Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Animacja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Animacja. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 8 marca 2012

"Project KARA" - 7 rozpieprzających minut

David Cage, główny projektant developera gier o nazwie Quantic Dream (na koncie mają Omikron: The Nomad Soul, Fahrenheit, Heavy Rain), postanowił pochwalić się nowym silnikiem graficznym, jaki firma przygotowuje na Playstation 3 (a pewnie i na późniejsze PS4). Na tę okazję sklecił siedmiominutową historyjkę, w całości generowaną przez ten silnik. Czyli to, co tu zobaczycie, to nie jest żaden render, żadna cutscenka, to jest grafika, jaką podobno ma w czasie rzeczywistym generować PS3.

Mamy tu proces składania domowego androida (gynoida), mającego szerokie zastosowanie w usługiwaniu człowiekowi, łącznie ze sferą seksualną. Robot zostaje sklecony, pracownik działu jakości sprawdza kilka z jego funkcji, po czym... coś idzie nie tak. Ten konkretny model okazuje się inny, niż pozostałe. Resztę już zobaczcie sami, cholernie warto. Powiem tyle: filmik miał robić wrażenie przede wszystkim grafiką, a rozwalił mnie zupełnie czym innym. Owszem, graficznie jest to cudowne, mimika Kary powala, jakość modeli i animacji też, ale te 7 minut głównie chwyta za serce i wywołuje emocje. Sprawdźcie sami, nie pożałujecie.



Tylko fajnie by było, gdyby następna gra od Quantic Dream nie była jedynie festiwalem QTE (quick time events, czyli naciskanie odpowiedniego przycisku w odpowiednim momencie), jak Heavy Rain. Poza tym chętnie zobaczyłbym grę o Karze z niniejszego tech-dema, ale podobno z następną grą QD ten filmik nie ma nic wspólnego.

niedziela, 4 marca 2012

Cyberpunkowe teledyski

Dziś znów cyberpunkowo (faza zobowiązuje). Jako wielbiciel formy sztuki zwanej teledyskiem, postanowiłem sklecić małe zestawienie najważniejszych moim zdaniem klipów w klimatach CP. Od razu powiem, że chodzi mi o te teledyski, których zawartość została specjalnie nakręcona pod to medium, a nie jest na przykład zlepkiem scen z jakiegoś filmu, wykorzystanych tylko jako tło do muzyki. Czyli Wamdue Project odpada :) No to już bez zbędnego przedłużania sprawy, oto lista.

Billy Idol - Shock to the System (1993)
Stary dobry Billy (nadal nagrywa, yeah). W '93 wydał album zatytułowany Cyberpunk, mocno inspirowany twórczością Williama Gibsona et consortes. Pierwszy singiel to był właśnie niniejszy kawałek, a reżyserię klipu powierzono Brettowi Leonardowi (Kosiarz umysłów, Zabójcza perfekcja). Wyszło fajnie, z elementów CP mamy tu głównie bunt przeciwko władzy (być może korporacji) oraz połączenie ludzkiego ciała z maszyną. Klimat daje radę, kawałek raczej też.



Ken Ishii - Extra (1996)
Niezły trip, proszę państwa. I kawał dobrej elektroniki, jeśli mówimy o muzyce. Za stronę wizualną odpowiada człowiek, pracujący wcześniej przy Akirze - i to faktycznie widać. Design postaci wprawdzie inny, ale ujęcia miasta i gangu, który pojawia się pod koniec, całkiem w podobnych klimatach. Poza tym mamy tu szalonego androida, grasującego po zaułkach i gostka, który tkwi w wirtualnej rzeczywistości (wielgaśny hełm VR na głowie), siedząc na kiblu. Zakręcone i zajebiste.



Bjork - All is Full of Love (1999)
Niesamowity teledysk autorstwa Chrisa Cunninghama, znanego z bardzo zrytych klipów (polecam Come to Daddy, Afrika Shox, Come on my Selector). Chris był też przez jakiś czas poważnym kandydatem na reżysera pełnometrażowej ekranizacji Neuromancera, czyli CP nie jest mu obcy. I rzeczywiście, prezentowany tu klip to potwierdza, mamy tu dwa żeńskie androidy (profesjonalnie mówiąc, gynoidy) o twarzy Bjork, po prostu migdalące się. I tyle, ale wystarczy, a w połączeniu z tekstem kawałka mamy sugestię o robotach zdolnych do miłości. Czyli czysty cyber. Rewelacyjne detale maszynerii.



Orgy - Fiction (Dreams in Digital) (2000)
Cukierek dla oczu, uwielbiam ten wideoklip. Kojarzy się trochę z początkiem kinowego Ghost in the Shell, mówię o procesie produkcji cyberciała. Do tego całkiem przyjemny kawałek, nawiązujące do cyberpunku również tekstowo. Z innych elementów mamy holograficzne wyświetlacze, znów fajną maszynerię, oraz klony. No i ta absolutnie boska ostatnia scena, która bez żadnych wątpliwości mówi nam, kim jest oglądana przez cały teledysk panna. Przybijam pieczątkę ze znakiem jakości.



George Michael - Freeek! (2002)
Wielkie i niezwykle przyjemne zaskoczenie w dorobku tego pana. Absolutnie genialny teledysk, zawierający właściwie 100% cyberpunku - począwszy od cudownych ujęć miasta przyszłości (jest scena nawiązująca bezpośrednio do Łowcy androidów), przez klony, sztucznie hodowane idealne ciała, seks z lalkami i wirtualny... A wszędzie hologramy, neony i rewelacyjne ogólnie projekty strony wizualnej. Wszystko to okraszone dodatkowo pewnymi pieprzniętymi fetyszami, bo filmik skupia się na przemyśle erotycznym przyszłości. Rzecz autorstwa Josepha Kahna, który jest fascynatem CP i który też, co zabawne, był swego czasu kandydatem na reżysera Neuromancera.



Britney Spears - Break the Ice (2008)
Kto by pomyślał, że panna Spears tu do mnie trafi. Ale piosenka jest dobra, więc nie zamierzam bynajmniej hejtować Brit, a poza tym i tak chodzi nam o teledysk. A w nim elementów CP trochę mamy, jest jakby budynek korporacji, infiltrująca go agentka klepiąca ochroniarzy, jest pomieszczenie z kadziami zawierającymi jakieś sztucznie pędzone osobniki lub klony, jest też klon bohaterki. No a ta ostatnia w końcu dociera do big bossa, któremu aplikuje pocałunek śmierci w postaci jakiegoś technowirusa. Ogólnie good shit, tylko gdzie ten obiecany ciąg dalszy?



Rzecz jasna, niniejsze zestawienie nie do końca wyczerpuje temat. Tego jest więcej, ale na potrzeby dzisiejszego wpisu wybrałem teledyski po pierwsze najbardziej znane, a po drugie zawierające "najczystszy" wizualnie cyberpunk. Bo elementy CP są oczywiście widoczne i w innych klipach, dlatego prawdopodobnie zrobię kiedyś ciąg dalszy tego zestawienia. Stay tuned!

środa, 21 grudnia 2011

Film: "Akira" (anime)

„Akira” (1988)
Reżyseria: Katsuhiro Otomo
Scenariusz: Katsuhiro Otomo, Izō Hashimoto
Obsada (głosy): Mitsuo Iwata, Nozomu Sasaki, Mami Koyama, Tarō Ishida, Mizuho Suzuki


   © TMS Entertainment / Toho 1988
Fabuła: Rok 2019. 30 lat wcześniej była III Wojna Światowa, w wyniku której coś dużego pieprznęło w środku Tokio. Obecnie miasto podźwignęło się, acz pełno w nim przestępstw i korupcji. Film zaczyna się zadymą między dwoma młodzieżowymi gangami motocyklowymi – Capsules i Clowns. Bohaterowie rekrutują się spośród szeregów tego pierwszego: Kaneda, przebojowy młodzieniec o zdolnościach przywódczych, oraz Tetsuo, cichy i zakompleksiony, zawsze trochę w cieniu Kanedy i często wyciągany przez tego ostatniego z tarapatów. Capsules przypadkowo trafiają na dziwnego dzieciaka o psionicznych mocach, ściganego przez wojsko, któremu zwiał. W wyniku tego spotkania w Tetsuo również budzą się moce psychiczne – wojskowi zabierają go do siebie i eksperymentują na nim. Moce chłopaka stają się coraz silniejsze, traci nad nimi kontrolę, a gdy ucieka, zaczyna w Neo-Tokio straszny rozpierdol...

Opinia: Właśnie kupiłem sobie DVD, więc postanowiłem od razu zrecenzować tego mega-klasyka. Był to mój drugi seans Akiry, ale z poprzedniego i tak niewiele pamiętałem. Film, jak wiadomo, miał olbrzymi wpływ na popularyzację anime w naszym kręgu kulturowym, w zasadzie otworzył japońskiej animacji drzwi na zachód. I nic dziwnego, bo jest zajebisty. Jasne, że w porównaniu z mangą ostro kroi wątki, postacie i w ogóle, ale jak na dwugodzinny film i tak zawiera masę stuffu. Jest trochę psychologii, ostrzeżenie przed nieodpowiedzialnymi eksperymentami naukowymi, korupcja w kręgach rządowych, skłonność wojska do kontrolowania sytuacji, przemyślenia nad tym, jak to łatwo ludzie żyjący w kiepskich warunkach szukają sobie religii i nowego mesjasza... Do tego kilka zadym, gangi motocyklowe, futurystyczne miasto, które ulega pod koniec filmu totalnemu rozpieprzeniu, wkurwiony i szalony dzieciak nie kontrolujący swych mocy, grupka dzieci-psioników, a także szczypta humoru. I wszystko to okraszone znakomitą animacją, świetną scenografią i niezłą muzyką. Ogólnie - rewelka, choć całość jest momentami nieco ciężkostrawna, no i końcówka może nie jest do końca jasna. Ale plusy przeważają jednak nad minusami i Akirę bardzo polecam. Jak ktoś lubi anime, cyberpunk czy po prostu dobre SF - pozycja obowiązkowa. Wstyd nie znać.

8/10

PS. Amerykanie od lat przymierzają się do nakręcenia Akiry w wersji aktorskiej. Po kiego chuja, ja się pytam. I tak tego nie zrobią dobrze. W każdym razie do niedawna ich wysiłki spełzały na niczym, ale ostatnio sprawa jakby ruszyła z kopyta. I już wiadomo, że z Tokio przenoszą akcję do NY, a bohaterowie to już oczywiście nie będą Japończycy. Pojebało ich do reszty.