Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gry video. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gry video. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 5 grudnia 2017

FILM: "Resident Evil - Ostatni rozdział" (Resident Evil: The Final Chapter, 2016)

© Constantin Film / Screen Gems 2016
No dobra, więc tak. Przypomnę, że już piątka mi nie siadła. Miała za dużo mindfucków i twistów na siłę, bohaterów, których miałem w dupie (poza Alice) i feeling prostackiej gry video, gdzie czuje się, że postacie na ekranie przechodzą z etapu do etapu.

I teraz szósteczka. Wszyscy mówili, że jest słaba w chuj. Well, nie bardzo się pomylili.

Na początek mamy znowu retrospekcję i historię Umbrelli i T-virusa, która, jak mi się wydaje, nie do końca pasuje do tego, co znamy z poprzednich części (retcon?). No ale spoko. Potem zaczyna się właściwy film.

Ja już nie mówię, że szóstka zaczyna się w innych zupełnie warunkach, niż sugeruje zakończenie piątki. Bo gdzieś tam ponoć, w tym Waszyngtonie, Wesker zdradził Alice i zniknęli jej przyjaciele. Czego nie widzimy, ale ok, niech im będzie. Ale kiedy zaczyna się właściwy film, to zarazem zaczyna się też jeden z najbardziej męczących action-festów, jakie w życiu widziałem. Ja pierdolę. Andersona chyba ostro powaliło. Od momentu, kiedy Alice się budzi, mamy non-stop akcję, walki, zadymy, pościgi. I tak przez 2/3 filmu. Rozmowy są krótkie i raczej denne, bohaterowie nie są rozwinięci nawet w podstawowym stopniu (więc wisi mi, kiedy giną, a giną masowo), fabuła jest prostacka. Na dodatek pojawił się rwany montaż w tych scenach akcji, czyli nie da rady się nimi nacieszyć.

Czasami mówi się o filmach, że "akcja goni w nich akcję". Tu nie jest to żadną przesadą, bo dosłownie tak wygląda ten film. Średnio co trzy minuty Alice spotyka nowe zagrożenie i musi sobie z nim radzić, radzi sobie, jest 5 sekund spokoju i zaraz znowu coś się psuje, pojawia się nowy wróg, którego trzeba pokonać, uciec przed nim, czy coś tam. Non-stop.

Ileż można? To jest naprawdę męczące, nawet dla takiego fana kina akcji, jak ja. Wygląda to tak, jakby Anderson postanowił wrzucić do tego filmu wszystkie sekwencje akcji, które kiedyś wymyślił, ale dotąd nie wykorzystał. W efekcie z filmu zostały prawie same sceny akcji, bo na fabułę miejsca zbytnio nie ma. Po półgodzinie seansu dotarło do mnie, że jestem kompletnie obojętny na zmagania Alice z Isaacsem, bo przeładowanie akcją jest takie, że przestałem się skupiać na tym, co się dzieje. I zaczęło to też być przewidywalne: kiedy bohaterowie musieli się przecisnąć między łopatami olbrzymiej wyłączonej turbiny, to powiedziałem głośno Turbina zaraz się włączy i zabije kogoś z nich. I co? Paręnaście sekund później dokładnie tak się stało. Dramatyczność takich scen kompletnie zabiła ich ilość i przewidywalność, plus obojętność widza wobec postaci.

I tak sobie to leci aż do ostatniej 1/3 filmu, kiedy nagle dzieje się cud i tempo zwalnia do... normalnego. Mówię tu o chwili, kiedy Alice dociera do serca Ula i gada z Isaacsem, pojawia się Alicia Marcus, wyjaśnia się kto jest kim itd. I bohaterowie przez chwilę naprawdę rozmawiają, jest jakaś fabuła i twisty (nawet jeśli prostackie). Wow. Niesamowicie odświeżające. To jest najlepszy moment tego filmu, serio.

Potem do końca, mimo kolejnych scen akcji, tempo jest już normalne. Takie, jak powinno być przy finale. Czyli powiedzmy, że ostatnia 1/3 filmu jest... ok.

Co jeszcze było ok? Podobała mi się scenografia zniszczonego Waszyngtonu (czysty Fallout 3) i Raccoon City. Podobał mi się klimat. Podobało mi się, że seria w finale zatoczyła koło i wróciła do Ula (łącznie z wiadomymi laserowymi barierami). Podobały mi się zależności na linii Alice-Red Queen-Alicia Martin. Fajnie, że Claire wróciła, choć była raczej bezpłciowa. No i niektóre sceny akcji i efekty były spoko.

Reszta jest męcząca, prostacka, źle napisana i nieraz niepotrzebnie zmienia wymowę poprzednich części. Słabo, panie Anderson. Rób pan lepiej coś nowego, boś się chyba wypalił. Zrób coś na poziomie Ukrytego wymiaru, jeśli jeszcze potrafisz. Albo chociaż na poziomie Death Race...

Nie żałuję, że nie poszedłem do kina.

wtorek, 25 grudnia 2012

GRA: "Divine Divinity" (PC, 2002)

© Larian Studios 2002
Gry cRPG z izometrycznym widokiem i grafiką 2D to już dziś relikt przeszłości, ale tytuły takie mają nadal swoich zwolenników, bardziej zainteresowanych głębią mechaniki, niż graficznymi wodotryskami. Do tej grupy gier należą takie tuzy jak stare Fallouty, Baldur’s Gate, Icewind Dale czy niedocenione Arcanum; jak na ich tle wypada recenzowany tu Divine Divinity? Zanim odpowiem na to pytanie, muszę nadmienić, że DD porównywać można zarówno do tych wspomnianych hitów, jak i do... Diablo.

Bo mowa tu, owszem, o grze cRPG, to znaczy jest rozbudowana fabuła, drzewka dialogowe, olbrzymia ilość NPC-ów i rozmów, ale mechanika jest uproszczona, a statystyki i cały system walki zapożyczony został z hack 'n' slashów. Czyli gracz klika na wrogu aż do skutku, używając też czasem umiejętności specjalnych (prawy klawisz myszy) i uważając na paski życia (czerwony) oraz many (niebieski). Pod tym względem jest to czyste Diablo, zresztą niektórzy traktują ten tytuł właśnie jako kolejny klon hitu Blizzarda, a to z kolei zbytnie uproszczenie. Divine Divinity charakteryzuje się po prostu pewnym dualizmem, jest czymś pomiędzy RPG i H’n’S-em, zajebiście udanym połączeniem tychże.

Fabuła jest sztampowa do bólu. Gracz dostaje klasyczny wielorasowy świat fantasy z orkami, krasnoludami, elfami i tym podobnymi; pewien złowrogi kult chce zachwiać ogólną równowagą, wskrzeszając pokonanego wieki wcześniej demona. Poszczególne rasy zostają skłócone i może dojść do wojen między nimi, ale na scenę wkracza postać naszego bohatera, boski wybraniec. Wspomagany przez tajemniczego czarodzieja (klon Gandalfa, kubek w kubek) podejmuje się tradycyjnie kluczowej dla losów świata misji, pomaga wszystkim rasom po kolei, a potem idzie spuścić wrażemu demonowi i jego kultystom srogi wpierdol. Nic nowego pod słońcem, ale ja od RPG w klimatach fantasy oryginalności nie wymagam - dla mnie zero problemu.

Tym bardziej, że questy poboczne są nieraz bardziej interesujące. Jasne, zdarzają się klasyczne FedExy (po naszemu "przynieś-wynieś-pozamiataj"), ale jest też sporo questów z twistem, pomysłowych bądź zabawnych. A propos humoru, gra po prostu nim tryska. Zabawne questy, zabawne dialogi, zabawne książki i pergaminy (tak jak np. w Baldurach czy serii The Elder Scrolls mamy w DD masę porozrzucanych po świecie gry czytadeł, czasem świetnych). Easter eggsy też się znajdą. To dobrze, bo rozgrywka do krótkich nie należy, więc każde urozmaicenie jest mile widziane.

Jeszcze o mechanice: gdy pominąć uproszczenia w systemie walki, które nie każdemu wielbicielowi cRPG przypadną zapewne do gustu, to pochwalić trzeba swobodę w rozwoju postaci gracza. Klasy są wprawdzie tylko trzy i różnią się w zasadzie kosmetycznie (wyglądem, statystykami początkowymi i startowymi skillami), ale za to już ilość umiejętności możliwych później do wybrania jest po prostu olbrzymia. Teoretycznie każda klasa ma swoje drzewko rozwoju (wojak, mag i łotrzyk), ale w praktyce uczyć się można skilli ze wszystkich trzech w dowolnych proporcjach. Daje to niesamowite możliwości i każdy bez trudu stworzy bez żadnych ograniczeń takiego bohatera, jaki mu odpowiada.

Na koniec słówko o oprawie audiowizualnej. Cóż, jeśli dla kogoś liczy się tylko ilość polygonów w grafie 3D i ostrość tekstur, to na Divine'a niech nawet nie patrzy. Ja jestem ze starej szkoły i kocham grafikę 2D, bo ona się starzeje o wiele wolniej, niż 3D, i potrafi nawet po kilkunastu latach urzekać, zwłaszcza, jeśli usiadł do niej ktoś ze smakiem. DD ma dziesięć lat, a wygląda moim zdaniem rewelacyjnie, w tłach jest masa detali i smaczków, atmosfera niektórych miejsc jest wspaniała, a całość może się też pochwalić niezłą różnorodnością (oglądamy m.in. kilka wiosek wraz z polami, dwa spore miasta, lasy, góry, zamek, bagna, hale krasnoludów, magiczne sanktuarium czy górzyste pustkowie. Plus oczywiście masę podziemi i lochów). Muzyka Kiryła Pokrowskiego jest zaś absolutnie genialna i można jej słuchać z przyjemnością poza grą, co zresztą szczerze polecam (cały soundtrack można legalnie pobrać ze strony kompozytora).

Divine Divinity to zajebisty, lajtowy erpeg - długi, klimatyczny i daje dużą swobodę. Mnie się ta gra bardzo podoba, choć przyznam, że końcówka, która jest właściwie czystą H'n'S-ową napierdalanką bez żadnych questów, może być męcząca. Ale da się to przeżyć, a cała reszta gry mocno to wynagradza. Jeśli jeszcze komuś nie przeszkadza system walki rodem z Diablo, to tym bardziej polecam. Warto.

piątek, 5 października 2012

GRA: "Deus Ex: Human Revolution" (PS3, 2011)

© Eidos Montreal / Square Enix 2011
Pierwszy Deus Ex z 2000 roku to moja ulubiona gra wszechczasów. Sequel, czyli DE: Invisible War, też bardzo lubię, choć rzeczywiście, jak możecie wszędzie wyczytać, jest dużo słabszy od oryginału (ale daleko mu do gry złej). Natomiast Eidos postanowił, po dłuższej przerwie zresztą, wskrzesić tę serię i stworzyć prequel. Gra ukazała się mniej więcej rok temu, ale w moje łapki wpadła o wiele później (o dziwo). Natomiast powiem od razu, że po ukończeniu DE: Human Revolution (idiotycznego polskiego tłumaczenia podtytułu używać nie zamierzam) zastanawiam się, czy nie mam teraz DWÓCH ulubionych gier wszechczasów.

Human Revolution to jedno wielkie wyznanie miłości skierowane do oryginalnego Deus Exa przez Eidos Montreal, twórców nowej gry. Nawiązań jest więcej niż myślałem, a powiem szczerze - bałem się, że nowi developerzy raczej odżegnają się od pierwowzoru i oleją starych fanów, niż zechcą zrobić im dobrze. Niepotrzebnie. Okazało się, że związek między tamtą grą a prequelem jest dość ścisły, i to na najróżniejszych poziomach: pojawiają się znani NPCe lub wzmianki o nich (Bob Page, Manderlay, Tracer Tong), w radiu nadawana jest muzyka z DE1, a w jednym miejscu temat muzyczny z tego ostatniego gwiżdże nawet jeden bezdomny! Jestem też bardzo miło zaskoczony, że w czasach upraszczania w grach wszystkiego i coraz prymitywniejszej rozrywki w tej branży, ktoś pokusił się o wydanie gry ambitniejszej, głębszej, zawierającej niemal wszystkie zalety oryginału sprzed 11 lat. Generalnie rdzeń gameplayu pozostawiono bez zmian, czyli mamy miks skradania, strzelania, RPG i hakowania, jest używanie cyberwszczepów, są różne drogi umożliwiające wykonanie tego samego zadania, są spiski na wysokich szczeblach... Jest dobrze i znajomo.

Teraz o zmianach. Przyznam, że rewolucji (nomen omen) wielkiej nie ma, ale to dobrze, bo stary Deus to i tak gra niemal idealna. Poza oczywiście grafiką (notabene śliczną, a przy tym genialne są projekty graficzne właściwie wszystkiego, od broni, przez zbroje i pojazdy, po budynki), to ze zmian kosmetycznych mamy poprawione AI strażników (ale po ponad dekadzie to chyba normalne?) oraz - tu mniej kosmetycznie - rozbudowany bardzo haking, o wiele bardziej interaktywny i wymagający, niż to drzewiej w tej serii bywało. Reszta zmian to elementy już będące bardziej znakiem dzisiejszych czasów, czyli przyklejanie się do osłon, znacznik na ekranie, kierujący dokładnie gracza w miejsce następnego celu misji, a także udostępnienie nam od razu pełnych map każdego obszaru, bez konieczności poznawania go kawałek po kawałku (choć to ułatwienie akurat ma uzasadnienie fabularne). Najgorszą i wielokrotnie krytykowaną przez weteranów DE nowością są nie dające się uniknąć walki z bossami, tzn. chodzi mi o to, że te konfrontacje da się przeprowadzić wyłącznie siłowo, a nie można jakoś bardziej subtelnie (pamiętny motyw z DE1, kiedy zdobyliśmy wcześniej hasło wyłączające Gunthera Hermanna i nie musieliśmy z nim walczyć). Ale to i tak niespecjalnie mi przeszkadzało...

Ogólnie, mimo pewnych wad, jest bardzo dobrze. Natomiast ficzerem, za który naprawdę pokochałem Human Revolution (nie, żebym nie kochał go za resztę licznych zalet) stało się potraktowanie w grze problemu cyberwszczepów i, szerzej, tzw. transhumanizmu. Od początku do samego końca jest to w świecie DE:HR temat numer jeden, gdyż świat ten stoi u progu wielkich zmian - rozwija się i upowszechnia technologia bionicznych ulepszeń ludzkiego ciała, czyli owych wspomnianych wszczepów. I twórcy naprawdę postarali się, by pokazać nam wszelkie możliwe konsekwencje takiego stanu rzeczy - psychologiczne, społeczne, moralne, filozoficzne, technologiczne i cholera wie, jakie jeszcze. I, co równie ważne, zrobili to w sposób nienachalny, niejako w tle, ale jeśli ktoś ma ochotę trochę nad tym wszystkim pomyśleć i rozważyć, czy byłby przeciw ulepszaniu ludzkiego ciała, czy może za, to wyciągnie z HR o wiele więcej. Graczowi niczego się tu nie narzuca, nie mówi mu się, która opcja jest "lepsza"; możemy sami zdecydować, czy popieramy przekonania przeciwników wszczepów, pikietujących pod klinikami L.I.M.B., czy raczej solidaryzujemy się ze zwolennikami, czyli choćby pacjentami tychże klinik. Super sprawa. Inna rzecz, że na gameplay to właściwie nie wpływa.

Ogólnie gierka urwała mi dupę pod większością względów, po prostu uwielbiam tę futurystyczną skradankę i niezmiernie się cieszę, że Eidos nie odżegnał się od korzeni serii. Wizualnie tytuł mnie zmiażdżył (najbardziej chyba wygląd wszczepów, design Hengshy oraz lokacja z finalnym bossem), muzycznie również (soundtrack Michaela McCanna zasługuje na piątkę z plusem, słucham również poza grą), a i pod niemal każdym innym względem dostarczył niemałej satysfakcji. Adam Jensen to godny następca JC Dentona na stołku głównego bohatera, ma charyzmę, charakter, daje się lubić i genialnie dobrano mu głos. Aż nie wiem, za co jeszcze mógłbym Human Revolution pochwalić, dla mnie to ewidentnie gra roku 2011 i znakomite pociągnięcie klasycznej franczyzy, a także pozycja, która upewniła mnie, że Deus Ex to moja ulubiona seria gier. Polecam strasznie, zwłaszcza fanom dobrego sci-fi, cyberpunku i skradanek. Grajta!

czwartek, 27 września 2012

FILM: "Resident Evil - Retrybucja"

"Resident Evil: Retrybucja" (Resident Evil: Retribution) (2012)
Reżyseria: Paul W. S. Anderson
Scenariusz: Paul W. S. Anderson
Obsada:  Milla Jovovich, Michelle Rodriguez, Kevin Durand, Sienna Guillory, Shawn Roberts, Aryana Engineer, Li Bingbing

© Constantin Film / Screen Gems 2012
Jestem fanem tej serii od początku, choć wiem doskonale jakie opinie zbierają wszędzie te filmy. Jednak kij z krytykami, ja zawsze świetnie się na Residentach bawiłem i na każdą kolejną część szczerze czekam. Owszem, nie mają one niemal nic wspólnego z serią gier, na których się niby opierają, tylko tytuł i dużo nazw własnych, parę podpatrzonych wątków itd., ale to też mi nie przeszkadza - traktuję filmy i gry jako zupełnie osobne uniwersa. Wymagań dużych w tym temacie nie mam, dlatego tym bardziej mi smutno, gdy muszę przyznać, że Resident Evil - Retrybucja to najsłabsza jak dotąd odsłona serii.

Mam z tym filmem dwa problemy. Po pierwsze, nigdy jeszcze w tej franczyzie nie było tak prymitywnej konstrukcji fabuły, jak w tu pierwszej połowie seansu. Pomijając sekwencję otwierającą, mamy tu tylko schemat idziesz - rozwalasz potwory - następne pomieszczenie - rozwalasz potwory - następne... itd. To się po prostu rzuca w oczy, bo w kompleksie, w którym toczy się akcja widzimy kilka poligonów udających duże miasta z całego świata, i bohaterowie muszą przejść przez wszystkie, a w każdym coś czyha. Ja nie twierdzę, że poprzednie części miały ambitną fabułę, ale tutaj scenarzysta przegiął. Na szczęście druga połowa jest już pod tym względem lepsza, czyli trzyma mniej więcej poziom prequeli.

Druga sprawa to rzecz nawet gorsza. Otóż to wszystko, a mówię o piątej części zarówno samodzielnie, jak i na tle poprzednich odsłon, powoli przestaje się trzymać kupy. Anderson niesamowicie mnoży w Retrybucji mindfucki, jakby zachciało mu się przebić pod tym względem Matrixa i Incepcję razem wzięte. Ciągle wprowadza nowe elementy do fabuły, a jednocześnie nie dopowiada starych, lub wręcz te stare neguje. Nagle okazuje się, że wróg to już nie Umbrella, tylko Red Queen, Wesker to znienacka sprzymierzeniec (no, specyficzny), większość pomagierów Alice z poprzednich części występuje teraz jako złe klony i tylko zmienia się im oprogramowanie, jednak jakimś cudem Jill jest jedyna i oryginalna i tylko nosi tę idiotyczną broszę, która wyprała jej mózg... Nie wiadomo, którą to już wersję Alice oglądamy, bo wszędzie nic, tylko klony. Do tego oczywiście znowu mamy nową ekipę bohaterów drugoplanowych, kompletnie z dupy, a starzy gdzieś znikają (Chris i Claire oraz K-Mart). To wszystko sprawia, że bardzo słabnie ciągłość między częściami, już nie bardzo wiadomo kto jest kim i o co biega; to znaczy wiadomo, owszem, to nie fizyka kwantowa, ale robi się to po prostu słabe. Jasne, twisty fabularne są zazwyczaj fajne, ale tu moim zdaniem pan reżyser przekombinował. Robił to już wcześniej w tej serii, ale nie na taką skalę i mnie to nie podeszło.

Ale nie jest tak, że cały film jest do bani. Wciąż są tu elementy, które tak lubię w tej serii, czyli mocne akcje, widowiskowość, klimat post-apo/zombie, wciąż zajebista Milla jako Alice, komiksowość... Dostajemy naprawdę niesamowite sekwencje, np. puszczony od tyłu wstęp na napisach początkowych; scenę w olbrzymiej hali, gdzie transportowane są klony; symulację epidemii tokijskiej (początek RE4: Afterlife się kłania); sceny zalewania miast-poligonów, czy wynurzenie się olbrzymiej łodzi podwodnej spod lodu dokładnie na trasie ucieczki bohaterów. Jest na co popatrzeć. Do tego naprawdę kopiące po dupie sceny akcji, zwłaszcza Alice rozkładająca zombie w oświetlonym na biało korytarzu mnie zachwyciła, ale niezły był też pościg czegoś w rodzaju mega-lickera za bohaterami uciekającymi samochodem, tudzież finałowy pojedynek Alice kontra Jill. Poza tym nie wszystkie zjechane przeze mnie powyżej mindfucki są złe, znalazła się tu też odrobinka głębi, Retrybucja potrafi ogólnie dostarczyć widzowi takiemu jak ja nieco satysfakcji. Jest jednak gorzej, niż w częściach poprzednich. Jeśli ktoś chciałby się przekonać do filmowego Resident Evil, to najnowsza część zdecydowanie dobrą pozycją do tego celu nie jest. Dla oddanych fanów serii.

piątek, 18 maja 2012

GRA: "Star Wars: Republic Commando" (PC, 2005)

© LucasArts 2005
Jakoś tak wyszło, że wyjątkowo późno zabrałem się za ten tytuł. Ale lepiej późno, niż wcale, a w związku z niedawnym nawrotem sympatii do Star Wars przypomniałem sobie, że mam tę grę od paru lat na półce, niezaczętą nawet. Jak wiadomo, jest to pozycja kultowa wśród niektórych fanów SW, z racji po pierwsze wysokiego poziomu i klimatu, a po drugie dzięki obdarowaniu wielbicieli Mandalorian zajebistym soundtrackiem, z chórami i zaśpiewami w Mando'a. No i wstępnie powiem, że sława Republic Commando jest zasłużona, rozgrywkę wspominam bardzo miło, choć notabene krótka jest.

Mamy tu okazję dowodzić małym oddziałkiem republikańskich klonów-komandosów, wysyłanym na misje głównie na tyłach wroga. Ekipa liczy cztery osoby, z czego my kierujemy "Bossem", czyli dowódcą, a nasi podwładni to "Scorch" (spec od eksplozji), "Fixer" (slicer, czyli haker w nomenklaturze SW) oraz "Sev" (strzelec wyborowy). NPCe owi mają własne osobowości, upodobania, przekomarzają się między sobą, walą suchary... Ogólnie mocno wybijają się z tłumu standardowych klonów. I są po prostu fajni. Poza tym mają niezłe AI, kryją się, leczą nawzajem, generalnie zachowują się raczej jak profesjonaliści. Okazjonalnie czasem wlezą graczowi na linię strzału albo błysną czymś innym w tym guście, ale całościowo jest dobrze.

Akcja toczy się oczywiście podczas sławetnych (i kurewsko ostatnio nadużywanych, ale RC pochodzi jeszcze z lepszych czasów) Wojen Klonów. Mamy trzy główne lokacje: zaczynamy na Geonosis tuż po wydarzeniach z Ataku Klonów i łazimy po okolicach areny, po geonozjańskich podziemnych korytarzach i fabrykach broni Separatystów; potem trafiamy na dryfujący i pozornie opuszczony republikański okręt wojenny, gdzie ścieramy się ze współpracującymi z wrogiem Trandoshanami; na koniec lądujemy na Kashyyyku, gdzie walkę toczymy u boku Wookieech, znów przeciw Separkom, a nawet przydupasom Grievousa (czyli Magnaguardom). Gameplay to czysty shooter FPP, z dodatkowym smaczkiem w postaci wydawania swoim podwładnym prostych rozkazów - smaczek ten jednak pozwala na dużą różnorodność rozgrywki, można próbować różnych taktyk, kombinować (a czasem naprawdę trzeba) etc. Oczywiście po paru trudniejszych momentach gracz będzie miał już gotowe schematy działania (i rozkazów) na różne okazje, więc monotonia w końcu i tak się wkradnie. Ale tę rekompensuje gameplay i klimat.

Klimat. Dla fana Star Wars to słowo oznacza w grze pooglądanie znajomych lokacji, posłuchanie znajomej muzyki i dźwięków, postrzelanie ze znajomej broni... I to wszystko oczywiście tu jest, w dodatku zrobione i podane z wyczuciem i smakiem. Ale poza tym jest jednak pewne odejście od klasycznych schematów, bo Republic Commando jest grą jakby odrobinę cięższą i może doroślejszą. Ciężko to określić, ale nie ma się tu wrażenia udziału w kolorowej i lajtowej wojence rodem z Nowej Trylogii, tylko raczej w prawdziwej, brutalnej wojnie. Czego swoistym symbolem jest detal w postaci krwi Geonozjan i Trando (a także smar w przypadku droidów) tryskającej na nasz wizjer, gdy zdejmiemy kogoś z niewielkiej odległości, a potem nonszalanckie wytarcie tejże krwi przez automat w hełmie. No i Wojny Klonów pokazane w RC są też po prostu bardziej prawdziwe i sensowne, jest jakaś taktyka, ostrożność i dywersja, czego za Chiny nie ma w ostatnich dziełach Lucasa, bo tam wszyscy po prostu na początku bitwy napierdalają na pałę.

Całościowo tytuł naprawdę zacny, dobry jako FPS i jako po prostu gra spod znaku Star Wars. Zdarzają się frustrujące momenty, głównie gdy fale wrogów spawnują się w nieskończoność, dopóki nie wykonasz określonego ruchu, ale generalnie jest cholernie dobrze. Wszelkie niedoróbki rekompensuje wspomniany klimat, osobowości klonów i ogólna radocha z rozpierduchy w ukochanych realiach. Polecam, zwłaszcza fanom uniwersum.

8/10

czwartek, 8 marca 2012

"Project KARA" - 7 rozpieprzających minut

David Cage, główny projektant developera gier o nazwie Quantic Dream (na koncie mają Omikron: The Nomad Soul, Fahrenheit, Heavy Rain), postanowił pochwalić się nowym silnikiem graficznym, jaki firma przygotowuje na Playstation 3 (a pewnie i na późniejsze PS4). Na tę okazję sklecił siedmiominutową historyjkę, w całości generowaną przez ten silnik. Czyli to, co tu zobaczycie, to nie jest żaden render, żadna cutscenka, to jest grafika, jaką podobno ma w czasie rzeczywistym generować PS3.

Mamy tu proces składania domowego androida (gynoida), mającego szerokie zastosowanie w usługiwaniu człowiekowi, łącznie ze sferą seksualną. Robot zostaje sklecony, pracownik działu jakości sprawdza kilka z jego funkcji, po czym... coś idzie nie tak. Ten konkretny model okazuje się inny, niż pozostałe. Resztę już zobaczcie sami, cholernie warto. Powiem tyle: filmik miał robić wrażenie przede wszystkim grafiką, a rozwalił mnie zupełnie czym innym. Owszem, graficznie jest to cudowne, mimika Kary powala, jakość modeli i animacji też, ale te 7 minut głównie chwyta za serce i wywołuje emocje. Sprawdźcie sami, nie pożałujecie.



Tylko fajnie by było, gdyby następna gra od Quantic Dream nie była jedynie festiwalem QTE (quick time events, czyli naciskanie odpowiedniego przycisku w odpowiednim momencie), jak Heavy Rain. Poza tym chętnie zobaczyłbym grę o Karze z niniejszego tech-dema, ale podobno z następną grą QD ten filmik nie ma nic wspólnego.

piątek, 2 marca 2012

GRA: "Shadowrun" (Sega Mega Drive, 1994)

© BlueSky Software / Sega 1994
Tym razem trochę klimatów retro, skończyłem bowiem ostatnio klasyczną gierkę Shadowrun z Segi Genesis/Mega Drive. Rzecz z 1994 roku, przefajny RPG umiejscowiony w realiach tytułowego magiczno-cyberpunkowego settingu. Oczywiście mówimy o totalnym oldschoolu, w końcu to 16-bitowa konsolka była. Ale gra jest naprawdę niezła, choć może być kapkę monotonna.

Ok, najpierw o świecie gry. Akcja Shadowrun toczy się w latach  50-tych XXI w.; kilka dekad wcześniej (w roku 2011, hehe) na Ziemię powróciła magia, co zaowocowało m.in. tym, że część ludzi zmieniła postać i przekształciła się w tzw. metarasy: elfy, krasnoludy, orki, trolle i tak dalej. Mamy więc rasy rodem z fantasy żyjące sobie w stechnicyzowanej, cyberpunkowej przyszłości. Światem rządzą oczywiście megakorporacje, planetę otacza globalna sieć informatyczna w formie iluzorycznej cyberprzestrzeni, a technologia poszła ostro do przodu i pozwala na rozmaite wszczepy, cyborgizacje i takie tam. No klasyka. Bohaterami w tym settingu są najczęściej tzw. shadowrunnerzy, czyli najemnicy stojący poza prawem i wykonujący wszelakie trudne zlecenia dla tego, kto dobrze zapłaci. Ja osobiście bardzo lubię Shadowrun jako świat, uważam że oparto go na pomyśle genialnym w swej prostocie, a nieźle się sprawdzającym.


Główny bohater gry to Joshua, którego brat Michael był właśnie takim runnerem, ale zginął podczas jednego ze skoków, i to w dość tajemniczych okolicznościach. Josh przybywa więc do Seattle, gdzie działał jego bro, i zaczyna prywatne śledztwo. Na początek musi wykupić rzeczy Michaela z depozytu w hotelu, gdzie ten ostatni pomieszkiwał, a potem to już leci dalej, zgodnie z odnajdywanymi śladami. Droga wiedzie przez całe Seattle i okolice, również przez otaczającą miasto dzicz terenów Shalish-Sidhe (zamieszkaną przez Ameroindian, czyli dzisiejszych Indian Ameryki Płn., którzy podnieśli głowę i zajęli spore tereny po przemianach na świecie). Joshua będzie walczył z korporacjami, włamywał się do systemów komputerowych, zetknie się z wielką magią i w ogóle będzie fajowo.


Na początek wybieramy naszemu bohaterowi klasę - może być ulicznym samurajem (rozpierdalacz), cyberdekerem (haker) lub szamanem (odmiana maga). Klasy można do pewnego stopnia łączyć i mieszać, ale w sumie lepiej się nie rozdrabniać i skupiać na umiejętnościach z jednej. Jeśli potrzebujesz któregoś skilla z innej klasy, to zawsze możesz wynająć sobie pomagierów - maksymalnie dwóch. Zresztą bez najmowania runnerów gra będzie raczej trudna; ja osobiście polecam drużynę mieszaną: jeden samuraj, jeden deker, jeden mag. Poza głównym wątkiem fabularnym gra wymaga od nas najmowania się jako shadowrunner u rozmaitych ciemnych typów i wykonywania dla nich skoków - a wszystko po to, by zdobyć kasę i punkty Karmy (shadowrunowy odpowiednik pkt. doświadczenia) na, odpowiednio, lepszy sprzęt oraz podwyższenie statystyk i umiejętności. Robótki dla NPCów mają rozmaitą formę: kurierskie, ochroniarskie, czasem trzeba odbić jakiegoś naukowca z siedziby korporacji, czasem przesyłkę. Są też włamy na chronione serwery, a także eksterminacja: rozpanoszonych w danej okolicy ghuli lub niesfornych gangów. Całkiem różnorodnie. Walka toczy się w czasie rzeczywistym, ale statystyki, skille i modyfikacje broni bardzo wpływają na jej przebieg.

Gra jest prosta graficznie, ale funkcjonalna. W świecie gry mamy widok z góry, a w cyberprzestrzeni zza pleców persony (sieciowy awatar). Reszta interakcji, tj. rozmowy, handel i opisy sytuacji, są przedstawione jako rozmaite menu. No właśnie, opisy sytuacji. Naprawdę masa zdarzeń w Shadowrun, a zwłaszcza tzw. random encounters (przypadkowe spotkania na ulicy, NPC proszący o pomoc, upierdliwe patrole policji) ma postać tylko ekranu z opisem sytuacji, a my mamy możliwość wtedy wybrać którąś opcję działania, po czym mamy dalszy opis itd. Stara szkoła, rozwijająca wyobraźnię; przypomina to słuchanie mistrza gry w papierowym RPG. Jeszcze wspomnę o cyberprzestrzeni: rewelacyjnie pomyślana, dużo typów programów strażniczych i oddanego nam do dyspozycji softu służącego do omijania, oszukiwania i atakowania sieciowych cerberów. Miód na serce każdego fana CP.

Ogólnie Shadowrun jest przefajny. Ma w sumie dwie wady: zlecenia od NPCów mogą po pewnym czasie stać się kapkę monotonne i męczyć, zwłaszcza te bardziej wymagające, wiążące się z infiltracją siedzib korporacji (kilka pięter do obskoczenia, masa strażników, kamer, alarmów), a poza tym wątek główny fabuły jest w sumie raczej krótki. Czyli gra byłaby niezbyt długa, gdyby nie to, że trzeba jednak podrasować sobie drużynę pod względem statsów i sprzętu, a to się wiąże z koniecznością dokonywania tych skoków na zlecenie. Innymi słowy trochę sztucznie wydłużamy sobie czas rozgrywki. Ale poza tym to naprawdę super sprawa, fajny klimat, dobra mechanika. No i spore uczucie satysfakcji przy podrasowywaniu postaci. Grę poleciłbym spokojnie fanom cyberpunku, bo gier w tych klimatach za dużo nie ma ostatnio; oczywiście pod warunkiem, że zdzierżą archaiczną oprawę graficzną.

8/10

Screenshoty pochodzą ze strony http://www.mobygames.com

piątek, 10 lutego 2012

Ognisty aniołek z HOMM VI

Tym razem rysunek na zamówienie, kumpel z roboty (pozdro, AdiG) poprosił mnie o narysowanie pary postaci z gry Might & Magic: Heroes VI. Pierwowzór tutaj. Trochę mi to zajęło, ale efekt nawet w miarę udany, tak myślę. Od dłuższego czasu niczego nie odrysowywałem z wzoru, ale czasem warto. Na tło, przyznam, nie miałem siły, a poza tym bałem się, że coś spieprzę. Może jeszcze kiedyś :)


niedziela, 29 stycznia 2012

GRA: "F.E.A.R. 2 - Project Origin" (PS3, 2009)

© Monolith Productions / WB Games 2009
Pierwszego FEARa przeszedłem 3 lata temu, początkiem 2009 roku. Uwielbiam tę grę, połączenie genialnego shootera, horroru w stylu japońskim (małe, demoniczne dziewczynki z czarnymi włosami siejące grozę) i efektu bullet-time dało efekt kopiący po dupie. Niezmiernie miło wspominam wrażania z rozgrywki. Ostrzyłem sobie ząbki na kontynuację i właśnie wczoraj ograłem ten tytuł. Jak było? Czytajta.

Szczelanie zwykłe...
Project Origin zaczyna się jakieś pół godziny przed finałem pierwszego FEARa, czyli tuż przed wielką eksplozją w dzielnicy Auburn (miasto Fairport). Mały oddział Delta Force ma za zadanie przejąć Genevieve Aristide, szychę z Armachamu, czyli korporacji najbardziej mieszającej w FEARach. (pani A. Występowała w jedynce, ale tylko jako głos). My wcielamy się w członka tego oddziału, Michaela Becketa. Gostek, mimo że nie jest spokrewniony z Almą, ma pewien potencjał telepatyczny... Zresztą reszta jego ekipy również. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, ale okazuje się szybko, że Alma żyje (to wiemy już z finału FEARa), Armacham po eksplozji w Auburn chce szybko zatrzeć ślady, a nasz oddziałek trafia w sam środek gówna i wszyscy mają co do niego jakieś plany. Szczególnie wobec naszego bohatera, którym intensywnie zaczyna się interesować sama lejdi Alma...

Well, gra jako całość jest... okropnie podobna do FEARa 1. Tzn. taki sam feeling, taki sam gameplay, taki sam schemat rozgrywki – czyli na przemian mamy strzelanie się z Replicami/chłopcami Armachamu, walkę z rozmaitymi zjawami i mutantami, oraz zeschizowane wizje, zsyłane nam przez Almę. Do tego oczywiście spowolnianie czasu, w końcu to też trademark serii. Po prostu identyko, więc jeśli graliście w jedyneczkę, to poczujecie się jak u siebie. Ktoś mógłby tu wytknąć Monolithowi, że się powtarza, że idzie po najmniejszej linii oporu i nie dodaje żadnej innowacyjności. Może to i prawda, ale mnie ten schemat tak pasował w FEARze, że i w dwójce łykam go bez popity. Jeśli coś działa, to po co to naprawiać, jak mawiają bracia Amerykanie.

Szczelanie z kokpitu mecha...
Różnice jednak są, ale subtelne. Raz, że Monolith bardzo urozmaicił tym razem lokacje. Jedynka była krytykowana za to, że łazimy wciąż przez biura, magazyny itp. Mnie to nie przeszkadzało, ale Project Origin daje nam już okazję połazić prócz tego po szkole podstawowej, ulicach rozpieprzonego Auburn, metrze, podziemnych instalacjach Armachamu, laboratoriach... Jest dość różnorodnie. Druga sprawa, to elementy horroru w tej części – nadal jest ich sporo, ale mam wrażenie, że jest mniej samej Almy. Dużo się o niej mówi, ale nie ukazuje się ona Becketowi tak często, jak Point Manowi z FEARa 1. Pewnie dlatego, że ten pierwszy nie jest z czarnowłosą diablicą związany tak blisko, jak ten drugi. Przynajmniej z początku :) A propos jeszcze tej ślicznej pani, to w dwójeczce pojawia się ona głównie w wersji dorosłej, małej dziewczynki już prawie nie widzimy. Trzecia sprawa to – tak mi się wydaje – nieco bardziej urozmaicona paleta kolorów, niż w części poprzedniej.

Natomiast to, co było dobre, pozostało dobre. Czyli prawie wszystko. Strzela się nadal wspaniale, guny dają radę i cieszą, zwłaszcza w bullet-time. AI przeciwników wciąż na wysokim poziomie, potrafią zaleźć za skórę, kombinują, no i jak zwykle ciągle ciepią granatami pod nogi gracza. Klimacik jak zawsze mocarny, momentami niezła schiza i krwawe, zakręcone wizje. No i świetna muzyka, dopasowana do wydarzeń – podczas strzelanin pulsująca energią, a gdy gra chce nas wystraszyć lecą jakieś mroczne, ambientowe dźwięki. W ogóle design dźwięku jest pierwsza klasa, co oczywiście jest ważne w horrorze. Ogólnie cud, miód i orzeszki.

...oraz gorący buziak od Almy :*
 Przyczepię się tylko do grafiki w wersji na PS3. Ewidentnie Monolith nie ogarnął architektury konsoli Sony, bo konwersja jest słaba – dużo naprawdę brzydkich, pikselowatych tekstur, niektóre obiekty składają się z zastraszająco małej liczby poligonów... A mimo to klatki momentami lecą na pysk, animacja kapkę rwie. Kicha. Ja wiem, że tak to bywa przy grach multiplatformowych na PS3, czyli że wersje na nią nieraz wyglądają najgorzej, ale tym razem autorzy naprawdę wyjątkowo się nie popisali. Przy czym nie cała grafika ssie, bo są jednak bardzo udane elementy, woda jest śliczna, no i cienie też dają radę. Nierówne toto i tyle.

Czyli zasadniczo gierę polecam, zwłaszcza fonom pierwszego FEARa. Akurat oni mogą marudzić, że to tylko więcej tego samego, co w jedynce, ale to przecież oznacza również świetną grę. Poza tym jak ktoś lubi niesamowite, filmowe strzelaniny w zwolnionym tempie oraz zeschizowane horrory i elementy paranormalne, to też może łykać. Ja, jako fan serii, przygotowywuję się już psychicznie na część trzecią, która na rynku jest od około pół roku, ale na razie jej nie kupiłem. Niestety nie stworzył jej już Monolith, co powoduje pewne obawy... No i z recenzji wynika, że będzie w niej mniej elementów horroru, niż dotąd. Trochę słabo, ale elementy FPS-a są podobno tak dobre, jak zawsze, a w dodatku wraca Point Man i Paxton Fettel... No i ta wspaniała Alma :3

7/10



Screenshoty © Monolith Productions / WB Games 2009

środa, 11 stycznia 2012

Zabójcze chiptunes i rocznica C64

Właśnie trafiłem na info, że Commodore 64, ten cudowny staroć, obchodził niedawno 30-lecie swego istnienia. Z tej to okazji kilku zapaleńców stworzyło na tę maszynkę nową grę! Pełnoprawną, grywalną pozycję, tyle że nie na kasecie magnetofonowej (czyli standard z tego kompa), tylko na osobnym, nowym kartridżu. Jest to 8-bitowy remake Canabalta, takiej gierki indie, w której się po prostu zasuwa do przodu i unika przeszkód. Konwersja rewelacyjna, całkiem to ładne. Kartridż można kupić w limitowanej edycji.

Ale mi tu chodzi o muzykę. Muza z oryginału (sama w sobie niesamowita) została przerobiona na 8-bitową chiptune. Efekt miażdży, każdy fan muzyki z retro maszynek do grania (C64, Atarynki, NES) będzie miał kisiel w majtach. Ja uwielbiam dobre chiptunes, więc się zachwycam. Power straszliwy.



No i wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, drogie c64! :)

PS. Aha, popatrzcie na nazwisko kodera, który stworzył tę konwersję. Paul Koller. No nie mam pytań, okazuje się, że mam więcej niż jedno wcielenie :) I to drugie też lubi gry i klimaty retro :D

niedziela, 25 grudnia 2011

PŁYTA: The Immortals - "Mortal Kombat - The Album"

© Virgin Records 1994
The Immortals - "Mortal Kombat the Album" (1994)
Skład: Maurice Engelen, Oliver Adams
Wytwórnia: Virgin Records

W zamierzchłych czasach zwanych latami 90-tymi było sobie legendarne pismo o grach video, Secret Service. W tymże piśmie pojawiał się nie mniej legendarny dział o mordobiciach - Kombat Korner - prowadzony przez (zgadliście) również legendarnego Gulasha. Ów redaktor, poza mordoklepkami, uwielbiał też słuchać muzy zwanej potocznie techniawą. Pamiętam np. jak jarał się soundtrackiem do pierwszej ekranizacji Mortal Kombat, gdzie muzyki z tego gatunku nie brakowało. Ogólnie Gulash był wtedy postacią kultową, jest współodpowiedzialny za rozkochanie całego pokolenia młodych polskich graczy w Street Fighterze, Mortal Kombat, Tekkenie, Virtua Fighterze i grach od SNK. Mnie też rozkochał, a i jego samego niemal czciłem.

W którymś momencie, a wychodzi mi, że musiało być to ok. roku '97, choć nie chce mi się sprawdzać, Gulash podczas zagranicznych wojaży trafił do sklepu z gadżetami dla nerdów, czy dla graczy (na jedno wychodzi). I tam wyhaczył płytę, którą podjarał się strasznie. Otóż Immortals, czyli autorzy jakże kultowego już wtedy muzycznego tematu do filmowego Mortal Kombat (wiem, że znacie go na pamięć) nie poprzestali na jednym kawałku i nagrali całą płytę, będącą ilustracją do gier spod znaku MK. Wow! Cały album tylko o Mortalu! To było coś dla ówczesnych młodziaków u nas w kraju. Gulash oczywiście piał pochwalne peany na temat zawartości krążka, a ja stwierdziłem, że muszę koniecznie zdobyć to cudo.

Ale nie zdobyłem. CD było niedostępne w Polsce, a sytuacja miała miejsce jeszcze przed epoką internetyzacji u nas, więc dupa. Narobiłem sobie smaka, w wyobraźni słyszałem tę płytę jako niesamowite przedłużenie OST z filmowego Mortala, czyli mocne techno, może drum'n'bass, ciężkie beaty, mroczny klimat... A potem o niej zapomniałem. Wiecie, lata minęły, a człowiek ma inne rzeczy na głowie. I dopiero ostatnio przypomniałem sobie o niej; równocześnie uświadomiłem sobie, że na Youtube teraz często można całe płyty znaleźć, więc czemu tam nie poszukać? Poszukałem. Znalazłem bez trudu. No i przesłuchałem ten legendarny album.

I pokulałem się ze śmiechu. Cóż, rzecz ma niewiele wspólnego z moimi rozbuchanymi wyobrażeniami. W dodatku płyta, jak się okazało, powstała już w 1994 roku, grubo przed pierwszym filmem MK, i jest ilustracją do pierwszej gry! (Jeden kawałek z niej, jak wiadomo, został wykorzystany w ekranizacji, ale powstał wcześniej). Rok 1994... Co nam to mówi? Otóż wtedy, drogie dzieci, na scenie elektronicznej rządził eurodance (no dobra, był też wczesny house i rave). Kto wie, o co chodzi, ten wie, reszta niech sobie wpisze na YT to słowo. W każdym razie eurodance do ambitnej muzy elektronicznej, delikatnie mówiąc, nie należał. Zupełnie jak niniejszy album.

Oczywiście nieco przesadzam, sugerując, że MK the Album to czysty eurodance. To jest po prostu wczesne, mało ambitne techno, house itd. I co gorsza, wsadzili tu wokale! Beznadziejne wokale męskie, chujowy biały rap w jednym kawałku (rodem z eurodance, lol), bo żeńskie są akurat znośne (ten w kawałku o Sonyi daje całkiem radę, choć cały numer brzmi jak z repertuaru Captain Jacka). I te teksty! Posłuchajcie tekstów z Johnny'ego Cage'a, Sub-Zero, Raydena... No przejaja po prostu. Postacie z Mortala, czyli mrocznej i krwawej gry z ciekawą (choć uber-kiczowatą) mitologią dostają TAKIE teksty. Ja jebię. Dziś to by nie przeszło, gwarantuję wam.

I teraz najlepsze: tej płyty się naprawdę fajnie słucha. Przygotowując ten wpis przesłuchałem jej z 5-6 razy (krótka raczej) i muszę przyznać, że sympatyczna jest. Oczywiście jeśli ktoś nie ma alergii na techno, zwłaszcza takie wczesne, bo ja akurat się na tym gównie wychowałem i mam słabość do tych klimatów (choć o wiele mniejszą, niż do popu z lat 80-tych). W każdym razie zawartość nie ma nic wspólnego z tym, czego oczekiwałem po tej płytce, ale tym niemniej polubiłem ją. Jest zabawna. No i z kronikarskiego obowiązku przyznam też, że ma naprawdę interesujące fragmenty. Na przykład kawałek o Goro jest faktycznie mroczny i ciężkawy, Liu Kang ma orientalne wstawki, a i pozostałe miewają całkiem ciekawe aranżacje momentami. Ogólnie piosenki są dość nierówne, mają lepsze i gorsze fragmenty, ale w sumie nie jest źle. Za najsłabsze uważam chyba te o Johnnym Cage'u i Raydenie, reszta jakoś tam daje radę.

Zresztą posłuchajcie sami, poniżej są linki do wszystkich kawałków na YT (ten z numerkiem 5 znacie doskonale), a jeszcze niżej link do pełnej playlisty. Potraktujcie to jako ciekawostkę albo okazję do polewki, bo faktycznie poważnie się tego albumu traktować nie da. Chyba nawet największy fanatyk MK miałby bekę... Tym niemniej fajne toto. Może komuś podpasi :)

1. Johnny Cage (Prepare Yourself)
2. Kano (Use Your Might)
3. Sub-Zero (Chinese Ninja Warrior)
4. Liu Kang (Born in China)
5. Techno-Syndrome 7' Mix
6. Scorpion (Lost Soul Bent on Revenge)
7. Sonya (Go Go Go)
8. Rayden (Eternal Life)
9. Goro (The Outworld Prince)
10. Hypnotic House 7' Mix

Link do playlisty na Youtube:
http://www.youtube.com/playlist?list=PLA64F9243C37F73EB

czwartek, 17 listopada 2011

Trzeci Maksik nadchodzi

Dziś na szybko: Rockstar wypuścił właśnie spot reklamujący ficzery trzeciej odsłony Maxa Payne'a. Głównie mowa o fizyce i bullet-time, ale mamy też okazję zobaczyć sporo krótkich kawałków gameplayu.



I wygląda to zajebiście! Bałem się, że jak wrzucą do tej gry cover-system, to zabije to cały urok Maxa... Jednak wygląda na to, że strzelanin spod znaku "napierdalam na nich strzelając ile wlezie z dwóch gunów" będzie jednak cała masa. Albo gracz będzie miał wybór - taktyka i chowanie się za murkami vs. grzanie we wrogów na otwartej przestrzeni. Dla mnie do tej serii pasuje głównie ten drugi sposób.

Poza tym wygląda to ślicznie, niektóre ujęcia kamer przy wykańczaniu przeciwników są naprawdę w pytę, no i w ogóle czekam niecierpliwie. Jakby tak jeszcze R* zachował przerywniki w postaci wstawek komiksowych, to wybaczyłbym im przeprowadzkę do Sao Paulo i zrobienie z Maxa menela.

czwartek, 3 listopada 2011

Premierowy zwiastun Grand Theft Auto V

No i stało się. Były plotki, potem Rockstar zapowiedział trailer na dzień 2 listopada i słowa dotrzymał. Proszę państwa, nadchodzi GTA V. Trailer krótki, zagadkowy dość, niewiele to lepsze niż teaser. Ale klimat jak cholera, więc nie przedłużając - czekerałt:



Czyli mamy powrót do stanu San Andreas, przynajmniej Los Santos jest potwierdzone. Cieszę się, nie powiem. Grałem wprawdzie tak na poważnie tylko w Vice City i San Andreas właśnie, ale są to jedne z najlepszych gier, z jakimi się zetknąłem w życiu. SA to wypas niesamowity, toteż na myśl o powrocie do tego rejonu jestem hepi niezmiernie. Jakby R*  udostępniło w piątce znowu cały stan, tj. nie tylko Los Santos, ale i San Fierro i Las Venturas (oraz cały obszar między nimi), to w ogóle byłby kosmos, ale wg najnowszych doniesień to jednak się nie zdarzy. Będzie tylko Los Santos, czyli wirtualny odpowiednik Los Angeles z przyległościami. Cóż, może w DLC będą pozostałe miasta?

Są też pewne wskazówki, że jednym z głównych bohaterów (bo będzie ich kilkoro) będzie powracający i starszy o 25 lat (gra dziać się będzie współcześnie) Tommy Vercetti, czyli protagonista Vice City. Wzięło się to stąd, że narrator w tle brzmi jak Ray Liotta (podkładający w VC głos Tommy’emu), a na filmiku parę razy pojawia się gość, mogący być starszym Tommym. Ludziska zastanawiają się też, czy jest szansa na powrót CJ-a, czyli bohatera San Andreas, i czy jeden czarny ziomal uciekający przed glinami w trailerze to może być on. Osobiście wątpię w to ostatnie, bo uciekinier za młodo wygląda (CJ też miałby już w końcu swoje lata), ale zawsze może to być... jego syn.

Ogólnie będzie się działo. Ja muszę sobie najpierw oczywiście ograć GTA IV plus dodatki do niej, ale na piątkę też już czekam. Liczę na długie godziny zajebistej zabawy i jakieś wypasione stacje radiowe. Powinno być ok.

Na koniec, jeśli ktoś jest ciekaw, to IGN zrobił dogłębną analizę całego trailera niemal klatka po klatce. Przyniosło to masę spostrzeżeń, goście zauważają detale, o których nawet bym nie pomyślał. Oczywiście w efekcie rodzą się spekulacje co do wielu elementów w gotowej grze, zapewne nie zawsze trafione. Tym niemniej moim zdaniem warto to ogarnąć, do zobaczenia poniżej:



Świat wstrzymał oddech i czekamy.