Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mini-recenzje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mini-recenzje. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 5 grudnia 2017

FILM: "Thor: Ragnarok" (2017)

© Marvel Entertainment, LLC 2017
Popatrzcie na ten plakat. On naprawdę dobrze oddaje to, jaki jest Thor: Ragnarok. Nieźle, co?

Z tych, powiedzmy, lżejszych filmów z MCU (Strażnicy Galaktyki 1 i 2, Ant-Man), nowy Thor jest absolutnie najlepszy. Lubię wszystkie te filmy, ale nowe dziecko Taiki Waititiego wg mnie je przebija.

Ragnarok mnie niesamowicie pozytywnie wkręcił, jest to cudowne kino rozrywkowe i komiksowe, choć na pewno w żaden sposób nie świeże. W końcu to tylko kolejny film Marvela, koła nie wynalazł, ani nic. Ale zabawa jest świetna, bo chyba są tu perfekcyjne proporcje między epickością i humorem. Ze szczyptą refleksji.

Humoru jest ilość wręcz kosmiczna, ale o ile w Strażnikach 2 uważałem to za przegięcie, to tutaj mi nie przeszkadza. Ciekawe. Czyżby Waititi robił to lepiej, niż Gunn? W każdym razie jest ten humor jakby inny, niż w Strażnikach. Jakoś lepiej mi siadł, niż w drugiej części tamtego filmu.

Główny zarzut z mojej strony to olewka w temacie przyjaciół Thora. Poświęcono im jakieś 30 sekund, zginęli i nara. Zero żalu po nich u kogokolwiek. Słabe to trochę, bo to ważne postacie w Asgardzie. Drugą sprawą jest to, że jeśli jesteście na przykład fanami mitologii nordyckiej i chcielibyście poważnego/epickiego ukazania Ragnaroku, to... nie w tym filmie. Nawet biorąc pod uwagę, że to nie jest oryginalna mitologia nordycka, tylko jej marvelowa wersja, to i tak nie dostajemy w temacie Ragnaroku prawie nic. Trochę jednak szkoda.

Ale poza tym rewelka. I łączenie wątków z poprzednimi filmami wychodzi im już znakomicie, smaczki były świetne. Cameo - same rewelacje. Muzyka generalnie super. A Cate chyba naprawdę dobrze się bawiła. Goldblum raczej też ;)

Bardzo, ale to bardzo godny polecenia dla fanów. Myślę, że trafi u mnie do czołówki produkcji Marvel Studios. Ale poważnej wersji ukazanych tu wydarzeń, takiej bardziej w stylu Thora 1 i 2, też bym chciał. Jednak.

sobota, 3 sierpnia 2013

FILM: "Jeździec znikąd" (The Lone Ranger)

Well, jak na opowieść o harcerzyku na Dzikim Zachodzie, to wyciągnęli z tego tematu sporo. Wiadomo, postać jest kultowa w Stanach i ma tam kilkudziesięcioletnie tradycje, ale to typ bohatera, którego nie trawię: krystalicznie czysty, nie zabija, totalny idealista o czystych rączkach. Nuda jak chuj. No i w nowym filmie pan Ranger też jest taki, co w zasadzie czyni go najmniej ciekawym elementem całości... Na szczęście reszta jest o niebo ciekawsza. Począwszy od Deppa, który wbrew moim obawom nie jest idiotą (jak dawny Tonto), ani też kopią Jacka Sparrowa w wersji indiańskiej (jest kompletnie inny, choć też zakręcony), a na czarnych charakterach kończąc (rozkosznie wredny Fichtner i zwodniczy pewien inny pan). Scenariusz jest niezły, choć oczywiście prosty i przewidywalny, ale podejmuje nieco trudniejszych tematów (rzezie Indian, nostalgiczna refleksja nad końcem epoki Dzikiego Zachodu). Jest kilka całkiem mocnych scen (zasadzka na Rangerów, dwie rzezie Indian), które powodują, że podejrzewam, że gdyby to nie był Disney i Lone Ranger, to Verbinski nakręciłby coś o wiele cięższego i mroczniejszego. Co poza tym? Fajne mrugnięcia do fanów klasycznego Rangera (z obowiązkowym "Hi Ho, Silver! Awayyyy!" na czele), uczta dla oka (w końcu budżet kosmiczny), humor nierówny, ale zjadliwy, dobra muzyka. Film roku to to nie jest, ale ogląda się nieźle, jak to letni blockbuster. Co ciekawe, na zachodzie rzecz zrobiła klapę, co daje nam drugą pod rząd porażkę Disneya przy Kinie Nowej Przygody (rok temu to samo przy Johnie Carterze). Smutne trochę. Tym niemniej mnie się raczej podobało, ale sequeli nie wymagam. Wolę kolejnych Piratów z Karaibów.

Plakat: © Walt Disney Pictures / Jerry Bruckheimer Films 2013

FILM: "The Wolverine"

The Wolverine - absolutna czołówka tego, co z bohaterami Marvela zrobił Fox. Znakomity film, jakością dobijający do - moim zdaniem najlepszych dotąd - X-Men 2 Singera. Śmiało może konkurować z niektórymi produkcjami Marvel Studios, a niektóre przebija (na pewno wolę go od Thora i Incredible Hulka). A przy tym film inny, niż dotychczasowe, bardziej refleksyjny, dający nieco pola do przemyśleń, ze znakomitym Jackmanem, który zagrał Logana chyba najlepiej do tej pory. Oczywiście akcji też nie brakuje, jest na co popatrzeć, ale klimat jakiś taki inny (niewątpliwie przez orientalny setting również), a całość jakby ambitniejsza. Dobrze napisany, dobre dialogi. Plus cudowna pani Viper, czyli taka prawie Madame Hydra. Ofkors są i babole oraz głupotki, ale mało wpłynęły na mój odbiór całości. Miłe zaskoczenia to obecność Jean (choć to wcale nie ona) oraz wsadzenie sceny z atomówką w Nagasaki. A, no i Fox wreszcie zaczął się uczyć od Marvela jak się buduje filmowe uniwersum, mówię oczywiście o scenie po napisach, czyli wprowadzeniu do Days of Future Past. Polecam straszliwie.

Plakat:  © Twentieth Century Fox 2013

piątek, 14 września 2012

FILM: "The Raid: Redemption"

"The Raid" (The Raid: Redemption) (2011)
Scenariusz i reżyseria: Gareth Evans
Obsada: Iko Uwais, Joe Taslim, Donny Alamsyah, Yayan Ruhian, Pierre Gruno
© PT. Merantau Films / XYZ Films 2011
Grupa niedoświadczonych policjantów z grupy specjalnej rusza na akcję. Jadą do pewnego wieżowca w opuszczonej dzielnicy, gdzie siedzibę ma król lokalnej przestępczości, facet jak dotąd nie do ruszenia. Niby wszyscy wiedzą, że tam siedzi, ale nikt póki co nie kwapił się, by go stamtąd wyjąć... A tu nagle do wykurzenia go wzywa się ekipę żółtodziobów, a prowodyrem akcji jest podstarzały oficer, którego motywacje są nieco podejrzane. Dodatkowo wśród policjantów mamy pewnego gościa (główny bohater właściwie), który odkryje, że ma osobisty powód, by wejść do wspomnianej twierdzy. Ogólnie nad całym przedsięwzięciem unosi się aura tajemnicy i smród jakiegoś przekrętu. Osaczony boss wysyła na gliniarzy swoich zakapiorów, znacznie lepiej znających budynek, i oto na korytarzach fatalnego wieżowca rozpoczyna się walka.

Tak się prezentuje początek indonezyjskiego filmu akcji The Raid: Redemption, który jakimś cudem trafił do polskich kin (i chwała Bogu!), o czym zresztą dowiedziałem się zupełnym przypadkiem (zero promocji, WTF?). Azjatyckie kino akcji, pod wieloma względami najlepsze na świecie i kochane przeze mnie strasznie, nie ma się ostatnio najlepiej w naszym kraju, więc każda premiera cieszy. Zwłaszcza, jeśli film jest tak mocarny! Powiem tak, fabuła do skomplikowanych nie należy (choć ma też interesujące twisty), a cała akcja toczy się w jednym budynku, czyli niby mało ciekawie... Ale no kurwa, jakie tu serwują zadymy, to się w pale nie mieści! Pod względem scen akcji film absolutnie nie ma sobie równych w polskich kinach w tym roku (mówię oczywiście o sztukach walki, bo lepsze strzelaniny to się znajdą, The Raid się na tym nie skupia); choreografia i wykonanie, a także zdjęcia i montaż kopanin są tu na najwyższym poziomie, walki są niesamowite i brutalne, a przy tym trafiają się długie, baaardzo satysfakcjonujące pojedynki. Serio, w naszych kinach czegoś takiego nie widziałem bodaj od czasu Ong Baka (rok 2003, heh). Całość zaś okraszona jest bardzo dobrą, lekko tripującą muzą elektroniczną, sprawdzającą się tu wcale nieźle (Shinoda z Linkin Park maczał tu palce między innymi). Ogólnie srogi film, na swój sposób bardzo prosty, ale i dający masę radości wielbicielom dobrych kinowych oklepek, i to im właśnie w pierwszej kolejności go polecam.

PS. Nowa ekranizacja Sędziego Dredda wydaje się w stu procentach zrzynać fabułę z tego filmu... Bardzo ciekawe :)

czwartek, 13 września 2012

FILM: "Iron Sky"

"Iron Sky" (Iron Sky) (2012)
Reżyseria: Timo Vuorensola
Scenariusz: Michael Kalesniko,  Timo Vuorensola
Obsada: Julia Dietze,  Christopher Kirby, Götz Otto, Peta Sergeant, Stephanie Paul, Udo Kier
© Energia Productions / Walt Disney Studios 2012
Czekałem na ten film kilka lat, pełen podziwu nad możliwościami współczesnej sceny indie. Ta niezależna produkcja rodem z Finlandii, współfinansowana przez fanów z całego świata (głównie Niemcy, Australia oraz ofkors Finlandia) pokazuje, że nawet niewielkimi środkami da się nakręcić całkiem duży film, z niezłymi aktorami, świetnymi kostiumami i efektami specjalnymi itd. I bardzo dobrze, niech takie dzieła powstają, niech publiczność je wspiera finansowo, jeśli warto, bo jakaś alternatywa dla hollywoodzkiej papki niewątpliwie się przyda. (Ja tę papkę też lubię, ale odskocznia jest dobra).

Jeśli jeszcze ktoś nie wie, Iron Sky jest oparty na genialnym w swej prostocie pomyśle, zgodnie z którym w 1945 roku naziole nie tyle przestali istnieć, co zwiali w kosmos, a konkretnie na księżyc. Tam, po ciemnej stronie, założyli sobie kolejną Rzeszę i pompują fundusze w zbrojenia i rozwój technologiczny, by w glorii i chwale wrócić na Ziemię i ją podbić w imię ideałów Hitlera. Mamy czasy współczesne i owi księżycowi hitlerowcy mają nowego Fuhrera, cały aparat militarny rodem z II Wojny Światowej i uczą małe niemieckie dzieci pronazistowskiej propagandy. Film opowiada o ich pierwszej inwazji na macierzysty glob...

Rzecz jasna temat jest, jak można wnioskować z samej fabuły, potraktowany z przymrużeniem oka. I niby z jednej strony Iron Sky to rzeczywiście komedia, z humorem bardzo rozmaitych lotów zresztą, ale z drugiej... Cóż, mamy tu też pastisz kina wojennego, a nawet prześliczną bitwę kosmiczną, ale ten film to przede wszystkim satyra. Nie wynikało to z pierwszych zwiastunów, nie wynikało nawet z tych najnowszych, ale w pierwszej kolejności mamy tu bardzo ostrą i momentami gorzką satyrę na Amerykę oraz współczesną politykę światową i raczej smutne spostrzeżenia co do ludzkiej natury w ogóle. I to jest, moim zdaniem, największa wartość tego dzieła, choć ewidentnie nie wszyscy ją dostrzegają (na seansie miałem ludzi, którzy potraktowali całość jako komedyjkę po prostu). Drugą wartą uwagi rzeczą jest oprawa wizualna, niesamowita jak na dostępne twórcom środki, mogąca konkurować z hollywoodzką w wielu aspektach. Reszta, to jest aktorstwo, humor czy pomysły jest raz lepsza, raz gorsza, ale efekt końcowy naprawdę warto zobaczyć. I przemyśleć. Polecam ostatnią scenę z kamerą oddalającą się od Ziemi...

czwartek, 1 marca 2012

Internetowe krytykanctwo vs. "Skyline"

Od pewnego czasu kurwica mnie bierze, gdy widzę jak niesamowicie rozbuchała się tendencja do krytykowania w internecie czego popadnie. To znaczy ok, jeśli coś jest złe, to jeździjcie po tym jak po burej kobyle, sam to robię. Ale filmy (bo mówię tu głównie o filmach tym razem) całkiem dobre w moim odczuciu też są mieszane z błotem! Czyli albo mam naprawdę chujowy gust (niektórzy z pewnością by się zgodzili) i podobają mi się byle gówna, albo z ludźmi ostatnio jest coś nie tak.

Jasne, nigdy nie ukrywałem, że w miarę łatwo mnie zadowolić. Lubię kicz, lubię kino klasy B (i niżej). Potrafię wyciągnąć sporo radochy z oglądania tzw. złych filmów, zwłaszcza jeśli robię to w towarzystwie i z piwem w ręku. Tandetne horrory, slashery, zombie-movies, serie ciągnące się ponad wszelkie normy przyzwoitości? Chętnie. Przygłupawe kino akcji z lat 80-tych i pierwszej połowy 90-tych? Uwielbiam. Więc być może nie jestem najlepszą osobą, by wypowiadać się na temat nadmiernego krytykanctwa. Ale z drugiej strony potrafię odróżnić dobry film od złego, potrafię być obiektywny - jeśli coś jest totalnym kiczem najeżonym idiotyzmami, a mimo to (albo właśnie dlatego!) mi się podoba, to przyznaję to otwarcie. I oglądam też filmy ambitne, dobry dramat nie jest zły.

W ogóle zauważcie, jak bardzo zmieniły się standardy przez ostatnie 20 lat. W kinie akcji na przykład jest to niesamowicie widoczne: kiedyś ludziskom wystarczyło, że po ekranie szalał Stallone czy Seagal, grający niesubordynowanego glinę czy jakiegoś mściciela, i rozpierdalał wszystkich złych gości. Kule się go nie imały, fabuła roiła się od dziur, aktorstwo leżało... Ale wszyscy byli zachwyceni. A potem, w drugiej połowie 90's coś się zmieniło i od tego czasu nie dostajemy już w kinie akcji napakowanych testosteronem mięśniaków, tylko wymoczków w modnych ciuchach, którzy planują, kombinują i miewają dylematy moralne (Neo, Ethan Hunt, Jason Bourne). Wszystko jest czystsze, ładniejsze, bardziej przemyślane. Niby to dobrze, nie? Standardy się podniosły. Postęp. Ale czegoś, cholera, brakuje.

Ale standardy standardami, a dzisiejsza widownia jakoś tak niespodziewanie wyrosła na snobistycznych krytyków X Muzy. Nagle każdy chce być pieprzonym Rogerem Ebertem. Wszyscy się znają na filmowej robocie i wszędzie wietrzą gówno. Ano tak. Tendencja jest taka, że jeśli coś jest filmem komercyjnym, rozrywkowym, zrobionym po to, by widz w kinie nacieszył się akcją i efektami specjalnymi, to z automatu musi to być film gówniany. I takie też oceny dostaje. A mamy takie czasy, że a) recenzję może napisać dziś byle głąb, bo mamy internet i istnieją blogi, pół- i ćwierć-profesjonalne portale i każdy może się uzewnętrznić, oraz b) istnieją miejsca, gdzie dziesiątki recenzji z sieci zbiera się do kupy i liczy średnią punktową z tych wszystkich ocen różnych ludzi (Rotten Tomatoes, Metacritic). Rezultat powyższych zjawisk to niesamowicie niskie oceny dla filmów, które uważam za dobre i bardzo dobre. I nie ma znaczenia, że dany film ma w sobie ambitniejsze elementy, np. symbolikę (Sucker Punch) czy wątki psychologiczne (Colombiana) - publiczność tego nie chce lub nie potrafi dostrzec i klasyfikuje dany tytuł jako prymitywną rąbankę.

I bywa tak, że ja, mając ochotę iść na jakiś film do kina, jednak rezygnuję z tego planu, bo recenzje były nieprzychylne. I czasem okazuje się, że był to z mojej strony duży błąd - obejrzę taki film później na małym ekranie i stwierdzam, że film jest zajebisty i należało mieć w dupie wszystkie krytyczne opinie. Zawsze wtedy jestem na siebie zły. Ostatnim takim przypadkiem był Skyline. Przypadek ten ruszył mnie na tyle, że powstał niniejszy wpis.

© Relativity Media / Universal Pictures 2011
Na Skyline wybieraliśmy się z Jayą do kina, jakoś w styczniu 2011. Ale zewsząd sypnęły się słabe recki, znajomi, którzy obejrzeli film, też jechali po nim,  i koniec końców olaliśmy ten tytuł. Potem przez cały rok od czasu do czasu Skyline wypływał tu i tam jako przykład totalnego szajsu, nawet Stridzio coś nań marudził pod moim kinowym podsumowaniem minionego roku. Wbiłem więc sobie do głowy, że musi to być bardzo denne dzieło. Aż tu znienacka widzimy je na liście nowości w dziale VOD Dialogu. No to trza to w końcu obejrzeć, nie? Szykujemy piwo, chrupki i odpalamy. Po czym doznajemy zajebistego szoku.

Ja naprawdę nie wiem, dlaczego cały świat dopierdolił się do tego filmu. Serio, może jedna recenzja na dziesięć mówi o nim coś pozytywnego. A według mnie to jest bardzo dobry film z genialnym zakończeniem. Owszem, nie jest to żaden przełom, arcydzieło ani pretendent do filmu roku. Ot, po prostu s-f z inwazją obcych jako głównym motywem. Poprawnie zrealizowany, poprawnie zagrany - poziom średni, ale też nic, za co możnaby go jakoś specjalnie zgnoić. Natomiast ma też parę mocnych punktów, które zdecydowanie wyróżniają go z tłumu podobnych filmideł. Raz, że wszystko co tu widzimy, znamy tylko i wyłącznie z przeżyć głównych bohaterów, pętających się po jednym budynku - nie znamy skali inwazji, nie wiemy co się dzieje w innych miastach, nie mówiąc o innych krajach. Fajne niedopowiedzenie i pewna kameralność, które ustawiają widza blisko bohaterów. Dwa, w filmie kompletnie brak jakiegokolwiek patosu, jest wręcz przeciwieństwem Dnia Niepodległości. Żadnych zwycięstw, żadnych dzielnych amerykańskich żołnierzy; przeciwnie, ludzie dostają równo po dupie, a marines, kiedy już się pojawiają... kończą jak cała reszta. I w końcu trzy, czyli wspomniane genialne zakończenie. Totalnie niehollywoodzkie, ponure, dołujące, nie pozostawiające w zasadzie żadnej nadziei. Coś wspaniałego. To jest dziś taka rzadkość w tego typu kinie fantastycznym, że z zaskoczenia szczęka mi opadła. Będę ten film długo pamiętał właśnie z powodu tej końcówki. BTW, strona wizualna, bardzo udana moim zdaniem (rewelacyjny design obcych!) też w pozytywnym odbiorze nie przeszkadza.

Ale Skyline został zmieszany z błotem. Może to przez tę ciężką do strawienia końcówkę, może przez bohaterów, których nie zawsze da się lubić (choć moim zdaniem są realistycznie przedstawieni, to plus). Nie wiem. Nieistotne. Dla mnie to jest dobry film, zdecydowanie wart obejrzenia i poleciłbym go każdemu fanowi fantastyki. W tej chwili bardzo żałuję, że nie zobaczyłem go w kinie, ale cóż. W każdym razie po tym incydencie obiecałem sobie, że negatywnym opiniom już wierzyć nie będę, jeśli dany tytuł będzie się wg mnie zapowiadał obiecująco. Obejrzę i sam sobie wyrobię opinię. And fuck the haters.

Wypadałoby zakończyć ten rant jakąś konstruktywną myślą, ale w sumie nic nie przychodzi mi do głowy. Wszystko chyba powiedziałem wyżej. Mogę jedynie wyrazić ubolewanie, że przez krytykanctwo i "wysokie wymagania" obecnej publiki wiele fajnych filmów może zostać zjechanych i zrobić klapę. Albo w ogóle nie powstać. Smutne. Tak jakby dzisiejsi odbiorcy nie umieli się już wyluzować i dobrze bawić przy czymś mało ambitnym, zamiast tego wymagając nie wiadomo czego. Na szczęście są też jednak tacy, którzy myślą trochę innymi kategoriami i im dedykuję ten wpis. Czerpmy z filmów radochę, orajt?

niedziela, 1 stycznia 2012

Moje kinowe podsumowanie 2011

W minionym roku byłem w kinie osiemnaście razy. Nieźle, zwykle wypada mi tak koło szesnastu... W każdym razie jestem raczej zadowolony, filmy były niezłe, rozczarowań niewiele. Oczywiście musicie wziąć pod uwagę, że mam bardzo pojemny gust i łatwiej mnie zadowolić, niż przeciętnego internetowego narzekacza i "krytyka".

Stwierdzam natomiast, że mocno brakowało w mijającym roku pozycji naprawdę urywających dupę. Dominowała dobra rzemieślnicza robota, ale szoków i zaskoczeń specjalnie nie było. Ale nic to, nie ma co marudzić. Anyway, pod względem wybieranych przeze mnie gatunków było to co zwykle: fantastyka i akcja. To się raczej nie zmieni; dramaty czy głębsze filmy zwykłem oglądać na małym ekranie. No i zaliczyłem sześć ekranizacji komiksów, dla nich był to zdecydowanie dobry rok. (Następny zresztą też będzie).

Strasznie poza tym już mnie wkurwia zjawisko dominacji 3D w kinach. I to 3D zrobionego na siłę, mówię o filmach skonwertowanych tylko do tego formatu, a nie nakręconych w trzech wymiarach. W rezultacie mamy od cholery filmów, na których musimy męczyć się z tymi pieprzonymi okularkami, a efektu trójwymiaru i tak nie widać. To już jest istna plaga, bo dystrybutorzy chcą wydębić od nas więcej kasy... A czasem jest tak, że na zachodzie dany film leci w wersjach 2D i 3D do wyboru, a u nas polski dystryb udostępnia wyłącznie 3D. Straszne kurewstwo.

Poniżej pełna lista i kilka słów o każdym tytule. Na końcu zaś te pozycje, na które planowałem iść, ale koniec końców jakoś się nie złożyło.

Polowanie na czarownice
Film jest przefajny, niestety kompletnie niedoceniony i zdaje się, że klapę zrobił. Miks średniowiecza i horroru, kilku rycerzy - weteranów krucjat - dostaje zadanie przetransportowania młodej dziewczyny do pewnego opactwa. Młódka jest podejrzana o bycie czarownicą... Znakomity moim zdaniem klimat, trochę mindfucków, świetni Cage i Perlman. Końcówka nieco komiksowa, ale mi to nie przeszkadzało. Parę głupotek i nieścisłości historycznych nie psuje wg mnie całości.

Prawdziwe męstwo
Zabawne, ale ten film w pełni doceniłem dopiero po przeczytaniu książki (czyli parę miechów po seansie). Podobał mi się, ale bardzo przeszkadzała mi młoda bohaterka, której nic nie ruszało i miała fioła na punkcie zemsty. Po zapoznaniu się z  pierwowzorem ta postać przestała mi tak zgrzytać, więc polubiłem film już w pełni, zwłaszcza, że ma świetną resztę bohaterów (znakomity Bridges jako Rooster Cogburn, niezły Damon) i kupę dobrych dialogów. Western żyje i ma się nieźle.

Piekielna zemsta
Drugi Nick Cage w zestawieniu, też moim zdaniem świetny. Ten film to czysty grindhouse, w dodatku lepszy od Maczety, bardziej poskładany, mniej chaotyczny. Gostek ucieka z piekła, by zemścić się na człowieku, który zabił jego córkę, a także by uratować swą malutką wnuczkę. Zajebisty Cage (ale wiecie, że mam do niego słabość), w trzy dupy przemocy, pościgi i cycki. Poza tym naprawdę udana postać piekielnego księgowego (Fichtner), który ściga bohatera. Kupa dobrej zabawy i nienachalne, ale zgrabne 3D.

Inwazja: Bitwa o L.A.
Wiadomo: inwazja obcych i dzielni amerykańscy żołnierze, którzy muszą ratować sytuację. Patos zaserwowano na szczęście w ilościach  zdatnych do strawienia, więc pozostaje wyłączyć mózgownicę i cieszyć się dobrą rozrywką. No i bawiłem się całkiem nieźle, jest trochę niezłych zadym, dobre efekty, bohaterowie dający się lubić, sporo dramatyzmu. Całość sztampowa jak cholera, ale raczej przyjemna. Ot, taki nowy Dzień niepodległości.

Sucker Punch
Prawdopodobnie najlepszy z filmów widzianych przeze mnie w kinie w 2011. Młoda niunia trafia do wariatkowa po nieumyślnym zabiciu siostry (chciała zabić ojczyma, który bił je obie i chciał wykorzystać). Ma zostać zlobotomizowana. By poradzić sobie z rzeczywistością i poczuciem winy, ucieka w świat wyobraźni, zamiast zakładu zamkniętego widząc luksusowy klub, w którym ona i inne dziewczyny są damami do towarzystwa... A z przeciwnościami radzi sobie przeżywając symboliczne wizje niesamowitych, komiksowych walk - z robotami, samurajami, nieumarłymi żołnierzami z I Wojny Światowej... Absolutna rewelacja, Snyder znów mnie kupił kompletnie. Wizualnie cukierek, sporo głębi i symboliki (choć z recenzji widzę, że mało kto je dostrzega) i gorzkie zakończenie. Skopał mi dupsko.

Thor
Pierwszy Marvel tego roku. Bóg piorunów w tym uniwersum był mi zawsze raczej obojętny, ale ten filmowy jest fajny, polubiłem gościa. Film to oczywiście  lajtowa rozrywka i sporo smaczków ze świata Domu Pomysłów. Dobry Thor, dobry Loki, dobrze pokazana relacja tychże panów z ojcem (Odynem), przyjemna Natalka Portman. Bardzo udana Valhalla. Przygoda, humor, machanie młotkiem, spuszczanie łomotu wielkiemu golemowi z Asgardu, te sprawy. Wisienką na torcie, przynajmniej dla mnie, było cameo Hawkeye'a.

Kod nieśmiertelności
To mógł być czarny koń tego roku wśród filmów sci-fi, ale niestety położyły go dziury w fabule i logice. Sama koncepcja wyjściowa bardzo jest interesująca... Główny bohater dostaje zadanie znalezienia człowieka, który podłożył bombę w pociągu. Bomba już wybuchła, a protagonistę wrzuca się w symulację, przedstawiającą ostatnie osiem minut w pociągu przed wybuchem. Ma osiem minut na znalezienie sprawcy, a jak nie da rady, to wrzucają go z powrotem... I tak do skutku. Reszty nie zdradzę, ale powiem, że twisty fabularne są, i to nawet szokujące. Ciekawy film, nie żałuję, że poszedłem, ale dziury sprawiają, że daleko mu do doskonałości.

Ksiądz
Ekranizacja znanej i w Polsce manghy, postapokaliptyczna opowieść o zakonie, będącym przedłużeniem dzisiejszego kościoła chrześcijańskiego. Duchowni z tego zakonu prowadzą walkę z wampirami, które pojawiły się w którymś momencie na ziemi i niemal rozpieprzyły rasę ludzką. Główny bohater to kapłan, który zignorował polecenie przełożonych i udał się na pustkowie, by pomóc rodzinie brata, zaatakowanej przez wąpierze na swej farmie. Akcja, post-apo z westernowym smaczkiem, mocarny klimat i naprawdę dzikie, nieludzkie wampiry. Fajny film, choć płytki jak cholera. No i to polskie tłumaczenie tytułu...

Piraci z Karaibów: Na nieznanych wodach
Czwarta część może i jest nakręcona nieco na siłę i dla kasy, ale udała się wybornie. Jest lepsza od części poprzedniej, tyle mogę powiedzieć. Sparrow i Barbossa bombowi jak zawsze, dołącza do nich Ian McShane (Al Swearengen z Deadwood) jako Czarnobrody i już jest zajebiście. Jedynie Penelope Cruz jest mocno nijaka. Akcja, humor, przygoda, tylko dużej bitwy morskiej trochę brakuje, ale wynagradza to scena polowania na syreny, wg mnie rewelacyjna. Ogólnie przefajny film, polecam.

X-Men: First Class
Bardzo dobry film, ale nie tak genialny, jak uważa wielu ludzi. Przede wszystkim jest to popis jednego aktora, tj. Fassbendera, który kradnie cały film. I to zarówno aktorsko, jak pod względem widowiskowości użytych mocy. Reszta nie ma do niego startu. Całościowo w filmie muszę pochwalić relacje między bohaterami, zwłaszcza Xavier-Magneto, ale nie tylko. Czepiam się za to dziwnie dobranej ekipy mutantów (w komiksach z różnych niemal epok pochodzą), momentami słabych efektów (pojedynek Banshee vs. Angel na przykład) i niekonsekwencji w stosunku do poprzednich filmów o X-Men.

Kapitan Ameryka: Pierwsze starcie
Bombowy film, najlepsza ekranizacja Marvela w minionym roku. Steve Rogers pokazany bezbłędnie, cały rozwój od wymoczka do superżołnierza, etap występów propagandowych, wszystko jak trzeba. Klimat retro rewelacyjny, całość ma zadziwiająco wiele elementów Kina Nowej Przygody, takiego oldskulowego.  Hydra fajna, tylko ich technologia nieco przegięta, jak na lata 40-te (nawet biorąc pod uwagę udział Cosmic Cube). Smaczki z uniwersum w ilościach pokaźnych. Dla fanów - must see.

Conan Barbarzyńca
Nierówny film, ale daleki jestem od stwierdzenia, że kompletnie do dupy. Przede wszystkim Momoa jako Conan jest fantastyczny, to jest najlepszy ekranowy Cymmeryjczyk ever! I mówię to jako fan wersji z Arnoldem. Po prostu ten nowy Conan jest o wiele bliższy wersji z kart opowiadań Howarda. Poza tym prościutka, komiksowa fabuła (to nie wada), w trzy dupy walk, piękne kobiety, trochę magii, cudowna scenografia. Niestety film ciągną w dół skróty fabularne, głupotki i niewykorzystany potencjał niektórych wątków (specyficzna relacja między głównym złym a jego córką na przykład, szkoda, że nie rozbudowana). Ale fajnie się ogląda i źle nie jest.

Kowboje i Obcy
Kolejna inwazja z kosmosu, ale tym razem w realiach dzikiego zachodu! Na to czekałem, lubię takie połączenia. Nie czytałem komiksu, na podstawie którego powstał film, ale zdaje się, że ma mało wspólnego z ekranizacją. A ta  jest całkiem udana: dobre postacie Craiga i Forda (niejednoznaczne, dowiadujemy się w trakcie dużo o ich przeszłości), niezła reszta. Obcy wzbudzają respekt i wydaje się, że ludzie nie mają z nimi szans. Akcji sporo, klimat perfekcyjny (dbałość o detale epoki), parę interesujących relacji psychologicznych, dobre efekty. Całości czegoś jakby brakuje, ale ogólnie fajny i w miarę oryginalny tytuł.

Colombiana
Na film trafiłem prawie przypadkiem i jakże się cieszę, że tak się stało! Rewelacyjne kino sensacyjne z dużą domieszką dramatu. Bohaterka jest córką szychy w kartelu narkotykowym, jej rodziców jednak rozwalają na jej oczach "partnerzy w interesach" jej ojca. I to gdy była małą dziewczynką. Ucieka, dorasta i uczy się zabijania, stając się znakomitą płatną zabójczynią... Ale cały czas myśli o zemście na mordercach rodziców. Scenariusz Bessona, film ma elementy zarówno Nikity, jak i Leona, plus latynoskie klimaty Kolumbii. Trochę autoplagiat, ale film jest świetny, trzyma w napięciu i ma bardzo gorzką wymowę a propos poświęcania całego swojego życia zemście.

Elita zabójców
Typowy film sensacyjny, acz po prostu dobrze zrobiony. Tym co go wyróżnia jest pierwsze ekranowe spotkanie dwóch aktorów, na widok których mam mokro: Jasona Stathama i Clive'a Owena. Wisienką na torcie jest Bob de Niro, który mimo wieku daje radę i nawet w paru momentach całkiem wymiata. Tych trzech panów, wspomaganych mocno przez Dominica Purcella, niesie właściwie cały film. Jest ostro, leją się, strzelają, ścigają itp. Rzecz dzieje się w latach 80-tych, ale niestety nie bardzo się to odczuwa, poza brykami kompletnie nie czuć klimatu tej dekady. Fabuła jest dobra, są twisty, gierki między mocodawcami a zabójcami, mieszają się w to wywiady... Dobre męskie kino.

Przygody Tintina
Recenzja tutaj. Krótko: rewelacyjna ekranizacja komiksów Herge'a, technicznie cudeńko, aktorzy podkładający głosy bardzo dali radę. Spielberg po raz kolejny pokazał, że potrafi kręcić oldskulowe filmy przygodowe. Rzecz powstała we współpracy dwóch magików kina, tj. Spielberga właśnie i Petera Jacksona, i muszę przyznać, że nikt inny chyba lepiej by tego nie zekranizował. Czekam na sequele.

Immortals: Bogowie i Herosi
Recenzja tutaj. Krótko: rozczarowanie roku. Liczyłem na klon 300, tak samo stylizowany i pełen niesamowitych walk oraz pokręconych postaci. Cóż, stylizację dostałem, ze dwie pokręcone postacie też, ale... Walk jest mało, całość jest jakaś niedorobiona i brakuje jej jaj, bogowie olimpijscy oraz Tytani to straszne popierdółki (grzech niewybaczalny!), Łuk Epirusa pojawia się łącznie może na półtorej minuty, kostiumy są idiotyczne... Szkoda czasu i nerwów, choć wiem też, że film wielu ludziom podszedł. Mnie ni cholery.

Coś
Recenzja tutaj. Krótko: bardzo dobry prequel kultowego horroru sci-fi Johna Carpentera z 1982 roku. Fabularnie mocno podobny, ale tego się w sumie nie dało uniknąć. Film opowiada wydarzenia mające miejsce w norweskiej bazie na Antarktydzie, czyli odkrycie obcego pojazdu, leżącego od stuleci pod lodem, a także obcej formy życia. Ta ostatnia oczywiście ożywa, a jako że umie imitować każdą żywą istotę, której dotknie, i asymilować ją, ludzie mają przejebane. Końcówka bezpośrednio nawiązuje do pierwowzoru sprzed niemal 30 lat. Niezły, klimatyczny film.


Filmy, na które w końcu nie poszedłem, choć planowałem:
Green Hornet, Skyline, Green Lantern, Trzej Muszkieterowie (żałuję!), Contagion – Epidemia strachu, Wyścig z czasem.

W najbliższym czasie spodziewajcie się wpisu o filmach oczekiwanych przeze mnie w roku 2012. Stay tuned.

środa, 21 grudnia 2011

Film: "Akira" (anime)

„Akira” (1988)
Reżyseria: Katsuhiro Otomo
Scenariusz: Katsuhiro Otomo, Izō Hashimoto
Obsada (głosy): Mitsuo Iwata, Nozomu Sasaki, Mami Koyama, Tarō Ishida, Mizuho Suzuki


   © TMS Entertainment / Toho 1988
Fabuła: Rok 2019. 30 lat wcześniej była III Wojna Światowa, w wyniku której coś dużego pieprznęło w środku Tokio. Obecnie miasto podźwignęło się, acz pełno w nim przestępstw i korupcji. Film zaczyna się zadymą między dwoma młodzieżowymi gangami motocyklowymi – Capsules i Clowns. Bohaterowie rekrutują się spośród szeregów tego pierwszego: Kaneda, przebojowy młodzieniec o zdolnościach przywódczych, oraz Tetsuo, cichy i zakompleksiony, zawsze trochę w cieniu Kanedy i często wyciągany przez tego ostatniego z tarapatów. Capsules przypadkowo trafiają na dziwnego dzieciaka o psionicznych mocach, ściganego przez wojsko, któremu zwiał. W wyniku tego spotkania w Tetsuo również budzą się moce psychiczne – wojskowi zabierają go do siebie i eksperymentują na nim. Moce chłopaka stają się coraz silniejsze, traci nad nimi kontrolę, a gdy ucieka, zaczyna w Neo-Tokio straszny rozpierdol...

Opinia: Właśnie kupiłem sobie DVD, więc postanowiłem od razu zrecenzować tego mega-klasyka. Był to mój drugi seans Akiry, ale z poprzedniego i tak niewiele pamiętałem. Film, jak wiadomo, miał olbrzymi wpływ na popularyzację anime w naszym kręgu kulturowym, w zasadzie otworzył japońskiej animacji drzwi na zachód. I nic dziwnego, bo jest zajebisty. Jasne, że w porównaniu z mangą ostro kroi wątki, postacie i w ogóle, ale jak na dwugodzinny film i tak zawiera masę stuffu. Jest trochę psychologii, ostrzeżenie przed nieodpowiedzialnymi eksperymentami naukowymi, korupcja w kręgach rządowych, skłonność wojska do kontrolowania sytuacji, przemyślenia nad tym, jak to łatwo ludzie żyjący w kiepskich warunkach szukają sobie religii i nowego mesjasza... Do tego kilka zadym, gangi motocyklowe, futurystyczne miasto, które ulega pod koniec filmu totalnemu rozpieprzeniu, wkurwiony i szalony dzieciak nie kontrolujący swych mocy, grupka dzieci-psioników, a także szczypta humoru. I wszystko to okraszone znakomitą animacją, świetną scenografią i niezłą muzyką. Ogólnie - rewelka, choć całość jest momentami nieco ciężkostrawna, no i końcówka może nie jest do końca jasna. Ale plusy przeważają jednak nad minusami i Akirę bardzo polecam. Jak ktoś lubi anime, cyberpunk czy po prostu dobre SF - pozycja obowiązkowa. Wstyd nie znać.

8/10

PS. Amerykanie od lat przymierzają się do nakręcenia Akiry w wersji aktorskiej. Po kiego chuja, ja się pytam. I tak tego nie zrobią dobrze. W każdym razie do niedawna ich wysiłki spełzały na niczym, ale ostatnio sprawa jakby ruszyła z kopyta. I już wiadomo, że z Tokio przenoszą akcję do NY, a bohaterowie to już oczywiście nie będą Japończycy. Pojebało ich do reszty.

środa, 7 grudnia 2011

FILM: "Straceni chłopcy"

„The Lost Boys” (Straceni chłopcy) (1987)
Reżyseria: Joel Schumacher
Scenariusz: Janice Fischer, James Jeremias, Jeffrey Boam
Obsada: Jason Patric, Kiefer Sutherland, Dianne Wiest, Corey Haim, Corey Feldman


© Warner Bros. Entertainment, Inc. 1987
Fabuła: Rozwódka w średnim wieku przyjeżdża w raz z dwoma synami do nadmorskiej miejscowości, gdzie mieszka jej ojciec; chce od nowa związać koniec z końcem. W mieście panują raczej imprezowe klimaty, ale ostatnio sporo tu też morderstw i zaginięć. Rodzina zaczyna się aklimatyzować: matka znajduje pracę, starszy syn goni za pewną dziewczyną i pakuje się w podejrzane towarzystwo, a młodszy zawiera ciekawe znajomości  z dwoma dzieciakami prowadzącymi sklep z komiksami, którzy są samozwańczymi łowcami wampirów. I okazuje się, że ich bełkot o tym, że w miecie grasują krwiopijcy nie mija się z prawdą, a sytuacja ma bezpośredni związek z nowymi znajomymi starszego z braci...

Opinia: Kolejny klasyk z lat 80-tych, którego jakoś nigdy nie widziałem. I to był mój błąd! Film jest świetny, wręcz ocieka klimatem 80’s, a przy tym jest zrobiony z przymrużeniem oka. Humoru jest dużo i film ciężko traktować do końca poważnie, jako pełnoprawny horror, choć trochę gore i suspensu jest. Ale ogólnie to raczej lajtowa młodzieżówka, szczególnie, że w obsadzie symbole młodocianej komedii z tej dekady, czyli dwóch Coreyów – Haim i Feldman. Ten drugi zwłaszcza mnie rozpieprza, jak zwykle zresztą (być może kojarzycie go jako Moutha w The Goonies). Co poza tym? Kupa dobrej muzyki, typowej dla 80’s, taki pop/pop-rock. Przykłady poniżej. Ogląda się to bombowo, więc jak ktoś łyka mariaż horroru z komedią, to polecam, fajna rzecz. Albo jak ktoś chce zobaczyć Jacka Bauera w wersji młodej... bądź wampirycznej. W ostatnich latach powstały dwa sequele z dorosłym już Coreyem Feldmanem, z czego pierwszy podobno ssie, a drugi całkiem daje radę. Chyba mam teraz ochotę ogarnąć chociaż ten drugi.

8/10

Oto zapowiadana muza:





Na koniec tradycyjnie trailer:

sobota, 3 grudnia 2011

FILM: "True Vengeance"

"True Vengeance" (Prawda albo konsekwencja) (1997)
Reżyseria: David Worth
Scenariusz: Kurt Johnstad
Obsada: Daniel Bernhardt, Beverly Johnson, Miles O'Keeffe, George Cheung

© FM Entertainment 1997
Fabuła: Pewien członek NAVY-Seals ma dokonać zamachu na jakiegoś bossa kartelu narkotykowego, ale odmawia strzelania do celu w obecności jego żony i dzieci. Misja kończy się totalnym bajzlem i nasz bohater zmuszony jest uciekać i zniknąć dotychczasowym przełożonym z oczu. Lata później widzimy go jako kochającego ojca małej dziewczynki (matka nie żyje); wiedzie spokojne życie. Jednak jego ponadprzeciętny skill w zabijaniu jest potrzebny pewnym japońskim gangsterom, więc porywają mu córkę i każą zgładzić pewnego potentata branży IT. Zaczyna się ostra jazda, a przy okazji wychodzą na wierzch przeszłe powiązania bohatera z owymi Japończykami...

Opinia: Zajebisty film. Chciałem go obejrzeć od jakiegoś czasu, bo jestem wielkim fanem Bernhardta (od czasu starego serialu TV Mortal Kombat: Conquest, gdzie grał Siro), ale nie mogłem go nigdzie namierzyć. W końcu obejrzałem na Youtube. Film jest fabularnie zrzynką głównie z Commando, z dodatkowym twistem w postaci Yakuzy. Poza tym standard, czyli kino klasy B, dużo napierdalanki, pościgi i męski bohater z uber-skillem. Bernhardt jest świetny, ma prawdziwy power i charyzmę, poza tym dużo potrafi. Jego arcywróg (grany przez Milesa O'Keeffe) też nie jest ułomkiem, obaj serwują piękny pojedynek pod koniec (najpierw na miecze, potem na kończyny). Ogólnie akcja goni akcję, przy czym jest kilka słabych, ale większość daje radę. Jest nawet strzelanina w typie Johna Woo! Kopaniany, strzelaniny, walki na miecze, pościgi, kilka gołych dup. Mnie to wystarczy. Aha, sposób załatwienia O'Keeffe'a zasługuje na osobną pochwałę - very sylish! Dla fanów akcyjniaków ze złotej epoki VHS.

7/10

piątek, 2 grudnia 2011

FILM: "Wykidajło"

„Road House” (Wykidajło) (1989)
Reżyseria: Rowdy Herrington
Scenariusz: David Lee Henry, Hilary Henkin
Obsada: Patrick Swayze, Kelly Lynch, Sam Elliott, Ben Gazzara

© United Artists / MGM Holdings, Inc. 1989

Fabuła: Pewien wykidajło radzi sobie tak dobrze w swoim fachu, że przyjeżdża do niego właściciel pewnego klubu z daleka i proponuje pracę u siebie. Płaci dobrze, więc nasz bohater przyjmuje ofertę i przenosi się do miasteczka, gdzie funkcjonuje rzeczona knajpa – „Double Deuce”. Tam staje się prawą ręką nowego szefa i rządzi wszystkim co dzieje się w klubie, zdobywając sobie tym samym wielu wrogów. Najgroźniejszym z nich jest niejaki Wesley, gość rządzący całym miasteczkiem i uwikłany w brudne interesy...

Opinia: Wreszcie obejrzałem ten mega-klasyk z moich ukochanych lat 80-tych. I warto było jak cholera, jestem bardzo zadowolony. Film ma świetny nastrój (amerykańska prowincja, klimaty country, jeśli wiecie o co mi chodzi), niezłe sceny mordobić (niemal nieprzesadzone), klawych bohaterów, a wszystko okraszone rewelacyjną muzyką rockową (głównie covery starych kawałków, w typie Mustang Sally tudzież White Room). Swayze jest naprawdę fajny w tej roli, ma charyzmę, magnetyzm i przez większość czasu – jaja. I ładnie się bije. Jego Dalton od razu stał się drugą z dwóch moich ulubionych ról tego pana (obok bohatera Stalowego Świtu). Poza tym absolutnie cudowny jest w tym filmie Sam Elliott, młodszy niż jestem przyzwyczajony, z długimi włosami, nieogoloną gębą i szelmowskim uśmieszkiem. Co nie do końca typowe, niezły jest też czarny charakter grany przez Gazzarę – wyluzowany, nie okazujący strachu nawet na końcu filmu, kiedy wszystkich przydupasów mu wyrżnięto... Dał radę. Co jeszcze? Kilka rozbieranek, parę fajnych starych wozów i ogólny klimat 80’s. Ogólnie świetnie się to ogląda i naprawdę polecam, zwłaszcza fanom filmów z tej dekady i w ogóle oldschoolu.

8/10