Pokazywanie postów oznaczonych etykietą O mnie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą O mnie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 stycznia 2013

KollerDRAW(s)

Założyłem nowego bloga specjalnie pod twórczość rysunkową, więc od dziś nowe rysunki pojawiać się będą właśnie na nim. Tych wrzuconych już tu do tej pory oczywiście nie usuwam, niech sobie leżą dla potomności :D Od teraz na Wielbicielu tylko teksty, recki, ranty itd. Cisnę na dwa fronty!

czwartek, 11 października 2012

Mroczni łowcy demonów. Fuck yeah!

Ostatnio (i przedostatnio też) zrobiła się moda na takie postacie. Łowca demonów / potworów / wampirów / poborców podatkowych. Tajemniczy, małomówny, obowiązkowo odziany w czerń (często płaszcz) i z mroczną przeszłością, zazwyczaj związaną z tym, na co poluje. Używający rozmaitych cieszących oko gadżetów. Brzmi znajomo, nie? Na pewno widzieliście to dziesiątki razy. Mamy to w książkach (Wiedźmin Sapkowskiego, Mroczny zbawiciel Žambocha), grach (Dante z Devil May Cry, ród Belmontów z Castlevanii czy... łowca demonów w Diablo III), anime (Vampire Hunter D) i kinie. Sporo tego. Ja tym razem akurat chcę skupić się na filmach; a jako że mam do tego archetypu słabość, to lecimy z małą przekrojówką.

Pod tytułami filmów macie linki do fajnych montaży najlepszych scen z danego dzieła bądź po prostu trailerów. Klikajcie.



Don "The Dragon" Wilson jako ostatni z rodu zwalczającego wampiry. Film mocno taki sobie, jak to zazwyczaj u tego pana, ale co zrobić, trailer mnie zachęcił i wypożyczyłem to kiedyś na VHS (czyli dawno). Zachwycony nie byłem. Cóż, przynajmniej Nocny łowca może pochwalić się tym, że jest starszy od Blade'a.



Nie ma się co rozpisywać, bo wszyscy znają i lubią. A przynajmniej powinni. Znakomite dwie pierwsze części i dużo gorsza trzecia, ale całość trylogii to już klasyka. Prawdziwa odskocznia Snipesa do popularności, i trza przyznać, że tym tytułem zasłużył. Pół-wampir chodzący bez szwanku w świetle dziennym eksterminuje full-wampiry. Awesome.



Mało znany, a ciekawy film. Wariacja na temat klasycznego eposu, ale w realiach ni to fantasy, ni to post-apokalipsy. Specyficzne stroje, zbroje i broń. Bardzo fajny Lambert, udał się w roli zabójcy potworów nękanego wewnętrznymi demonami. Dodatkowo ma białe włosy i miecz na plecach, wypisz-wymaluj Geralt. Całość idealna nie jest, ale warto znać. Produkcja ludzi od kinowych i telewizyjnych ekranizacji Mortal Kombat, co widać i słychać.



Specyficzne anime od twórców Ninja Scroll, równie krwawe, ale bez rozbieranek. Realia to post-apokalipsa i prymitywizm technologiczny, wizualnie jakby powrót do renesansu. Bohater to dokładnie ten typ, jaki opisałem we wstępie, ciężko coś tu dodać, zresztą D jest w dużym stopniu tylko w tle. Większe role mają "zwykli" ludzie oraz para zakochanych - wampir i kobieta. Podobało mi się, choć wspomniany romans nieco zbyt łzawy jak dla mnie.



Bardzo kiczowaty film, w pozytywnym znaczeniu. Nie bierze sam siebie na poważnie i to jest jego siła, bo wyszedł wspaniały pastisz starego kina grozy z okolic lat 30-tych. Mamy tu piękne nawiązania do ekranizacji Draculi, Frankensteina i wszelakich wilkołaków z tego okresu, plus gościnnie Mr. Hyde. Główny bohater fajny i z mnóstwem gadżetów, mniej mroczny niż zwykle, ale zapewnia widowiskowość, że hej. Wizualnie cukierek, polecam scenę ataku trzech wampirzyc na wieś o świcie - cudo!



Bohater z kart prozy Roberta E. Howarda został ożywiony na ekranie parę lat temu. Filmu wciąż nie widziałem, zamówiłem ostatnio na blu-rayu i płyta przyszła w kawałkach... Cóż, wszystko przede mną, w każdym razie dzieło opinie ma znakomite, trailery bardzo zachęcają, a główny bohater jest mroczny jak trzeba. Może się okazać, że to jeden z lepszych fimów w tym zestawieniu. Kiedy już go obejrzę.



Ekranizacja koreańskiej (są inne?) manhwy, znanej i u nas. Post-apo, wampiry są tu osobną rasą, a nie nieumarłymi, ale potrafią zarażać ludzi i wtedy powstaje już coś, co przypomina "nasze" wąpierze. Główny bohater to tytułowy kapłan, który zrywa się ze smyczy futurystycznej wersji kościoła chrześcijańskiego. Rozdarty, tajemniczy, zabójczy w walce - standard. Fajnie się ogląda, ogólnie polecam, choć cudów oczywiście nie oczekujcie.



A oto i kolejny przedstawiciel opisywanego tu trandu, czyli nadchodzący początkiem roku 2013 film o dorosłych Jasiu i Małgosi. Znów lżejsze potraktowanie tematu, ale mroku chyba nie zabraknie, a trailer, jak już kiedyś pisałem, wygląda wspaniale. Czekam na to od cholernie dawna i liczę, że się nie zawiodę. Oby.

Jak wspomniałem wyżej, niezmiernie lubię opisywany tu archetyp postaci i póki co, nie znudził mi się on. Czyli czekam na kolejne filmy, a także komiksy, książki i gry z takimi bohaterami. Bo są fajni, choć dziś już niezbyt oryginalni :)

wtorek, 31 lipca 2012

Heavy Fucking Metal!

Po okresie intensywniejszego słuchania muzy elektronicznej (Hol Baumann, Glitch Mob, OST z Deus Ex: Human Revolution) powróciłem ostatnio do metalu. To znaczy nigdy od niego nie odszedłem oczywiście, po prostu nie słuchałem go przez pare miesięcy. Natomiast jak już do niego wróciłem... Dość powiedzieć, że odjebało mi zupełnie i zaczęła się u mnie dosłownie faza na heavy metal (tak, mam na myśli jedną z tych moich faz tematycznych, takich jak western, cyberpunk czy whatever).


I mam tu na myśli przede wszystkim czysty, klasyczny heavy metal, czyli ten "pierwszy" metal, wyodrębniony z hard rocka, najpopularniejszy w końcówce lat 70-tych i przez całe 80-te. Wracam po prostu do klasyki, a przy okazji bardzo dużo nowych zespołów poznaję, bo z takiej muzy to dotąd słuchałem właściwie tylko Iron Maiden oraz Manowar. Ogarniam zarówno ten amerykański heavy, jak i brytyjską nową falę (tzw. NWOBHM, czyli New Wave of British Heavy Metal); listę zespołów, które są u mnie obecnie na tapecie macie poniżej.

Generalnie metalu słucham od mniej więcej 1996/97 roku, acz zupełnie innych podgatunków do niedawna. Zaczęło się od gotyku, było też trochę blacku i deathu, ale te dwa mi jednak średnio przypasiły (i do dziś nie przepadam, wyjątki to Samael oraz Tiamat). W okolicy roku 2000 wszedłem w nu metal, na czele z KoRnem i System of a Down, a także nieco później w klimaty bardziej progresywne (Tool). No i przez lata całe jarał mnie Rammstein (nadal mnie jara) oraz sporo innych zespołów, z których łyknąłem po 2-3 płyty (Godsmack, Disturbed, Killswitch Engage). Przez te wszystkie lata ostro też słuchałem gotyku (The Gathering, Within Temptation, Nightwish, Tristania), ale większość tego gatunku kompletnie mi się przejadła, bo poszła w kierunku popu strasznie. Tylko Tristanię jeszcze lubię.

Natomiast z klasycznym heavy metalem właściwie nie miałem styczności aż do 2003 roku, kiedy to zachwyciłem się GTA: Vice City i przepotężnymi stacjami radiowymi z tej gry. Wiadomo, czas akcji w VC to był rok bodaj '86, czyli sama śmietanka zespołów metalowych z tamtych czasów (notabene jakoś też wtedy odwaliło mi na punkcie muzyki ogólnie z 80's, na której się wychowałem, a do której bardzo wróciłem właśnie po tej grze). Akurat też kumpel ze studiów podsunął mi Iron Maiden, którzy z początku jednak do mnie średnio docierali i ich fanem zostałem tak naprawdę z rok później. No ale nadal nie siedziałem w klasyce, tylko Manowar mnie kupił parę lat temu i gdzieś tam obskoczyłem ze dwie płyty Helloween.

Natomiast teraz wzięło mnie kompletnie na klasyczny heavy metal, taki właśnie z 80's, a do tego nie pogardzę też po prostu hard rockiem z tegoż okresu. Odbiło mi strasznie, zakochałem się nie tylko w muzyce, ale i w otoczce, czyli w sposobie ubierania (choć ten zawsze lubiłem), okładkach płyt itd. A dlaczego pisałem powyżej, że metal u mnie przyjął wręcz formę jednej z moich faz? Ano dlatego, że pierwszy raz odkąd skończyłem 20 lat, zachciało mi się ubierać jak metal. Kupiłem kostkę i naszywki na nią (jeszcze kompletuję), noszę łańcuch przy spodniach i pieszczochę, pod względem obuwia przestawiłem się na trampki i planuję kupić nowe glany na jesieni, ostro kupuję koszulki z czachami i zespołami, a za jakiś czas może nawet sobie ramoneskę strzelę. I cholernie mi z tym dobrze, tak naprawdę gdzieś w środku miałem na to wszystko ochotę już od dawna i myślę, że przy tym stylu zostanę. Tylko długich piór nie zamierzam zapuszczać, za to już zapuściłem bródkę :) Ewentualnie opitolę się na łyso i będzie combo z brodą, ale to się zobaczy.

Ok, to teraz lista zespołów, które mnie obecnie jarają, i których słucham sobie raz po raz.

Wiadomo, ich słucham najdłużej z tej grupy, już 8-9 lat. To mój ulubiony zespół generalnie, częściowo z powodu zajebistej muzyki pisanej przez Harrisa i boskiego wokalu Dickinsona, a częściowo zapewne przez sentyment. Chociaż chrzanić sentyment, popatrzcie na okładki z Eddiem, posłuchajcie solówek, poczytajcie teksty (bardzo dobre moim zdaniem). To jest nadal zajebiste. Legenda, w dodatku żywa i grająca, choć w zasadzie o poniższych grupach można powiedzieć dokładnie to samo :) Ulubione płyty: Somewhere In Time, Fear of the Dark, Powerslave, Brave New World. Wolę Dickinsona od Di'Anno, a Blaze mi z tej trójki wokalistów nie podszedł w ogóle.

Nieco kontrowersyjny zespół, głównie przez wizerunek sceniczny (zwłaszcza w 80-tych szli ostro w glam), a także z powodu tekstów, standardowo wychwalających "prawdziwy" metal, nordyckich bogów bądź stal. Ja na ubiór przymykam oko, zresztą już styl zmienili, natomiast ich teksty, choć pompatyczne jak cholera, bardzo lubię (acz dużą część traktuję z przymrużeniem oka). Poza tym oni po prostu zajebiście grają, są świetni technicznie, kombinują z różnymi wstawkami do poszczególnych kawałków (nagrywają jakieś opowieści i chuj wie co) i w ogóle są klawi. Ulubione płyty: Sign of the Hammer, Louder than Hell, Kings of Metal.

Największy weteran z wymienionych tutaj, pierwsza płyta już z '74 roku. Z początku grali typową dla lat 70-tych mieszankę ówczesnego rocka i cięższego grania, w latach 80-tych weszli w nurt NWOBHM i z tego okresu ich najbardziej lubię. Zabójcze momentami solówki (dwie gitary prowadzące) i znakomity wokal Roba Halforda, który skalę ma niesamowitą i czasem wydaje się, że to kilka różnych głosów. Epizodu z Ripperem Owensem, który zastąpił Halforda na dwóch płytach zbyt nie lubię, choć przyznaję, że Owens śpiewa dobrze. Ulubione płyty: Painkiller, Defenders of the Faith, Screaming for Vengeance, Ram It Down.

Wstyd przyznać, ale z Ronniem zetknąłem się dopiero oglądając Tenacious D: Kostkę przeznaczenia. Miał tam świetny występ, ale nadal się nim nie zainteresowałem... A potem zmarł :/ Czyli jego muzykę poznaję tak naprawdę pośmiertnie, a trzeba przyznać, że gość był niesamowity. Ten wokal, te teksty momentami (choć czasem zbyt poetyckie i metaforyczne, a więc nieco niezrozumiałe). Ogólnie podoba mi się i to, co zrobił dla Sabbathów, i dorobek jego zespołu Dio, i ostatni projekt z członkami (znowu) Sabbathów, czyli Heaven & Hell. Dlatego ciężko mi na razie wybrać ulubione płyty, poza tym wciąż poznaję tę muzykę, ale wyróżniłbym Heaven & Hell Sabbathów i cztery pierwsze płyty Dio. Rest In piece, Ronnie! \m/

Zajefajny amerykański heavy, momentami nieco lżejszy i wpadający w hard rocka. Brzmi to zupełnie inaczej, niż brytyjska szkoła, ale to nie znaczy, że gorzej. Świetny wokal Blackiego Lawlessa, świetne solówki. Znakomite ballady, żaden inny zespół jaki znam nie ma tylu bombowych ballad rockowo-metalowych; jak za nimi zwykle nie przepadam, to dla W.A.S.P. robię wyjątek. Tylko nie podoba mi się płyta Kill Fuck Die z '97 roku, jest strasznie agresywna, przypomina Marilyna Mansona, a nie heavy metal (ja lubię Mansona, ale od Blackiego oczekuję trochę czego innego). Poza tym jest dobrze, ale ulubionych płyt na razie nie umiem wskazać.

Kolejny weteran z NWOBHM, kolejny fajny zespół. Dopiero ich poznaję, ale już widzę, że jest dobrze. Bardzo fajny wokal Biffa, który w końcu 70-tych brzmiał bardzo specyficznie, a potem w następnej dekadzie upodobnił się nieco do głosu Dickinsona, ale Biff inaczej go używa. W latach 80-tych grupa miała całkiem lajtowe brzmienie, natomiast potem o ile wiem znacznie je wzmocnili, acz do tego etapu jeszcze nie doszedłem. Ulubione płyty - nie czas jeszcze na takie opinie z mojej strony.

Chwilowo to tyle, ale mam już następne zespoły na celowniku: Queensryche, Running Wild, King Diamond, Motorhead, oczywiście jakieś AC/DC i Sabbath Ozzy'ego... Będzie czego słuchać.

Keep Metal Alive! :)

czwartek, 28 czerwca 2012

Lenistwo

Ja piórkuję, ale się rozleniwiłem ostatnio. Coś ciągle mi się blogować nie chce, a życie toczy się dalej i liczba rzeczy do zrecenzowania rośnie, nie mówiąc o wpisie na temat mojego powrotu do heavy metalu (nie, żebym jakoś strasznie od niego odszedł, heh) i o paru nowych trailerach. Tudzież wszelkich innych sprawach bliskich sercu nerda.

Postaram się ogarnąć po powrocie znad morza (Mielno/Unieście), a jadę już dziś, za jakieś trzy godziny. Wracam za kapkę ponad tydzień, może wtedy się ruszę. Oby, bo mam tyły.

Stay tuned! And have faith :D

czwartek, 1 marca 2012

Internetowe krytykanctwo vs. "Skyline"

Od pewnego czasu kurwica mnie bierze, gdy widzę jak niesamowicie rozbuchała się tendencja do krytykowania w internecie czego popadnie. To znaczy ok, jeśli coś jest złe, to jeździjcie po tym jak po burej kobyle, sam to robię. Ale filmy (bo mówię tu głównie o filmach tym razem) całkiem dobre w moim odczuciu też są mieszane z błotem! Czyli albo mam naprawdę chujowy gust (niektórzy z pewnością by się zgodzili) i podobają mi się byle gówna, albo z ludźmi ostatnio jest coś nie tak.

Jasne, nigdy nie ukrywałem, że w miarę łatwo mnie zadowolić. Lubię kicz, lubię kino klasy B (i niżej). Potrafię wyciągnąć sporo radochy z oglądania tzw. złych filmów, zwłaszcza jeśli robię to w towarzystwie i z piwem w ręku. Tandetne horrory, slashery, zombie-movies, serie ciągnące się ponad wszelkie normy przyzwoitości? Chętnie. Przygłupawe kino akcji z lat 80-tych i pierwszej połowy 90-tych? Uwielbiam. Więc być może nie jestem najlepszą osobą, by wypowiadać się na temat nadmiernego krytykanctwa. Ale z drugiej strony potrafię odróżnić dobry film od złego, potrafię być obiektywny - jeśli coś jest totalnym kiczem najeżonym idiotyzmami, a mimo to (albo właśnie dlatego!) mi się podoba, to przyznaję to otwarcie. I oglądam też filmy ambitne, dobry dramat nie jest zły.

W ogóle zauważcie, jak bardzo zmieniły się standardy przez ostatnie 20 lat. W kinie akcji na przykład jest to niesamowicie widoczne: kiedyś ludziskom wystarczyło, że po ekranie szalał Stallone czy Seagal, grający niesubordynowanego glinę czy jakiegoś mściciela, i rozpierdalał wszystkich złych gości. Kule się go nie imały, fabuła roiła się od dziur, aktorstwo leżało... Ale wszyscy byli zachwyceni. A potem, w drugiej połowie 90's coś się zmieniło i od tego czasu nie dostajemy już w kinie akcji napakowanych testosteronem mięśniaków, tylko wymoczków w modnych ciuchach, którzy planują, kombinują i miewają dylematy moralne (Neo, Ethan Hunt, Jason Bourne). Wszystko jest czystsze, ładniejsze, bardziej przemyślane. Niby to dobrze, nie? Standardy się podniosły. Postęp. Ale czegoś, cholera, brakuje.

Ale standardy standardami, a dzisiejsza widownia jakoś tak niespodziewanie wyrosła na snobistycznych krytyków X Muzy. Nagle każdy chce być pieprzonym Rogerem Ebertem. Wszyscy się znają na filmowej robocie i wszędzie wietrzą gówno. Ano tak. Tendencja jest taka, że jeśli coś jest filmem komercyjnym, rozrywkowym, zrobionym po to, by widz w kinie nacieszył się akcją i efektami specjalnymi, to z automatu musi to być film gówniany. I takie też oceny dostaje. A mamy takie czasy, że a) recenzję może napisać dziś byle głąb, bo mamy internet i istnieją blogi, pół- i ćwierć-profesjonalne portale i każdy może się uzewnętrznić, oraz b) istnieją miejsca, gdzie dziesiątki recenzji z sieci zbiera się do kupy i liczy średnią punktową z tych wszystkich ocen różnych ludzi (Rotten Tomatoes, Metacritic). Rezultat powyższych zjawisk to niesamowicie niskie oceny dla filmów, które uważam za dobre i bardzo dobre. I nie ma znaczenia, że dany film ma w sobie ambitniejsze elementy, np. symbolikę (Sucker Punch) czy wątki psychologiczne (Colombiana) - publiczność tego nie chce lub nie potrafi dostrzec i klasyfikuje dany tytuł jako prymitywną rąbankę.

I bywa tak, że ja, mając ochotę iść na jakiś film do kina, jednak rezygnuję z tego planu, bo recenzje były nieprzychylne. I czasem okazuje się, że był to z mojej strony duży błąd - obejrzę taki film później na małym ekranie i stwierdzam, że film jest zajebisty i należało mieć w dupie wszystkie krytyczne opinie. Zawsze wtedy jestem na siebie zły. Ostatnim takim przypadkiem był Skyline. Przypadek ten ruszył mnie na tyle, że powstał niniejszy wpis.

© Relativity Media / Universal Pictures 2011
Na Skyline wybieraliśmy się z Jayą do kina, jakoś w styczniu 2011. Ale zewsząd sypnęły się słabe recki, znajomi, którzy obejrzeli film, też jechali po nim,  i koniec końców olaliśmy ten tytuł. Potem przez cały rok od czasu do czasu Skyline wypływał tu i tam jako przykład totalnego szajsu, nawet Stridzio coś nań marudził pod moim kinowym podsumowaniem minionego roku. Wbiłem więc sobie do głowy, że musi to być bardzo denne dzieło. Aż tu znienacka widzimy je na liście nowości w dziale VOD Dialogu. No to trza to w końcu obejrzeć, nie? Szykujemy piwo, chrupki i odpalamy. Po czym doznajemy zajebistego szoku.

Ja naprawdę nie wiem, dlaczego cały świat dopierdolił się do tego filmu. Serio, może jedna recenzja na dziesięć mówi o nim coś pozytywnego. A według mnie to jest bardzo dobry film z genialnym zakończeniem. Owszem, nie jest to żaden przełom, arcydzieło ani pretendent do filmu roku. Ot, po prostu s-f z inwazją obcych jako głównym motywem. Poprawnie zrealizowany, poprawnie zagrany - poziom średni, ale też nic, za co możnaby go jakoś specjalnie zgnoić. Natomiast ma też parę mocnych punktów, które zdecydowanie wyróżniają go z tłumu podobnych filmideł. Raz, że wszystko co tu widzimy, znamy tylko i wyłącznie z przeżyć głównych bohaterów, pętających się po jednym budynku - nie znamy skali inwazji, nie wiemy co się dzieje w innych miastach, nie mówiąc o innych krajach. Fajne niedopowiedzenie i pewna kameralność, które ustawiają widza blisko bohaterów. Dwa, w filmie kompletnie brak jakiegokolwiek patosu, jest wręcz przeciwieństwem Dnia Niepodległości. Żadnych zwycięstw, żadnych dzielnych amerykańskich żołnierzy; przeciwnie, ludzie dostają równo po dupie, a marines, kiedy już się pojawiają... kończą jak cała reszta. I w końcu trzy, czyli wspomniane genialne zakończenie. Totalnie niehollywoodzkie, ponure, dołujące, nie pozostawiające w zasadzie żadnej nadziei. Coś wspaniałego. To jest dziś taka rzadkość w tego typu kinie fantastycznym, że z zaskoczenia szczęka mi opadła. Będę ten film długo pamiętał właśnie z powodu tej końcówki. BTW, strona wizualna, bardzo udana moim zdaniem (rewelacyjny design obcych!) też w pozytywnym odbiorze nie przeszkadza.

Ale Skyline został zmieszany z błotem. Może to przez tę ciężką do strawienia końcówkę, może przez bohaterów, których nie zawsze da się lubić (choć moim zdaniem są realistycznie przedstawieni, to plus). Nie wiem. Nieistotne. Dla mnie to jest dobry film, zdecydowanie wart obejrzenia i poleciłbym go każdemu fanowi fantastyki. W tej chwili bardzo żałuję, że nie zobaczyłem go w kinie, ale cóż. W każdym razie po tym incydencie obiecałem sobie, że negatywnym opiniom już wierzyć nie będę, jeśli dany tytuł będzie się wg mnie zapowiadał obiecująco. Obejrzę i sam sobie wyrobię opinię. And fuck the haters.

Wypadałoby zakończyć ten rant jakąś konstruktywną myślą, ale w sumie nic nie przychodzi mi do głowy. Wszystko chyba powiedziałem wyżej. Mogę jedynie wyrazić ubolewanie, że przez krytykanctwo i "wysokie wymagania" obecnej publiki wiele fajnych filmów może zostać zjechanych i zrobić klapę. Albo w ogóle nie powstać. Smutne. Tak jakby dzisiejsi odbiorcy nie umieli się już wyluzować i dobrze bawić przy czymś mało ambitnym, zamiast tego wymagając nie wiadomo czego. Na szczęście są też jednak tacy, którzy myślą trochę innymi kategoriami i im dedykuję ten wpis. Czerpmy z filmów radochę, orajt?

czwartek, 12 stycznia 2012

Filmy oczekiwane w roku 2012

Rok 2012 zapowiada się wspaniale pod względem premier kinowych i w ogóle filmowych. Zupełnie jakby wszyscy rzeczywiście spodziewali się, że to będzie ostatni rok przed końcem świata :D Lista jest naprawdę mocna, a pewnie jeszcze w ciągu kolejnych miesięcy znacznie się rozszerzy, ale update'ów nie będę robił już w tym wpisie - jak mnie coś nowego podjara, to po prostu wrzucę trailer na bieżąco.

Na początek idą tzw. pewniaki, czyli tytuły, które na 100% chcę zaliczyć w tym roku, i to w kinie. No chyba, że któryś dystrybutor znienacka da dupy i danego filmu akurat na ekrany nie wprowadzi (co się czasem niestety zdarza).

Sherlock Holmes: Gra cieni



Underworld: Przebudzenie



Hell



John Carter



Ghost Rider: Vengeance



Gniew Tytanów



The Raven



Battleship: Bitwa o Ziemię



MS one: Maximum Security



Avengers



Dark Shadows

No Trailer

Safe



Faceci w czerni 3



Królewna Śnieżka i Łowca



Jack the Giant Killer



Amazing Spider-Man



Prometeusz



Mroczny Rycerz powstaje



G.I.Joe: Retaliation



Niezniszczalni 2



Abraham Lincoln: Łowca wampirów

No Trailer

Pamięć absolutna

No Trailer

Resident Evil: Retribution

No Trailer

Dredd

No Trailer

007 Skyfall

No Trailer

Gravity

No Trailer

Hobbit – Niezwykła podróż



Django Unchained

No Trailer

Najważniejsze z powyższych tytułów to dla mnie Avengers, Prometeusz, Mroczny Rycerz powstaje, Niezniszczalni 2, Hobbit oraz Django Unchained. Ale reszta też jest wykurwista.

A teraz lista pozostałych pozycji - są to filmy, które też zdecydowanie mnie interesują, ale nie jest pewne, czy zobaczę je w 2012. W zależności od potrzeb/humoru mogę wybrać się na nie do kina, lub zobaczyć potem na małym ekranie. Część z nich zresztą to tytuły, których u nas w ogóle w kinach nie będzie. W każdym razie również wyglądają dość obiecująco. Trailery (jeśli są) tym razem bezpośrednio pod tytułami, klikajcie sobie :) Oczywiście wszystko może się pozmieniać, i mogę nie pójść do kina na któryś film z pierwszej listy (choć to niby pewniaki), a podjarać się bardziej czymś z drugiej...

Act of Valor
Czas wojny
Najczarniejsza godzina
Musimy porozmawiać o Kevinie
Safe-House
Mroczne widmo (no, wiecie...)
Ścigana
Flowers of War
The Divide
Iron Sky
Perfect Sense
Kobieta w czerni
Demony
Igrzyska śmierci
[REC]³ Génesis
Kula w łeb
Bait 3D
Tajemnica Westerplatte
Atlas chmur
Merida Waleczna
47 Roninów
Frankenweenie
Tom Yun Goong 2 (The Protector 2)
Koriolan
Seeking Justice
Looper

No i tyle. Sporo tego. Ciekawe, ile tak naprawdę z tego wszystkiego uda mi się obejrzeć... A także ile z tych premier przesunie się na rok 2013. O ile on, oczywiście, nastąpi :D

niedziela, 1 stycznia 2012

Moje kinowe podsumowanie 2011

W minionym roku byłem w kinie osiemnaście razy. Nieźle, zwykle wypada mi tak koło szesnastu... W każdym razie jestem raczej zadowolony, filmy były niezłe, rozczarowań niewiele. Oczywiście musicie wziąć pod uwagę, że mam bardzo pojemny gust i łatwiej mnie zadowolić, niż przeciętnego internetowego narzekacza i "krytyka".

Stwierdzam natomiast, że mocno brakowało w mijającym roku pozycji naprawdę urywających dupę. Dominowała dobra rzemieślnicza robota, ale szoków i zaskoczeń specjalnie nie było. Ale nic to, nie ma co marudzić. Anyway, pod względem wybieranych przeze mnie gatunków było to co zwykle: fantastyka i akcja. To się raczej nie zmieni; dramaty czy głębsze filmy zwykłem oglądać na małym ekranie. No i zaliczyłem sześć ekranizacji komiksów, dla nich był to zdecydowanie dobry rok. (Następny zresztą też będzie).

Strasznie poza tym już mnie wkurwia zjawisko dominacji 3D w kinach. I to 3D zrobionego na siłę, mówię o filmach skonwertowanych tylko do tego formatu, a nie nakręconych w trzech wymiarach. W rezultacie mamy od cholery filmów, na których musimy męczyć się z tymi pieprzonymi okularkami, a efektu trójwymiaru i tak nie widać. To już jest istna plaga, bo dystrybutorzy chcą wydębić od nas więcej kasy... A czasem jest tak, że na zachodzie dany film leci w wersjach 2D i 3D do wyboru, a u nas polski dystryb udostępnia wyłącznie 3D. Straszne kurewstwo.

Poniżej pełna lista i kilka słów o każdym tytule. Na końcu zaś te pozycje, na które planowałem iść, ale koniec końców jakoś się nie złożyło.

Polowanie na czarownice
Film jest przefajny, niestety kompletnie niedoceniony i zdaje się, że klapę zrobił. Miks średniowiecza i horroru, kilku rycerzy - weteranów krucjat - dostaje zadanie przetransportowania młodej dziewczyny do pewnego opactwa. Młódka jest podejrzana o bycie czarownicą... Znakomity moim zdaniem klimat, trochę mindfucków, świetni Cage i Perlman. Końcówka nieco komiksowa, ale mi to nie przeszkadzało. Parę głupotek i nieścisłości historycznych nie psuje wg mnie całości.

Prawdziwe męstwo
Zabawne, ale ten film w pełni doceniłem dopiero po przeczytaniu książki (czyli parę miechów po seansie). Podobał mi się, ale bardzo przeszkadzała mi młoda bohaterka, której nic nie ruszało i miała fioła na punkcie zemsty. Po zapoznaniu się z  pierwowzorem ta postać przestała mi tak zgrzytać, więc polubiłem film już w pełni, zwłaszcza, że ma świetną resztę bohaterów (znakomity Bridges jako Rooster Cogburn, niezły Damon) i kupę dobrych dialogów. Western żyje i ma się nieźle.

Piekielna zemsta
Drugi Nick Cage w zestawieniu, też moim zdaniem świetny. Ten film to czysty grindhouse, w dodatku lepszy od Maczety, bardziej poskładany, mniej chaotyczny. Gostek ucieka z piekła, by zemścić się na człowieku, który zabił jego córkę, a także by uratować swą malutką wnuczkę. Zajebisty Cage (ale wiecie, że mam do niego słabość), w trzy dupy przemocy, pościgi i cycki. Poza tym naprawdę udana postać piekielnego księgowego (Fichtner), który ściga bohatera. Kupa dobrej zabawy i nienachalne, ale zgrabne 3D.

Inwazja: Bitwa o L.A.
Wiadomo: inwazja obcych i dzielni amerykańscy żołnierze, którzy muszą ratować sytuację. Patos zaserwowano na szczęście w ilościach  zdatnych do strawienia, więc pozostaje wyłączyć mózgownicę i cieszyć się dobrą rozrywką. No i bawiłem się całkiem nieźle, jest trochę niezłych zadym, dobre efekty, bohaterowie dający się lubić, sporo dramatyzmu. Całość sztampowa jak cholera, ale raczej przyjemna. Ot, taki nowy Dzień niepodległości.

Sucker Punch
Prawdopodobnie najlepszy z filmów widzianych przeze mnie w kinie w 2011. Młoda niunia trafia do wariatkowa po nieumyślnym zabiciu siostry (chciała zabić ojczyma, który bił je obie i chciał wykorzystać). Ma zostać zlobotomizowana. By poradzić sobie z rzeczywistością i poczuciem winy, ucieka w świat wyobraźni, zamiast zakładu zamkniętego widząc luksusowy klub, w którym ona i inne dziewczyny są damami do towarzystwa... A z przeciwnościami radzi sobie przeżywając symboliczne wizje niesamowitych, komiksowych walk - z robotami, samurajami, nieumarłymi żołnierzami z I Wojny Światowej... Absolutna rewelacja, Snyder znów mnie kupił kompletnie. Wizualnie cukierek, sporo głębi i symboliki (choć z recenzji widzę, że mało kto je dostrzega) i gorzkie zakończenie. Skopał mi dupsko.

Thor
Pierwszy Marvel tego roku. Bóg piorunów w tym uniwersum był mi zawsze raczej obojętny, ale ten filmowy jest fajny, polubiłem gościa. Film to oczywiście  lajtowa rozrywka i sporo smaczków ze świata Domu Pomysłów. Dobry Thor, dobry Loki, dobrze pokazana relacja tychże panów z ojcem (Odynem), przyjemna Natalka Portman. Bardzo udana Valhalla. Przygoda, humor, machanie młotkiem, spuszczanie łomotu wielkiemu golemowi z Asgardu, te sprawy. Wisienką na torcie, przynajmniej dla mnie, było cameo Hawkeye'a.

Kod nieśmiertelności
To mógł być czarny koń tego roku wśród filmów sci-fi, ale niestety położyły go dziury w fabule i logice. Sama koncepcja wyjściowa bardzo jest interesująca... Główny bohater dostaje zadanie znalezienia człowieka, który podłożył bombę w pociągu. Bomba już wybuchła, a protagonistę wrzuca się w symulację, przedstawiającą ostatnie osiem minut w pociągu przed wybuchem. Ma osiem minut na znalezienie sprawcy, a jak nie da rady, to wrzucają go z powrotem... I tak do skutku. Reszty nie zdradzę, ale powiem, że twisty fabularne są, i to nawet szokujące. Ciekawy film, nie żałuję, że poszedłem, ale dziury sprawiają, że daleko mu do doskonałości.

Ksiądz
Ekranizacja znanej i w Polsce manghy, postapokaliptyczna opowieść o zakonie, będącym przedłużeniem dzisiejszego kościoła chrześcijańskiego. Duchowni z tego zakonu prowadzą walkę z wampirami, które pojawiły się w którymś momencie na ziemi i niemal rozpieprzyły rasę ludzką. Główny bohater to kapłan, który zignorował polecenie przełożonych i udał się na pustkowie, by pomóc rodzinie brata, zaatakowanej przez wąpierze na swej farmie. Akcja, post-apo z westernowym smaczkiem, mocarny klimat i naprawdę dzikie, nieludzkie wampiry. Fajny film, choć płytki jak cholera. No i to polskie tłumaczenie tytułu...

Piraci z Karaibów: Na nieznanych wodach
Czwarta część może i jest nakręcona nieco na siłę i dla kasy, ale udała się wybornie. Jest lepsza od części poprzedniej, tyle mogę powiedzieć. Sparrow i Barbossa bombowi jak zawsze, dołącza do nich Ian McShane (Al Swearengen z Deadwood) jako Czarnobrody i już jest zajebiście. Jedynie Penelope Cruz jest mocno nijaka. Akcja, humor, przygoda, tylko dużej bitwy morskiej trochę brakuje, ale wynagradza to scena polowania na syreny, wg mnie rewelacyjna. Ogólnie przefajny film, polecam.

X-Men: First Class
Bardzo dobry film, ale nie tak genialny, jak uważa wielu ludzi. Przede wszystkim jest to popis jednego aktora, tj. Fassbendera, który kradnie cały film. I to zarówno aktorsko, jak pod względem widowiskowości użytych mocy. Reszta nie ma do niego startu. Całościowo w filmie muszę pochwalić relacje między bohaterami, zwłaszcza Xavier-Magneto, ale nie tylko. Czepiam się za to dziwnie dobranej ekipy mutantów (w komiksach z różnych niemal epok pochodzą), momentami słabych efektów (pojedynek Banshee vs. Angel na przykład) i niekonsekwencji w stosunku do poprzednich filmów o X-Men.

Kapitan Ameryka: Pierwsze starcie
Bombowy film, najlepsza ekranizacja Marvela w minionym roku. Steve Rogers pokazany bezbłędnie, cały rozwój od wymoczka do superżołnierza, etap występów propagandowych, wszystko jak trzeba. Klimat retro rewelacyjny, całość ma zadziwiająco wiele elementów Kina Nowej Przygody, takiego oldskulowego.  Hydra fajna, tylko ich technologia nieco przegięta, jak na lata 40-te (nawet biorąc pod uwagę udział Cosmic Cube). Smaczki z uniwersum w ilościach pokaźnych. Dla fanów - must see.

Conan Barbarzyńca
Nierówny film, ale daleki jestem od stwierdzenia, że kompletnie do dupy. Przede wszystkim Momoa jako Conan jest fantastyczny, to jest najlepszy ekranowy Cymmeryjczyk ever! I mówię to jako fan wersji z Arnoldem. Po prostu ten nowy Conan jest o wiele bliższy wersji z kart opowiadań Howarda. Poza tym prościutka, komiksowa fabuła (to nie wada), w trzy dupy walk, piękne kobiety, trochę magii, cudowna scenografia. Niestety film ciągną w dół skróty fabularne, głupotki i niewykorzystany potencjał niektórych wątków (specyficzna relacja między głównym złym a jego córką na przykład, szkoda, że nie rozbudowana). Ale fajnie się ogląda i źle nie jest.

Kowboje i Obcy
Kolejna inwazja z kosmosu, ale tym razem w realiach dzikiego zachodu! Na to czekałem, lubię takie połączenia. Nie czytałem komiksu, na podstawie którego powstał film, ale zdaje się, że ma mało wspólnego z ekranizacją. A ta  jest całkiem udana: dobre postacie Craiga i Forda (niejednoznaczne, dowiadujemy się w trakcie dużo o ich przeszłości), niezła reszta. Obcy wzbudzają respekt i wydaje się, że ludzie nie mają z nimi szans. Akcji sporo, klimat perfekcyjny (dbałość o detale epoki), parę interesujących relacji psychologicznych, dobre efekty. Całości czegoś jakby brakuje, ale ogólnie fajny i w miarę oryginalny tytuł.

Colombiana
Na film trafiłem prawie przypadkiem i jakże się cieszę, że tak się stało! Rewelacyjne kino sensacyjne z dużą domieszką dramatu. Bohaterka jest córką szychy w kartelu narkotykowym, jej rodziców jednak rozwalają na jej oczach "partnerzy w interesach" jej ojca. I to gdy była małą dziewczynką. Ucieka, dorasta i uczy się zabijania, stając się znakomitą płatną zabójczynią... Ale cały czas myśli o zemście na mordercach rodziców. Scenariusz Bessona, film ma elementy zarówno Nikity, jak i Leona, plus latynoskie klimaty Kolumbii. Trochę autoplagiat, ale film jest świetny, trzyma w napięciu i ma bardzo gorzką wymowę a propos poświęcania całego swojego życia zemście.

Elita zabójców
Typowy film sensacyjny, acz po prostu dobrze zrobiony. Tym co go wyróżnia jest pierwsze ekranowe spotkanie dwóch aktorów, na widok których mam mokro: Jasona Stathama i Clive'a Owena. Wisienką na torcie jest Bob de Niro, który mimo wieku daje radę i nawet w paru momentach całkiem wymiata. Tych trzech panów, wspomaganych mocno przez Dominica Purcella, niesie właściwie cały film. Jest ostro, leją się, strzelają, ścigają itp. Rzecz dzieje się w latach 80-tych, ale niestety nie bardzo się to odczuwa, poza brykami kompletnie nie czuć klimatu tej dekady. Fabuła jest dobra, są twisty, gierki między mocodawcami a zabójcami, mieszają się w to wywiady... Dobre męskie kino.

Przygody Tintina
Recenzja tutaj. Krótko: rewelacyjna ekranizacja komiksów Herge'a, technicznie cudeńko, aktorzy podkładający głosy bardzo dali radę. Spielberg po raz kolejny pokazał, że potrafi kręcić oldskulowe filmy przygodowe. Rzecz powstała we współpracy dwóch magików kina, tj. Spielberga właśnie i Petera Jacksona, i muszę przyznać, że nikt inny chyba lepiej by tego nie zekranizował. Czekam na sequele.

Immortals: Bogowie i Herosi
Recenzja tutaj. Krótko: rozczarowanie roku. Liczyłem na klon 300, tak samo stylizowany i pełen niesamowitych walk oraz pokręconych postaci. Cóż, stylizację dostałem, ze dwie pokręcone postacie też, ale... Walk jest mało, całość jest jakaś niedorobiona i brakuje jej jaj, bogowie olimpijscy oraz Tytani to straszne popierdółki (grzech niewybaczalny!), Łuk Epirusa pojawia się łącznie może na półtorej minuty, kostiumy są idiotyczne... Szkoda czasu i nerwów, choć wiem też, że film wielu ludziom podszedł. Mnie ni cholery.

Coś
Recenzja tutaj. Krótko: bardzo dobry prequel kultowego horroru sci-fi Johna Carpentera z 1982 roku. Fabularnie mocno podobny, ale tego się w sumie nie dało uniknąć. Film opowiada wydarzenia mające miejsce w norweskiej bazie na Antarktydzie, czyli odkrycie obcego pojazdu, leżącego od stuleci pod lodem, a także obcej formy życia. Ta ostatnia oczywiście ożywa, a jako że umie imitować każdą żywą istotę, której dotknie, i asymilować ją, ludzie mają przejebane. Końcówka bezpośrednio nawiązuje do pierwowzoru sprzed niemal 30 lat. Niezły, klimatyczny film.


Filmy, na które w końcu nie poszedłem, choć planowałem:
Green Hornet, Skyline, Green Lantern, Trzej Muszkieterowie (żałuję!), Contagion – Epidemia strachu, Wyścig z czasem.

W najbliższym czasie spodziewajcie się wpisu o filmach oczekiwanych przeze mnie w roku 2012. Stay tuned.

niedziela, 25 grudnia 2011

Jestem miszczem Dżedaj!

Gdy byliśmy ostatnio z Jayą w kinie, zauważyliśmy wielki stand zapowiadający powtórne nadejście I Epizodu Gwiezdnych wojen do kin, tym razem będzie oczywiście w 3D. I nic by w tym nie było dziwnego, ale ów stand miał wycięcie na głowę w miejscu buźki Qui-Gona Jinna - czyli można było sobie tam stanąć, wsadzić paszczę i strzelić fotkę. Skorzystałem natychmiast, efekt poniżej.

Foto: Jaya (archiwum prywatne)
Nie jaram się specjalnie Starłorsami w "czyde", ale do kina się pewnie wybiorę, zwłaszcza w towarzystwie ludzi z fandomu. No i wciąż jestem fanem SW na tyle, by widząc taki stand bez wahania się ofotkać w roli Jedi :)

piątek, 18 listopada 2011

Trochę niechlujnych kresek

No więc czas spełnić obietnicę daną co niektórym oraz samemu sobie, i wrzucić na bloga jakieś własne bazgroły. Kupiłem sobie w tym właśnie celu skaner i po wstępnym ogarnięciu jego opcji nie mam już właściwie wymówki - trza coś pokazać.

Ze mną i z rysowaniem jest taka śmieszna sprawa, że rysowałem właściwie od dzieciństwa, bardzo dużo. Niektórzy twierdzą nawet, że nieźle. Lata 90-te to najważniejszy okres mojej, khe khe, twórczości, wtedy się najbardziej rozwinąłem i w ogóle bardzo intensywnie stawiałem wszędzie kreski. Mogło coś ze mnie być. Jednak w okolicach roku 2000 w dużym stopniu... odpuściłem sobie. Częstotliwość spadła, chęci się zmniejszyły, rysowałem ogólnie mało. Po roku 2002 w zasadzie przestałem rysować na poważnie, bazgrałem tylko jakieś niezobowiązujące popierdółki na marginesach zeszytów na studiach, a potem w pracy.

Dziś nie mogę sobie tego wybaczyć.

Zmarnowałem prawie dekadę, podczas której, zamiast się rozwijać, cofnąłem się i ręka wyszła mi z wprawy (bez skojarzeń, zboczki :D). Co się stało? Cóż, z jednej strony chyba przestałem być zadowolony ze swoich rysunków, a z drugiej straciłem wiarę w siebie (w sensie w to, że będę lepszy). No i odzwyczaiłem się od rysowania. Większość ludzi, którzy poznali mnie w necie (fandom Star Wars), nawet nie ma pojęcia, że jako-tako rysuję. Zabawne.

Inna rzecz, że całkiem tego nie porzuciłem, bo w jakimś sensie odruch pozostał - w robocie na przykład, kiedy myślami jestem gdzie indziej, dużo bazgrzę: tu jakiś gun, tam jakaś morda etc. Ale to nie jest nic poważnego i od tego się raczej nie rozwijam.

Ale chciałbym wrócić do rysowania, takiego na poważnie. Poprawić się trochę, nadgonić stracone lata, nauczyć nowych rzeczy. Może dam radę, nie jestem jeszcze taki stary :D Między innymi w tym celu założyłem bloga; może on doda mi trochę motywacji i pary.

Zeskanowałem dwa pierwsze rysunki, jakie spłodziłem ostatnio, odkąd usiłuję do tego wrócić. Znajdziecie je poniżej, a ja dodam tylko, że będę też wrzucał rzeczy starsze, jeszcze z lat 90-tych nawet, bo mam tego w trzy dupy, a niektórymi w sumie chcę się pochwalić. Może komuś się spodoba :)



wtorek, 25 października 2011

Moje "fazy"

Dodałem do bloga nowy element i tak se myślę, że warto byłoby coś o nim napisać. Element zwie się "obecna faza", widnieje na górze po prawej. WTF is it?

Otóż jak wiadomo kręci mnie wiele rzeczy. Różne formy sztuki, ale też różne, że tak powiem, tematy. Przekrój jest spory i obejmuje przykładowo (kolejność dowolna) komiksy Marvela, fantasy, cyberpunk, western, post-apokalipsę, horror, horror z zombiakami, space operę, steampunk, klimaty samurajskie, wuxię itd. Dużo tego. Mam rozbudowane hobby :D

No i kiedyś było tak, że  jarałem się wszystkimi powyższymi naraz, mieszałem klimaty, mogłem np. czytać cyberpunkową powieść, grać w erpega fantasy i oglądać kino akcji z lat 80-tych. Jednak od paru lat jest nieco inaczej, bardziej skupiam się na jednym temacie i wtedy cała reszta chwilowo odchodzi w kąt... Dziś jest tak, że jak złapię fazę przykładowo na post-apo, to gram w gry post-apo, czytam powieści i komiksy post-apo, oglądam filmy post-apo, nawet muzyki słucham pasującej do klimatu. Totalnie oddaję się jednej tematyce.

Po czym zmienia mi się faza (aka cykl) i zaczyna mnie równie mocno jarać coś innego i znów na tym czymś innym się skupiam. Taki cykl trwa od paru tygodni do ok. dwóch miesięcy. Najczęściej powracające fazy to te najważniejsze: fantasy, cyberpunk, western, post-apo, akcja. Rzadziej wskakują te bardziej specyficzne, ale jednak są: samurajowie, Alien vs Predator, wuxia i chińskie kino kopane. Raz na parę lat mogę mieć fazę nawet na Żółwie Ninja (no co? Turtlesy rulez!).

Ogólnie jest to fajne, ale ma też złe strony. Bo np. co zrobić jeśli jestem w połowie powieści westernowej i zmieni mi się faza na cyberpunk? Wtedy tak się skupiam na tym cyberze, że owej westernowej książki chwilowo nie chce mi się kończyć. I potem niedoczytana leży taka biedna przez parę miesięcy... zanim mi faza do westernu nie wróci. No i Jayę też to wkurza, bo jak gadam ciągle o jednym i tym samym, to bywam męczący ;)

W każdym razie teraz w po prawej na górze macie info na co mam obecnie fazę, jaki cykl przechodzę. Comprende? Just FYI.

poniedziałek, 24 października 2011

Inauguracja!

Witaj, internecie. Po blisko ośmiu latach posiadania stałego łącza postanowiłem stworzyć swoje miejsce w sieci. Swój zakątek, mój kawałek podłogi. Trochę mi to, kurde, zajęło.

No to jedziemy z koksem. Pierwszy, historyczny post. Jak zacząć? Ni chuja nie wiem :D Ale nic to.

O czym będę tu pisał, można przeczytać obok w profilu. A o czym nie będę? Generalnie nie planuję opisywania spraw prywatnych, choć może trafią się jakieś wyjątki. I na pewno nie będzie też polityki, bo gówno o niej wiem. Za to jak coś mi się podoba, rozśmieszyło mnie, chcę coś zrecenzować, ponarzekać czy wstawić jakikolwiek typ przemyśleń, to taki stuff się tutaj znajdzie.

I jak coś narysuję/napiszę. Oby mi się chciało.

Na razie nie oznaczam bloga jako "dla dorosłych", choć to się w przyszłości może zmienić. Na pewno nie zabraknie wulgaryzmów, natomiast może pojawią się gołe baby. Pewnie tak. Czujcie się ostrzeżeni.

Jak to kiedyś powiedział Projekt 2501: the Net is vast and infinite. A Pawełek właśnie się w niej odnalazł.