Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Muzyka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Muzyka. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 31 lipca 2012

Heavy Fucking Metal!

Po okresie intensywniejszego słuchania muzy elektronicznej (Hol Baumann, Glitch Mob, OST z Deus Ex: Human Revolution) powróciłem ostatnio do metalu. To znaczy nigdy od niego nie odszedłem oczywiście, po prostu nie słuchałem go przez pare miesięcy. Natomiast jak już do niego wróciłem... Dość powiedzieć, że odjebało mi zupełnie i zaczęła się u mnie dosłownie faza na heavy metal (tak, mam na myśli jedną z tych moich faz tematycznych, takich jak western, cyberpunk czy whatever).


I mam tu na myśli przede wszystkim czysty, klasyczny heavy metal, czyli ten "pierwszy" metal, wyodrębniony z hard rocka, najpopularniejszy w końcówce lat 70-tych i przez całe 80-te. Wracam po prostu do klasyki, a przy okazji bardzo dużo nowych zespołów poznaję, bo z takiej muzy to dotąd słuchałem właściwie tylko Iron Maiden oraz Manowar. Ogarniam zarówno ten amerykański heavy, jak i brytyjską nową falę (tzw. NWOBHM, czyli New Wave of British Heavy Metal); listę zespołów, które są u mnie obecnie na tapecie macie poniżej.

Generalnie metalu słucham od mniej więcej 1996/97 roku, acz zupełnie innych podgatunków do niedawna. Zaczęło się od gotyku, było też trochę blacku i deathu, ale te dwa mi jednak średnio przypasiły (i do dziś nie przepadam, wyjątki to Samael oraz Tiamat). W okolicy roku 2000 wszedłem w nu metal, na czele z KoRnem i System of a Down, a także nieco później w klimaty bardziej progresywne (Tool). No i przez lata całe jarał mnie Rammstein (nadal mnie jara) oraz sporo innych zespołów, z których łyknąłem po 2-3 płyty (Godsmack, Disturbed, Killswitch Engage). Przez te wszystkie lata ostro też słuchałem gotyku (The Gathering, Within Temptation, Nightwish, Tristania), ale większość tego gatunku kompletnie mi się przejadła, bo poszła w kierunku popu strasznie. Tylko Tristanię jeszcze lubię.

Natomiast z klasycznym heavy metalem właściwie nie miałem styczności aż do 2003 roku, kiedy to zachwyciłem się GTA: Vice City i przepotężnymi stacjami radiowymi z tej gry. Wiadomo, czas akcji w VC to był rok bodaj '86, czyli sama śmietanka zespołów metalowych z tamtych czasów (notabene jakoś też wtedy odwaliło mi na punkcie muzyki ogólnie z 80's, na której się wychowałem, a do której bardzo wróciłem właśnie po tej grze). Akurat też kumpel ze studiów podsunął mi Iron Maiden, którzy z początku jednak do mnie średnio docierali i ich fanem zostałem tak naprawdę z rok później. No ale nadal nie siedziałem w klasyce, tylko Manowar mnie kupił parę lat temu i gdzieś tam obskoczyłem ze dwie płyty Helloween.

Natomiast teraz wzięło mnie kompletnie na klasyczny heavy metal, taki właśnie z 80's, a do tego nie pogardzę też po prostu hard rockiem z tegoż okresu. Odbiło mi strasznie, zakochałem się nie tylko w muzyce, ale i w otoczce, czyli w sposobie ubierania (choć ten zawsze lubiłem), okładkach płyt itd. A dlaczego pisałem powyżej, że metal u mnie przyjął wręcz formę jednej z moich faz? Ano dlatego, że pierwszy raz odkąd skończyłem 20 lat, zachciało mi się ubierać jak metal. Kupiłem kostkę i naszywki na nią (jeszcze kompletuję), noszę łańcuch przy spodniach i pieszczochę, pod względem obuwia przestawiłem się na trampki i planuję kupić nowe glany na jesieni, ostro kupuję koszulki z czachami i zespołami, a za jakiś czas może nawet sobie ramoneskę strzelę. I cholernie mi z tym dobrze, tak naprawdę gdzieś w środku miałem na to wszystko ochotę już od dawna i myślę, że przy tym stylu zostanę. Tylko długich piór nie zamierzam zapuszczać, za to już zapuściłem bródkę :) Ewentualnie opitolę się na łyso i będzie combo z brodą, ale to się zobaczy.

Ok, to teraz lista zespołów, które mnie obecnie jarają, i których słucham sobie raz po raz.

Wiadomo, ich słucham najdłużej z tej grupy, już 8-9 lat. To mój ulubiony zespół generalnie, częściowo z powodu zajebistej muzyki pisanej przez Harrisa i boskiego wokalu Dickinsona, a częściowo zapewne przez sentyment. Chociaż chrzanić sentyment, popatrzcie na okładki z Eddiem, posłuchajcie solówek, poczytajcie teksty (bardzo dobre moim zdaniem). To jest nadal zajebiste. Legenda, w dodatku żywa i grająca, choć w zasadzie o poniższych grupach można powiedzieć dokładnie to samo :) Ulubione płyty: Somewhere In Time, Fear of the Dark, Powerslave, Brave New World. Wolę Dickinsona od Di'Anno, a Blaze mi z tej trójki wokalistów nie podszedł w ogóle.

Nieco kontrowersyjny zespół, głównie przez wizerunek sceniczny (zwłaszcza w 80-tych szli ostro w glam), a także z powodu tekstów, standardowo wychwalających "prawdziwy" metal, nordyckich bogów bądź stal. Ja na ubiór przymykam oko, zresztą już styl zmienili, natomiast ich teksty, choć pompatyczne jak cholera, bardzo lubię (acz dużą część traktuję z przymrużeniem oka). Poza tym oni po prostu zajebiście grają, są świetni technicznie, kombinują z różnymi wstawkami do poszczególnych kawałków (nagrywają jakieś opowieści i chuj wie co) i w ogóle są klawi. Ulubione płyty: Sign of the Hammer, Louder than Hell, Kings of Metal.

Największy weteran z wymienionych tutaj, pierwsza płyta już z '74 roku. Z początku grali typową dla lat 70-tych mieszankę ówczesnego rocka i cięższego grania, w latach 80-tych weszli w nurt NWOBHM i z tego okresu ich najbardziej lubię. Zabójcze momentami solówki (dwie gitary prowadzące) i znakomity wokal Roba Halforda, który skalę ma niesamowitą i czasem wydaje się, że to kilka różnych głosów. Epizodu z Ripperem Owensem, który zastąpił Halforda na dwóch płytach zbyt nie lubię, choć przyznaję, że Owens śpiewa dobrze. Ulubione płyty: Painkiller, Defenders of the Faith, Screaming for Vengeance, Ram It Down.

Wstyd przyznać, ale z Ronniem zetknąłem się dopiero oglądając Tenacious D: Kostkę przeznaczenia. Miał tam świetny występ, ale nadal się nim nie zainteresowałem... A potem zmarł :/ Czyli jego muzykę poznaję tak naprawdę pośmiertnie, a trzeba przyznać, że gość był niesamowity. Ten wokal, te teksty momentami (choć czasem zbyt poetyckie i metaforyczne, a więc nieco niezrozumiałe). Ogólnie podoba mi się i to, co zrobił dla Sabbathów, i dorobek jego zespołu Dio, i ostatni projekt z członkami (znowu) Sabbathów, czyli Heaven & Hell. Dlatego ciężko mi na razie wybrać ulubione płyty, poza tym wciąż poznaję tę muzykę, ale wyróżniłbym Heaven & Hell Sabbathów i cztery pierwsze płyty Dio. Rest In piece, Ronnie! \m/

Zajefajny amerykański heavy, momentami nieco lżejszy i wpadający w hard rocka. Brzmi to zupełnie inaczej, niż brytyjska szkoła, ale to nie znaczy, że gorzej. Świetny wokal Blackiego Lawlessa, świetne solówki. Znakomite ballady, żaden inny zespół jaki znam nie ma tylu bombowych ballad rockowo-metalowych; jak za nimi zwykle nie przepadam, to dla W.A.S.P. robię wyjątek. Tylko nie podoba mi się płyta Kill Fuck Die z '97 roku, jest strasznie agresywna, przypomina Marilyna Mansona, a nie heavy metal (ja lubię Mansona, ale od Blackiego oczekuję trochę czego innego). Poza tym jest dobrze, ale ulubionych płyt na razie nie umiem wskazać.

Kolejny weteran z NWOBHM, kolejny fajny zespół. Dopiero ich poznaję, ale już widzę, że jest dobrze. Bardzo fajny wokal Biffa, który w końcu 70-tych brzmiał bardzo specyficznie, a potem w następnej dekadzie upodobnił się nieco do głosu Dickinsona, ale Biff inaczej go używa. W latach 80-tych grupa miała całkiem lajtowe brzmienie, natomiast potem o ile wiem znacznie je wzmocnili, acz do tego etapu jeszcze nie doszedłem. Ulubione płyty - nie czas jeszcze na takie opinie z mojej strony.

Chwilowo to tyle, ale mam już następne zespoły na celowniku: Queensryche, Running Wild, King Diamond, Motorhead, oczywiście jakieś AC/DC i Sabbath Ozzy'ego... Będzie czego słuchać.

Keep Metal Alive! :)

niedziela, 4 marca 2012

Cyberpunkowe teledyski

Dziś znów cyberpunkowo (faza zobowiązuje). Jako wielbiciel formy sztuki zwanej teledyskiem, postanowiłem sklecić małe zestawienie najważniejszych moim zdaniem klipów w klimatach CP. Od razu powiem, że chodzi mi o te teledyski, których zawartość została specjalnie nakręcona pod to medium, a nie jest na przykład zlepkiem scen z jakiegoś filmu, wykorzystanych tylko jako tło do muzyki. Czyli Wamdue Project odpada :) No to już bez zbędnego przedłużania sprawy, oto lista.

Billy Idol - Shock to the System (1993)
Stary dobry Billy (nadal nagrywa, yeah). W '93 wydał album zatytułowany Cyberpunk, mocno inspirowany twórczością Williama Gibsona et consortes. Pierwszy singiel to był właśnie niniejszy kawałek, a reżyserię klipu powierzono Brettowi Leonardowi (Kosiarz umysłów, Zabójcza perfekcja). Wyszło fajnie, z elementów CP mamy tu głównie bunt przeciwko władzy (być może korporacji) oraz połączenie ludzkiego ciała z maszyną. Klimat daje radę, kawałek raczej też.



Ken Ishii - Extra (1996)
Niezły trip, proszę państwa. I kawał dobrej elektroniki, jeśli mówimy o muzyce. Za stronę wizualną odpowiada człowiek, pracujący wcześniej przy Akirze - i to faktycznie widać. Design postaci wprawdzie inny, ale ujęcia miasta i gangu, który pojawia się pod koniec, całkiem w podobnych klimatach. Poza tym mamy tu szalonego androida, grasującego po zaułkach i gostka, który tkwi w wirtualnej rzeczywistości (wielgaśny hełm VR na głowie), siedząc na kiblu. Zakręcone i zajebiste.



Bjork - All is Full of Love (1999)
Niesamowity teledysk autorstwa Chrisa Cunninghama, znanego z bardzo zrytych klipów (polecam Come to Daddy, Afrika Shox, Come on my Selector). Chris był też przez jakiś czas poważnym kandydatem na reżysera pełnometrażowej ekranizacji Neuromancera, czyli CP nie jest mu obcy. I rzeczywiście, prezentowany tu klip to potwierdza, mamy tu dwa żeńskie androidy (profesjonalnie mówiąc, gynoidy) o twarzy Bjork, po prostu migdalące się. I tyle, ale wystarczy, a w połączeniu z tekstem kawałka mamy sugestię o robotach zdolnych do miłości. Czyli czysty cyber. Rewelacyjne detale maszynerii.



Orgy - Fiction (Dreams in Digital) (2000)
Cukierek dla oczu, uwielbiam ten wideoklip. Kojarzy się trochę z początkiem kinowego Ghost in the Shell, mówię o procesie produkcji cyberciała. Do tego całkiem przyjemny kawałek, nawiązujące do cyberpunku również tekstowo. Z innych elementów mamy holograficzne wyświetlacze, znów fajną maszynerię, oraz klony. No i ta absolutnie boska ostatnia scena, która bez żadnych wątpliwości mówi nam, kim jest oglądana przez cały teledysk panna. Przybijam pieczątkę ze znakiem jakości.



George Michael - Freeek! (2002)
Wielkie i niezwykle przyjemne zaskoczenie w dorobku tego pana. Absolutnie genialny teledysk, zawierający właściwie 100% cyberpunku - począwszy od cudownych ujęć miasta przyszłości (jest scena nawiązująca bezpośrednio do Łowcy androidów), przez klony, sztucznie hodowane idealne ciała, seks z lalkami i wirtualny... A wszędzie hologramy, neony i rewelacyjne ogólnie projekty strony wizualnej. Wszystko to okraszone dodatkowo pewnymi pieprzniętymi fetyszami, bo filmik skupia się na przemyśle erotycznym przyszłości. Rzecz autorstwa Josepha Kahna, który jest fascynatem CP i który też, co zabawne, był swego czasu kandydatem na reżysera Neuromancera.



Britney Spears - Break the Ice (2008)
Kto by pomyślał, że panna Spears tu do mnie trafi. Ale piosenka jest dobra, więc nie zamierzam bynajmniej hejtować Brit, a poza tym i tak chodzi nam o teledysk. A w nim elementów CP trochę mamy, jest jakby budynek korporacji, infiltrująca go agentka klepiąca ochroniarzy, jest pomieszczenie z kadziami zawierającymi jakieś sztucznie pędzone osobniki lub klony, jest też klon bohaterki. No a ta ostatnia w końcu dociera do big bossa, któremu aplikuje pocałunek śmierci w postaci jakiegoś technowirusa. Ogólnie good shit, tylko gdzie ten obiecany ciąg dalszy?



Rzecz jasna, niniejsze zestawienie nie do końca wyczerpuje temat. Tego jest więcej, ale na potrzeby dzisiejszego wpisu wybrałem teledyski po pierwsze najbardziej znane, a po drugie zawierające "najczystszy" wizualnie cyberpunk. Bo elementy CP są oczywiście widoczne i w innych klipach, dlatego prawdopodobnie zrobię kiedyś ciąg dalszy tego zestawienia. Stay tuned!

czwartek, 16 lutego 2012

PŁYTA: The Glitch Mob - "Drink the Sea"

© Glass Air 2010
Jakoś tak ostatnio wyszło, że więcej słucham muzyki elektronicznej, niż tradycyjnie rocka/metalu. Czy to lajtowy trance w letnich klimatach (Chicane), czy soundtracki z filmów (Resident Evil: Afterlife oraz przeepicki TRON: Dziedzictwo), czy też po prostu dobra electronica z wyższej półki (Hol Baumann). Takiej muzy od pewnego czasu potrzebuję i szukam. A tu zupełnym przypadkiem natrafiłem na coś, co ewidentnie jest jednym z najważniejszych odkryć muzycznych ostatnich miesięcy dla mnie. The Glitch Mob.

Zaczęło się niewinnie, bo od tego filmiku. Jest to fake trailer (znakomity zresztą!) do serialu TV opartego na systemie RPG znanego jako Shadowrun. O samym systemie coś pewnie niedługo skrobnę, ale nie w tym rzecz. Rzecz w tym, że w tle leci numer pt. Animus Vox autorstwa właśnie The Glitch Mob. Kawałek, który wkręcił mnie na tyle, że zacząłem szukać innej muzy od tych panów. A warto było jak cholera.

The Glitch Mob to trzech gości, Ed Ma (pseudo edIT), Justin Boreta (Boreta) oraz Josh Mayer (Ooah). Wg Wikipedii uprawiają electronicę, glitch hop, synthpop, industrial, dubstep... Nie wiem, słabo ogarniam wszystkie te etykietki w muzyce elektronicznej, ale coś w tym musi być. Anyway, ich jedyna póki co normalna płyta (tj. nie oparta na remiksach) to opisywany tu Drink the Sea z 2010 roku. Płyta genialna tak bardzo, że aż strach.

Mamy tu dziesięć kawałków, każdy trwający 5-7 minut. Całkiem konkretnie. I wiecie co? Nie ma wśród nich ani jednego słabego. Zasadniczo podzieliłbym je na te, które bardzo mi się podobają, i te, które wykurwiście mi się podobają. Serio. Całość jest niesamowicie równa pod względem poziomu, choć całkiem różnorodna. Gatunkowo i nastrojowo mamy tu miks, są kawałki bardzo dynamiczne (Animus Vox, We Swarm), są pełne pozytywnej energii (Bad Wings, Drive It Like You Stole It), są leniwe (Starve the Ego, Feed the Soul), jest w końcu jeden prześliczny numer wokalny z gościnnie występującą panią o imieniu Swan - iście anielski głos (Between Two Points).

Jestem zachwycony stroną techniczną oraz bogactwem i głębią dźwięku na tej płycie. Masa smaczków w tle co chwilę, raj dla uszu lubiących takie rzeczy wyłapywać. Wszystko nagrane ze smakiem, muzycznie ani na chwilę nie przechodzi to w jakieś denne plumkanie ani w prymitywny łomot. To jest naprawdę wyższa półka muzyki elektronicznej, ta ambitna odmiana, nie mająca nic wspólnego z tzw. techniawą. Całość ma niesamowity power i spore fragmenty Drink the Sea mogłyby śmiało być użyte jako ilustracja do scen akcji w hollywoodzkim filmie, bądź w jakiejś grze video. Powiem więcej: bardzo chciałbym, by ktoś wziął The Glitch Mob do stworzenia score'a do jakiegoś filmu s-f; przykłady grup Juno Reactor (Matrix 2-3), Tomandandy (RE: Afterlife) oraz Daft Punk (TRON: Dziedzictwo) pokazują dobitnie, że to się sprawdza.

Polecam ten krążek straszliwie. Fanom elektroniki powinien bardzo przypaść do gustu, ludziom o otwartych gustach muzycznych też. Cała reszta również powinna spróbować się z tym materiałem zapoznać, może odkryją coś dla siebie. Właściwie, to byłbym zdziwiony, gdyby nie odkryli... Tak, te dziesięć kawałków jest aż tak dobre. Przyznam, że poważnie zastanawiałem się nad przyznaniem pełnej dychy, bo nie bardzo wiem, co na tej płycie możnaby poprawić. Ale podobno nic nie jest doskonałe, więc jednak obniżę o pół punkta.

9,5/10

Tracklista:
1. Animus Vox
2. Bad Wings
3. How to be Eaten by a Woman
4. A Dream Within a Dream
5. Fistful of Silence
6. Between Two Points feat. Swan
7. We Swarm
8. Drive It Like You Stole It
9. Fortune Days
10. Starve The Ego, Feed The Soul

Oficjalny kanał grupy na Youtube:

Na koniec dwa przykłady z owego kanału. Jest tam w zasadzie cała płyta, również inne, pojedyncze kawałki, w tym remiksy innych artystów.



środa, 11 stycznia 2012

Zabójcze chiptunes i rocznica C64

Właśnie trafiłem na info, że Commodore 64, ten cudowny staroć, obchodził niedawno 30-lecie swego istnienia. Z tej to okazji kilku zapaleńców stworzyło na tę maszynkę nową grę! Pełnoprawną, grywalną pozycję, tyle że nie na kasecie magnetofonowej (czyli standard z tego kompa), tylko na osobnym, nowym kartridżu. Jest to 8-bitowy remake Canabalta, takiej gierki indie, w której się po prostu zasuwa do przodu i unika przeszkód. Konwersja rewelacyjna, całkiem to ładne. Kartridż można kupić w limitowanej edycji.

Ale mi tu chodzi o muzykę. Muza z oryginału (sama w sobie niesamowita) została przerobiona na 8-bitową chiptune. Efekt miażdży, każdy fan muzyki z retro maszynek do grania (C64, Atarynki, NES) będzie miał kisiel w majtach. Ja uwielbiam dobre chiptunes, więc się zachwycam. Power straszliwy.



No i wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, drogie c64! :)

PS. Aha, popatrzcie na nazwisko kodera, który stworzył tę konwersję. Paul Koller. No nie mam pytań, okazuje się, że mam więcej niż jedno wcielenie :) I to drugie też lubi gry i klimaty retro :D

niedziela, 25 grudnia 2011

PŁYTA: The Immortals - "Mortal Kombat - The Album"

© Virgin Records 1994
The Immortals - "Mortal Kombat the Album" (1994)
Skład: Maurice Engelen, Oliver Adams
Wytwórnia: Virgin Records

W zamierzchłych czasach zwanych latami 90-tymi było sobie legendarne pismo o grach video, Secret Service. W tymże piśmie pojawiał się nie mniej legendarny dział o mordobiciach - Kombat Korner - prowadzony przez (zgadliście) również legendarnego Gulasha. Ów redaktor, poza mordoklepkami, uwielbiał też słuchać muzy zwanej potocznie techniawą. Pamiętam np. jak jarał się soundtrackiem do pierwszej ekranizacji Mortal Kombat, gdzie muzyki z tego gatunku nie brakowało. Ogólnie Gulash był wtedy postacią kultową, jest współodpowiedzialny za rozkochanie całego pokolenia młodych polskich graczy w Street Fighterze, Mortal Kombat, Tekkenie, Virtua Fighterze i grach od SNK. Mnie też rozkochał, a i jego samego niemal czciłem.

W którymś momencie, a wychodzi mi, że musiało być to ok. roku '97, choć nie chce mi się sprawdzać, Gulash podczas zagranicznych wojaży trafił do sklepu z gadżetami dla nerdów, czy dla graczy (na jedno wychodzi). I tam wyhaczył płytę, którą podjarał się strasznie. Otóż Immortals, czyli autorzy jakże kultowego już wtedy muzycznego tematu do filmowego Mortal Kombat (wiem, że znacie go na pamięć) nie poprzestali na jednym kawałku i nagrali całą płytę, będącą ilustracją do gier spod znaku MK. Wow! Cały album tylko o Mortalu! To było coś dla ówczesnych młodziaków u nas w kraju. Gulash oczywiście piał pochwalne peany na temat zawartości krążka, a ja stwierdziłem, że muszę koniecznie zdobyć to cudo.

Ale nie zdobyłem. CD było niedostępne w Polsce, a sytuacja miała miejsce jeszcze przed epoką internetyzacji u nas, więc dupa. Narobiłem sobie smaka, w wyobraźni słyszałem tę płytę jako niesamowite przedłużenie OST z filmowego Mortala, czyli mocne techno, może drum'n'bass, ciężkie beaty, mroczny klimat... A potem o niej zapomniałem. Wiecie, lata minęły, a człowiek ma inne rzeczy na głowie. I dopiero ostatnio przypomniałem sobie o niej; równocześnie uświadomiłem sobie, że na Youtube teraz często można całe płyty znaleźć, więc czemu tam nie poszukać? Poszukałem. Znalazłem bez trudu. No i przesłuchałem ten legendarny album.

I pokulałem się ze śmiechu. Cóż, rzecz ma niewiele wspólnego z moimi rozbuchanymi wyobrażeniami. W dodatku płyta, jak się okazało, powstała już w 1994 roku, grubo przed pierwszym filmem MK, i jest ilustracją do pierwszej gry! (Jeden kawałek z niej, jak wiadomo, został wykorzystany w ekranizacji, ale powstał wcześniej). Rok 1994... Co nam to mówi? Otóż wtedy, drogie dzieci, na scenie elektronicznej rządził eurodance (no dobra, był też wczesny house i rave). Kto wie, o co chodzi, ten wie, reszta niech sobie wpisze na YT to słowo. W każdym razie eurodance do ambitnej muzy elektronicznej, delikatnie mówiąc, nie należał. Zupełnie jak niniejszy album.

Oczywiście nieco przesadzam, sugerując, że MK the Album to czysty eurodance. To jest po prostu wczesne, mało ambitne techno, house itd. I co gorsza, wsadzili tu wokale! Beznadziejne wokale męskie, chujowy biały rap w jednym kawałku (rodem z eurodance, lol), bo żeńskie są akurat znośne (ten w kawałku o Sonyi daje całkiem radę, choć cały numer brzmi jak z repertuaru Captain Jacka). I te teksty! Posłuchajcie tekstów z Johnny'ego Cage'a, Sub-Zero, Raydena... No przejaja po prostu. Postacie z Mortala, czyli mrocznej i krwawej gry z ciekawą (choć uber-kiczowatą) mitologią dostają TAKIE teksty. Ja jebię. Dziś to by nie przeszło, gwarantuję wam.

I teraz najlepsze: tej płyty się naprawdę fajnie słucha. Przygotowując ten wpis przesłuchałem jej z 5-6 razy (krótka raczej) i muszę przyznać, że sympatyczna jest. Oczywiście jeśli ktoś nie ma alergii na techno, zwłaszcza takie wczesne, bo ja akurat się na tym gównie wychowałem i mam słabość do tych klimatów (choć o wiele mniejszą, niż do popu z lat 80-tych). W każdym razie zawartość nie ma nic wspólnego z tym, czego oczekiwałem po tej płytce, ale tym niemniej polubiłem ją. Jest zabawna. No i z kronikarskiego obowiązku przyznam też, że ma naprawdę interesujące fragmenty. Na przykład kawałek o Goro jest faktycznie mroczny i ciężkawy, Liu Kang ma orientalne wstawki, a i pozostałe miewają całkiem ciekawe aranżacje momentami. Ogólnie piosenki są dość nierówne, mają lepsze i gorsze fragmenty, ale w sumie nie jest źle. Za najsłabsze uważam chyba te o Johnnym Cage'u i Raydenie, reszta jakoś tam daje radę.

Zresztą posłuchajcie sami, poniżej są linki do wszystkich kawałków na YT (ten z numerkiem 5 znacie doskonale), a jeszcze niżej link do pełnej playlisty. Potraktujcie to jako ciekawostkę albo okazję do polewki, bo faktycznie poważnie się tego albumu traktować nie da. Chyba nawet największy fanatyk MK miałby bekę... Tym niemniej fajne toto. Może komuś podpasi :)

1. Johnny Cage (Prepare Yourself)
2. Kano (Use Your Might)
3. Sub-Zero (Chinese Ninja Warrior)
4. Liu Kang (Born in China)
5. Techno-Syndrome 7' Mix
6. Scorpion (Lost Soul Bent on Revenge)
7. Sonya (Go Go Go)
8. Rayden (Eternal Life)
9. Goro (The Outworld Prince)
10. Hypnotic House 7' Mix

Link do playlisty na Youtube:
http://www.youtube.com/playlist?list=PLA64F9243C37F73EB

poniedziałek, 31 października 2011

Wpis na Halloween

Dziś Halloween, dzień, do którego mam sporą słabość, gdyż a) naoglądałem się amerykańskich kreskówek, gdzie dzieciaki obchodzą je jako święto, b) jestem wielbicielem horroru. Wypada więc wrzucić coś pod ten temat, a pomysł jakoś przyplątał się sam: moje ulubione muzyczne tematy przewodnie z horrorów! Do dzieła więc.

Dobrej muzy w horrorach nie brakuje, zwłaszcza w tych klasycznych. W zasadzie spokojnie mógłbym sklecić listę kilkunastu ulubionych themes, ale skupię się na ulubionych, bądź najbardziej z różnych powodów cenionych. Here goes.

Psychoza
Największy z klasyków w tym zestawieniu. Bardzo oldskulowy, ale ma w sobie coś. Wielki ładunek niepokoju (ha, wręcz paniki) i ogólnie masakra.



Piątek 13-tego
Podobnie jak wyżej - wielki ładunek niepokoju i brzmienie nieco staroświeckie, ale jednak zawierające full elementów nowocześniejszych. W końcu to już lata 80-te. Najbardziej rozpieprzają mnie te takie jakby szepty czy cuś wsadzane od czasu do czasu. Miód.



28 dni później
Muza niestety często pomijana w rozmaitych zestawieniach najlepszych tematów z horrorów (sprawdźcie sami na Youtube), a szkoda. Dla mnie kawałek rewelacyjny, choć w sumie niekoniecznie pod horror, może służyć każdemu odpowiednio dramatycznemu filmowi. Tym niemniej w tym konkretnym filmie sprawdza się zabójczo. Aha, długo się rozkręca.



Piła
Wiadomo. Kawałek, podobnie jak film, rozkłada na łopatki. Bardzo nowoczesne brzmienie, ale to absolutnie nie psuje nastroju tej muzy. Ogólnie kosmos i kawał niesamowitej roboty.



Resident Evil
Well, nie mogłem się powstrzymać. Mam wielką słabość do tego kawałka (do filmu i całej serii też zresztą), więc trza umieścić. Najbardziej chyba "horrorowaty" fragment OST ze wszystkich filmowych Residentów, czyli motyw przewodni z jedynki autorstwa Marilyna Mansona. Świetna rzecz, acz za krótka.



Halloween
Ano, bohater wieczoru, wisienka na torcie. Pan Carpenter poza reżyserowaniem nierzadko pisze muzykę do swych filmów, i tę tutaj też napisał. I rozkurwił kosmos, tyle powiem. Rzecz jest prosta w brzmieniu, ale działa na człowieka niesamowicie. Wstyd nie znać.



Tyle. Teraz trzebaby jakiś dobry horror dorwać... Happy Halloween!

czwartek, 27 października 2011

White Lies - "Taxidermy"

Bardzo lubię White Lies, taki młody brytolski zespół rockowy. Nagrali dwie naprawdę fajne płyty (To lose my Life oraz Ritual), które szczerze polecam - grają jakąś tam odmianę brit-rocka, kojarzącą mi się ostro z latami 80-tymi, zresztą echa tuzów z tej dekady pobrzmiewają cały czas w twórczości WL. Zespół jest nawet porównywany do Joy Division, ale w tej materii się nie wypowiadam.

Bohaterem dzisiejszego wpisu jest kawałek, który znalazł się tylko na B-side winylowego singla To lose my Life. Czyli jak ktoś zna tylko płyty, to tego numeru mógł w ogóle nie słyszeć; ja sam trafiłem nań zupełnym przypadkiem na Youtube. Ofkors nie ma do niego oficjalnego teledysku, więc trzeba się zadowolić slideshowem ze zdjęciami zespołu. Rzecz zwie się Taxidermy, posłuchajta:



Jak dla mnie zajebista rzecz, szczerze się dziwię, że nie znalazło się toto na pełnej płycie. Jako odwrotna strona singla kawałek jest w zasadzie skazany na zapomnienie... A raczej byłby, gdyby nie internet, fani i Youtube. I tyle dobrze.