniu respektu, nie mówiąc o strachu. Kiedy porównuję go do Mefistofelesa z jedynki (Peter Fonda), to szkoda gadać – tamten diabeł miał klasę, był zimny, wyniosły i roztaczał aurę władczości, a Roark... Roark po prostu jest. Zwłaszcza w drugiej połowie filmu pokazano go do dupy, a szkoda, bo Cieran Hinds to dobry aktor i go szkoda do takiej roli. Autorzy powinni pooglądać inne filmy z diabłami w roli głównej, coby trochę się ogarnąć (De Niro w Harry Angelu, Mortensen w Armii Boga, Byrne w I stanie się koniec na przykład) i zobaczyć "how it’s done".

Film poza tym wygląda... tanio. Jest kręcony we wschodniej Europie, gdzie od dekady swoje filmy najczęściej kręcą przebrzmiałe gwiazdy kina akcji (Lundgren, Van Damme, Seagal – wiem, bo regularnie oglądam ich nowe filmy :)), żeby było taniej. I faktycznie, Spirit of Vengeance też sprawia wrażenie niskobudżetowego, nadawałby się na tzw. straight-to-DVD pod względem i wizualnym, i jakości scenariusza. Owszem, efekty związane z samym Riderem raczej dają radę, kamera też czasem fajnie zaszalaje, ale reszta strony wizualnej jest obrzydliwie nijaka.

A sam Jeździec? Cóż, wygląda fajnie, moc ma jak gdyby większą, ale nadal jego walkom brak w sumie pierdolnięcia (może poza akcją z dźwigiem). Jest pod tym względem lepiej, niż w części pierwszej, ale tylko trochę. Dość powiedzieć, że z walki finałowej (i ogólnie z całej końcówki btw) nie miałem ni cholery satysfakcji. O Cage'u już pisałem; jak go lubię, tak tu był mi obojętny (jak zresztą każda inna postać w tym filmie). Aha, jeszcze taki detal: w pierwszym Ghost Riderze nasz demon miał takie zajebiste spojrzenie, którym nękał czyniących zło - spojrzał na zakapiora, a ten czuł ból wszystkich swoich wcześniejszych ofiar. To było mocarne, ale w dwójce to olali - owszem, Rider patrzy czasem komuś w oczy, ale gówno z tego wynika. Skiepścili.

Całość mi kompletnie nie podeszła. Dzieje się sporo, niby jest mrocznie, niby jest fajnie, ale pełno tu niedoróbek, nijakości, głupotek i ogólnie rzeczy, które mnie wkurwiają. Nie polecam, proponuję obejrzeć jeszcze raz jedynkę, która naprawdę jest lepsza (mimo wad). Marvel chyba jednak będzie miał w tym roku trochę lepszych ekranizacji...

5/10

piątek, 16 grudnia 2011

"Przemawiam do mojego wewnętrznego ognia"

Tytuł wpisu to oczywiście mój ulubiony tekst z pierwszego Ghost Ridera. Tak, wiem, jestem wśród mniejszości, skoro lubię ten film (acz polubiłem go dopiero przy drugim seansie). To nie jest idealne dzieło (delikatnie mówiąc), ale ma swoje momenty. Poza tym jestem totalnie bezkrytycznym fanem Nicka Cage'a, więc wiecie.

A tu sequel już niedługo, od twórców Adrenaliny 1 i 2 oraz Gamera. Zapowiada się pięknie, morda już mi się cieszy. Ogarniajcie i doceńcie, dla fanów spodziewam się niezłej uczty. A jak to spierdolą, to na pewno i tak jakieś fajne elementy będą. Also: Christopher fucking Lambert!